ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Τον νήστεψα πολύ τον έρωτα
γιατί πολύ τον πίστεψα.

Αν είναι κάτι ν’ αποστερηθείς, λέω πως
αξία πιο πολύ του δίνεται όταν αποστερείσαι
ό,τι το πιο πολύ αγάπησες.

*

ΤΟ ΦΙΛΙ

Εκείνο το φιλί
το πρώτο μας φιλί
ένας κόσμος ολόκληρος

δικός μου ολόκληρος ο κόσμος·
ο κόσμος μου ολόκληρος δικός σου.

*

ΕΝΤΡΟΠΙΑ

Λιμάνι πιάσαν ηβικό
εδώδιμες χαρές χόρτασαν
-χάδια, δαγκωματιές, φιλήματα-
πάνω στο ιδρωμένο της αυγής χορτάρι·
με άρτια πέσαν τα νυχτέρια τους κατάσαρκα
άρμενα γίναν κι ανοιχτήκαν μεσοπέλαγα
-σ’ αρχέγονα νερά παρασυρθήκαν.

Στα όνειρά μας όλα επιτρέπονται.

*Από τη συλλογή “Έτσι ελάχιστη”, Εκδόσεις Τύρφη, 2024.

i

αυτή η γη
πηγάδι που στέρεψε
σκυλί παρασυρμένο
στην άκρη του δρόμου

ii

άνθρωπος τρωτός
θα πει
να μπορείς να ξεφυλλίσεις
ουρανούς
χωρίς χέρια
ή να πίνεις ποτάμια
με χείλη τσακισμένα
από τις καταχρήσεις
των λέξεων

iii

να λυπηθείς
για την αγάπη
που δεν έγινε έρωτας
για το σώμα
που παρέμεινε κορμί
για τη λάμψη στα μάτια
όσων έφυγαν
χωρίς να πουν
μια λέξη

*Από τη συλλογή “Πρόσφορο χώμα”, Εκδόσεις στίξις, Σεπτέμβριος 2021.

Ξεπέφτουν η σειρά τους
στη θηλαστική ιεραρχία του αίματος
και ο γκρεμός κερδίζεται σειρά
σπάζοντας νόμισμα στα δανειστήρια
«μα η ζώνη πίσω απ’ το Ποτάμι
είναι βαρέλι με πυρίτιδα»
και αποδώ ξεπήδησαν
ανήλικοι χαφιέδες του ’50
και υποθηκεύτηκαν τρεις γέννες
εξουσία στην παραφορά
που σκάβεται
σκουλήκι ώς το λάφυρο
«γιάγμα» ξέρουν
και ξέρουμε από σπλάχνα:
είμαστε δύσκολη ράτσα
δώδεκα σφαίρες στο κατέβασμα
«χτυπάτε Σαμαρκάντ και νότια»
σέρνοντας
«γιάγμα» από κραυγή
το σκύβαλο πένθος του φονιά
ή μένος
που τρέμεται εξίσου:
κάθε ουρανό και Δεκέμβρη
χάνουμε τα πάντα για τελευταία φορά

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βόρεια/Βορειοανατολικά τεύχος 7.

Εγέρθητι

Άαρον τον κράββατόν σου και περιπάτει

πριν του ψεύδους η ζωή σε παραλύσει
πριν ζήσεις μ’ ευτέλεια αχρειότητα και θλίψη
πριν χρειασθεί, για να σωθείς, θαύμα να γίνει

*

Εις τα εξ ων συνετέθησαν

Ξεμυαλισμένοι απ’ τ’ ουρανού το καθάριο
για λίγο καιρό γλυκά το θάνατο ξεγέλασαν

εν μέσω ανελπιστίας και χρόνων ανελέητων
ηττημένοι παλιννόστησαν στο εμπύρετο χώμα

*

Τοπίο

Νιφάδες πέφτουν πρίσματος εξαγωνικού
χορεύει ένας κύκνος σε λίμνη παγωμένη

από κόρες ματιών διεσταλμένων
κλαδιά χιονισμένα ξεχύνονται στο δρόμο

*

Νησίδες

Καθώς τυλίγεται σε μαύρα σύννεφα
ρανίδες χάους τον δροσίζουν

νησίδες φτιάχνει καταπράσινες
κάθε που τα έρημά του νύχια αγριεύουν

*

Απροσκύνητα λείψανα

Σ’ αναμετρήσεις άνισες
άβαρο των νεκρών το βάρος

σε μια χώρα πεθαμένη
τ’ οράματα απέμειναν
ως λείψανα αγίων
Απροσκύνητα

*Από τη συλλογή “Στης δυστοπίας τον τόπο ο αλέκτωρ σωπαίνει”, Εκδόσεις Κύμα, 2024.

ΜΙΑ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ

Τα δάχτυλά της
παραπομπές του οστού,
μετέωρα ανάμεσα στη σάρκα
και στο υπόλειμμα:
κουρέλι, μαριονέτα ή ψυχή;

Χόρεψε, σώμα.
Τώρα ανάδεμα μικρό
μες στο νερό της λίμνης,
τώρα φτερούγες που διπλώνουνε στιλπνές,
τώρα μια πλεύση κραταιά
καθώς βυθίζεται στην ομορφιά
η ορχήστρα.

Τέλος, τα πόδια τα ανήμπορα
κι η νότα που χάνεται μακρόσυρτα
όπως του ρόλου η χάρτινη κι αληθινή
ανάμνηση
που άλλη την έκανε
για λίγο ξανά.

*

ΣΙΑΜ

Ακέραιο νόμισμα μέρας·
δυο παλάμες
γεννημένες γυμνές
σαν αγάλματα
κλειδώσεις που φώλιασαν
η μια στην άλλη
σαν κουτάλια από χώμα
πλασμένα και σαν ζώα
τρεμάμενα·

ψηλά κυματίζει
η λευκή σημαία
του λινού σεντονιού.
Οι στρατοί των κοιλάδων,
οι στρατοί των λόφων
ηττημένοι
κι αιχμάλωτοι.
Αντίστροφη έριδα!
Κρυμμένα στους κόρφους
τ’ αντικλείδια διαρρήκτη
που με πλούτο
το άδειο σπίτι
γεμίζει.

*Από τη συλλογή “Το βιβλίο των χεριών”, Εκδόσεις Θράκα, 2023.

Τίποτα στον κόσμο
Δεν μου ‘δωσε τόση χαρά
Όσο οι παιδικές ονειροφαντασιές
Που ηχούν στη φτωχή μου μνήμη.
 
Στ’ αυτιά μου αντιλαλεί
Του κόσμου ο σάλαγος, αλλά εγώ ακούω μόνο
Σαν θρόισμα απαλό, σαν βήμα ανάλαφρο-
Τη φωνή της σιγής μου.
 
Άνοιξα και μπήκα στο γυάλινο σπίτι
Με μια λευκή πεταλούδα στο χέρι
Μιλώντας μια γλώσσα ακατάληπτη
Ακόμα και για μένα τον ίδιο.
 
Πάνω στο χιόνι κείτεται τώρα η πεταλούδα,
Βασανίζει το δόλιο μυαλό μου-
Και τα λόγια χαθήκαν, τίποτα δεν θυμάμαι.
Μόνο ένας απόηχος έμεινε στ’ αυτιά μου.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2024/10/26/choris-titlo/#like-5513

Φοίνικας

Βάλθηκα
να αποτελειώσω την ομορφιά
μιάν ώρα αρχύτερα
έτσι που
να μην μ’ έχει αιχμάλωτο
η νιότη και η αρέσκειά της
κάποτε
είχε μια σίγουρη
στροφή ο κόσμος
κι εγώ
σαν φοίνικας έκλαιγα
με τα δάκρυά μου:
φάρμακο.

*
Ο κόσμος όλος

έχω τον κόσμο όλον εδώ

δέντρα πολλά
και πεδιάδες
στις άκρες των δαχτύλων μου

και όμως αυτός ο κόσμος
είναι ακόμα μισός
αν το χέρι μου
το χέρι σου δεν το κρατάει.

*Από τη συλλογή “Δέκα μήνες αυταρέσκειας”, Εκδόσεις Θράκα, 2024.

Απλώνοντας
την παιδευμένη από χάδια
γούνα του
στο αγορίστικο στήθος της
σχημάτιζαν οι δυο τους
μέσα στον ύπνο
γέφυρα που ένωνε
το προσκεφάλι
με τα κατωπόδαρα
Ισορροπούσαν λοξά
πάνω απ’ το χάος
παίρνοντας μπόι
κατά μήκος του στρώματος
Τίποτα δεν απειλούσε
μια τέτοια κατασκευή
παρά ο ήχος
από το κουταλάκι του καφέ
που πέφτοντας
έκανε την γέφυρα
ν‘ αλλάξει πλευρό
τον γάτο να εγκαταλείψει
μ’ ένα σάλτο το κρεβάτι

Όταν ο ήχος των πραγμάτων
φθάνει από την άλλη μεριά
ο ύπνος
ταξιδεύει κατακόρυφα
και πλάσματα
όπως οι γέφυρες

υποχωρούν

*Από τη συλλογή “ήδη προς εξαφάνιση”, Εκδόσεις Θίνες, Ιανουάριος 2022.

It was there, the straight cypress guarding our secret
in its shade and the doe with its jumping little fawn
we always thought we saw. Images of dreamers,
often in their oneiric raptures, undoubtedly an expectation
of a tomorrow better than today’s misery and
we lived in bodies we never loved as if they didn’t
belong to us; perhaps they belonged to our ancestors,
let them be glorified, and the adulthood we accepted
came slowly with light steps like a cripple with
his crutch that pounds the sidewalk composing
its unearthly melody, like the old coat of the beggar
which he never discarded.
I like those who make virtue their goal and fate. This
is the only way one can be alive and dead at the same
time.

*From “Wheat Ears – Selected Poems”
https://www.lulu.com/account/projects/y26q9n https://www.amazon.com/dp/B0BKHW4B4S

Πρωινό λατομείο

Τοπίο λατομείου το πρίνο τυρί
Και από δίπλα ένα ακόμη αλφαβητάρι.
Διαβάζω για δύναμη.
Ο χρόνος είναι θάλασσα
κυκλωμένη από βουνά.
Όταν τα βουνά καταποντιστούν,
θα απλώσει κι άλλο,
και τότε θα ‘ναι ο θάνατος.
Όμως, έχουμε ακόμα χρόνο,
Έχουμε ακόμα βουνά.

(Έχουμε ακόμα θάλασσα)

*

Τα πρωινά λόγια

Τα πρωινά τα λόγια
δείχνουν ευτυχή και ανάλαφρα,
μα άλλη είναι η αλήθεια.
Στις δροσερές αγκύλες τους,
κάτω από τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα,
κουβαλούν τα εμπύρετα λόγια της νύχτας.
Εγώ μονάχα βλέπω
πώς τρέμουν τα χεράκια τους.

*

Νεκρή φύση

Μεγάλες οι ερημιές των νεκρών,
αχανείς ωχρές στέπες,
γεμάτες πατημένη σκόνη,
που από κάτω την ξεθωριάζει
το χυμένο φως
Μια ελπίδα γελάει σαν πόρνη.
Κάποιοι ξεθάβουν τους νεκρούς τους
για να γίνουν πλούσιοι,
κάποιοι άλλοι έχουν τις τσέπες τους άδειες
μα την καρδιά τους ζεστή.

*Από τη συλλογή “Λουτήρες”, Εκδόσεις Έναστρον, 2019.