Κι αν έφυγες, στα βήματά σου κολλημένη η
γαλήνη ατόφυα μένει ακόμα.
Υπέρλαμπρη με δεκανίκια αργοδιαβαίνει η
σελήνη στων νερών το στόμα.

Τη νύχτα μου ικετεύω αμίλητη ν’ αντέξεις,
ωσότου να ‘ρθει και με χάρη
η σιγαλιά τη θύρα να σου κρούσει: λέξεις
να χύνουν στάλες κεχριμπάρι.

*Από το βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, εκδ. Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Βλέπω’ το κυματώδες ανάστημά σου
ξεσηκωμένο από πανάρχαια ερειπωμένα πρότυπα
πλασμένα με τη δύναμη της φλόγας
που χρωματίζει τη φωνή το σύννεφο και το μικρό
λουλούδι –
την αυγή όταν γυρίζω
σε δροσερούς ορίζοντες και σε κοιτάω
με τη λαχτάρα της μητέρας για το παιδί
κοιμισμένη ακόμα στο λίθινο κρεβάτι σου.

*Από το βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, εκδ. Ρώμη, 2019.

Εσύ θα γράψεις η ίδια μια μέρα την ιστορία σου.
νησιά με κοράλλια στο φιλί
και στις ρίζες τους, ισκιοπυραμίδες
και ηφαιστειοφωλιές σε ζωγραφίζουν
-δίδυμες σαν τα πανύψηλά σου
παρατηρητήρια-
σε χάρτες ξεμακρισμένους απ’ τα μάτια σου
που δονούν την αγρύπνια των σαν κεριά
άλμπουρων.
Είναι δικές σου εικόνες τούτες, αναγραμματισμοί
της μοναξιάς του στόματος χωρίς τον εραστή του,
ώριμες πλέον απ’ την προσδοκία, μητέρες μύθων
με αγγέλους κατάστικτους και τύμπανα,
πιστές της βιογραφίας σου βινιέτες.

*Από το βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, εκδ. Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΜΗΧΑΝΟΔΗΓΟΣ

Σήμερα είδα έναν άνθρωπο
με δυο στιλέτα στην καρδιά
δεν είχε καθόλου καύσιμα
κι όμως πετούσε στο χάος

Μου έδωσε την υπόσχεση
ότι θα με πάρει μαζί του
μετά έστριψε στη γωνία
εγώ μπήκα στο μετρό
και έγινα πειραματόζωο

Τι άλλο θέλεις να μάθεις;
Οι επιβάτες στη θέση τους
κι ο θάνατος μηχανοδηγός

*

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Άπαντες θα υποστούμε
έναν υποτιθέμενο πνιγμό
Άλλοι καταπίνοντας χώμα
κι άλλοι αναπνέοντας γκάζι

Στο τέλος θα μείνει μονάχα
ακρωτηριασμένο το βουνό
να πενθεί δίπλα σ’ ένα πιάνο
για όλα τα δέντρα που έχασε
κατά τη διάρκεια του έργου

*Από τη συλλογή “Ακτινογραφία θώρακος”, εκδ. Θράκα, 2019.

Βόμβος μεσονυχτιού στο σιδηροδρομικό σταθμό
Φώτα των αμαξοστοιχιών που εναλλάσσονται με τη λεπτή βροχή
Το κορίτσι από την Πάτρα που μιλούσε στον πληθυντικό
Μες στο μπορντέλο το κατάφορτο από αξιωματικούς
Δίκες καταχραστών κλειστά δωμάτια επαρχιακών ξενοδοχείων
Μια παλινδρόμηση ερωτική σε πρότυπα εφηβικά
Μεγάφωνα χαρτιά στο καφενείο άνθρωποι νυσταγμένοι
Κι η λησμονημένη Ρεζεντά να στροβιλίζει σ’ ένα φωνογράφο
Μοιάζαν με μια συνομωσία που στρέφονταν ενάντιά σου
Φύλλα ενός χιλιοδιαβασμένου βιβλίου που ξαναγυρίζουν
Μέρες μιας άλλης ζωής χωρίς δικαίωση
Πικρία

*Από τη συλλογή “Σε πρώτο πρόσωπο”. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “εν όλω συγκομιδή”, εκδ. Άγρα, 2006.

Κάποιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους φωνάζοντας
άθλιοι της γραμμής
άθλιοι φτωχο-υπάλληλοι
ταυτοχρόνως τινάζουν την ευθύνη απ’ το παλτό τους
που τραντάζει με σεισμό τα σύμπαντα

Ξεστομίζουν τη λέξη άθλιοι
και τα δυο τους χέρια τόσο βαθιά στο σύστημα…..
Καραδοκούν με λύσσα
και φανατισμό
τελείως να ξεπλύνουν τους φόνους
σαν να μην υπήρξαν

Ας γκρεμίζει γέφυρες τ’ όνομά τους
_ ποιος είπε ότι ένα στήθος φτάνει τον κόσμο να δολοφονήσει; _
ας σωριάζονται σπίτια
ας γίνεται ως πέρα μια μαύρη κατάμαυρη γραμμή
ο ουρανός

Άθλιοι βρωμεροί εξακοντίζω την κραυγή
που φτάνει ως το Χριστό
σκάστε
άθλιοι δολοφόνοι τόσων τρυφερών καρδιών
δεν ακούτε πένθιμο της σημαίας το τραγούδι;

Μαζέψτε τα κοπρόσκυλα
των εικοσιτεσσάρων ωρών
κάψετε τελείως τα υπουργεία δολοφονίας

ω βρωμερά πλυντήρια αυτών
οι σκοτωμένοι σαν αστακοί αρματωμένοι
ανοίγουν το χορό
προτού………………….

Καταχνιά
πάνω απ΄ τη χώρα
κυβερνητικά εγκλήματα
ξεκληρίζουν οικογένειες
φταίνε οι λοχίες
οι στρατηγοί αθώοι
ο μηχανισμός λειτουργεί
υπέρ των δυνατών
τους αθωώνει
οι κρατούντες
διαχειρίζονται
κατά το δοκούν
την κατάσταση
επιτροπές
αρχές
φέρνουν εις πέρας
την απαλλαγή
των διαχειριστών
της πολιτικής εξουσίας
ο κόσμος
τα έχει χαμένα
μα ούτε και τώρα
δεν φεύγει
από τα μαντριά
να επιβάλλει
την τιμωρία.

Πηγαίνοντας για τις τουαλέτες
είδα τον ποιητή στο πάτωμα
Ξεπρόβαλλε το ογκώδες στήθος του
πάνω στα πλαστικά πλακάκια
Μπροστά πυροσβεστήρας
δίπλα σταχτοδοχείο – πιο κει
ένα καρότσι αχρηστευμένο

Στωικά κοιτάζει
τον απέναντι τοιχο
τα γόνατα των βιαστικών περαστικών

*Φωτογραφία: Ανδρέας Καμουτσής.

Δεν ξέρει
πόσο είναι όμορφη’
νομίζει πως στο μαύρο της κορμί
δεν ταιριάζει το εγκώμιο.

Αν μπορούσε να χορέψει
γυμνή
κάτω από τα φοινικόδεντρα
και να δει την εικόνα της στον ποταμό,
τότε θά ‘ξερε.

Αλλά δεν υπάρχουν φοινικόδεντρα
στο δρόμο,
και το νερό από το πλύσιμο των πιάτων
δεν αντικαθρεφτίζει εικόνες.

*Από το βιβλίο “Νέγροι ποιητές”, σε εισαγωγή και μετάφραση Δημήτρη Σταύρου, εκδ. Πρόσπερος, Αθήνα 1982.

Με χιλίους τρόπους
κλάδεψαν τις ελπίδες,
με χίλιες αδιαφορίες
έσβησαν την δύναμη.
Τώρα δεν ξεχωρίζει
η καταιγίδα από το δάκρυ,
τώρα η ομίχλη καλύπτει
το σύμπαν.
Κοιλάμε στους χρόνους
με μάτια σπαραγμού
έρμαια
άφατα
όντα με άκρα μουδιασμένα –
απλώς γευόμαστε ανάσες
πικρίες
της απόγνωσης δωρεά –
και
κοιλάμε
κοιλάμε.