Καταγώγια ανύπαρκτα

Βυθισμένα σε σκόνες

Κι αιθαλομίχλη συνειρμών

Που γεννά το αλκοόλ

Κι η αναμονή σε μνήμες

Που τις αναμένουμε να αναδυθούν

Ν’ αποτελέσουν τη μαγιά του παρόντος

Που θα θρέψει τους καρπούς του μέλλοντος

Αλλά με όρους παρελθόντος

Που θα αιωρούνται σαν δίνες

Στον αέναο χρόνο

Καταγώγια ανύπαρκτα

Πλεούμενα σε κατανύξεις

Μέθης και έκστασης

Αχνοφαίνοντας μέσα από κάπνες

Που σχηματίζουν πρόσωπα

Ξεχασμένων θεών της Μούσας

Και ειδώλων πού ‘χουν μείνει το είναι μας

Κι είναι σαν να τα κουβαλάμε

Σαν τατουάζ ανεξίτηλα

Σαν κατάσαρκα σήματα κατατεθέντα

Κι είναι σαν τους ναυτικούς

που ξεμένουν σε βρώμικα λιμάνια

συμφοράς κι αγοραίου σπέρματος

μόνοι με τον εαυτό τους

χαρακώνοντας τα μπράτσα τους

με το πρώτο αιχμηρό αντικείμενο…

21/11/2005

Ο χρόνος δεν αδιαφορεί
οι ώρες περνούν
οι μέρες δεν παγιώνονται
εξαφανίζονται οι μήνες
και τα χρόνια
αλωνίζουν θεσπέσια
στο κορμί μου
δρέποντας τους καρπούς.

Δεν είμαι αδαής
περιπατητής στην άγνοια
που φαντάζει με γνώση,
δεν ανασαίνω με το άγχος
που περνιέται γι’ αρετή
ούτε προσπαθώ
να συνταιριάξω
φωνές αγριμιών
σ’ ονειρικές οπερέτες.



Παρουσία
σα μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
μετά την πρωινή ομίχλη

τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
που μόλις έφτασε
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας

ματιές διάφανες
λίμνες κόντρα στο άρρωστο
νερό των πηγών

κι η καρδιά
να μαζεύει ολόγυρα
τις ηλιαχτίδες
κι εμείς να κουρνιάζουμε
στα κρόσσια τους

8/1/2006

Αναρωτιέμαι εάν
οι γραμματικοί κανόνες
είναι ικανοί να μας
οδηγήσουν μακριά
από προκρούστειες λύσεις
εθνικά συμφέρουσες

Αναρωτιέμαι εάν
υπάρχει ισολογισμός
να μας κρατήσει εν ζωή
εάν υπάρχουν λόγια
να μας απογειώσουν
μακριά από φρούδα χάδια
και πλήκτρα αρρώστιας

Αναρωτιέμαι εάν
τα σημεία στίξης
μπορούν να διασταυρωθούν
με τα φιλιά της πρότερης αγάπης
εάν οι τελείες, οι τόνοι
και τα θαυμαστικά
μπορούν να συνάψουν αέναες
σχέσεις με το είδωλό μας.

Τα δεινά, οι εγκλεισμοί
και τα βάσανα
είναι ηθικά χρέη που ξεπερνούν
το νόημα της ζωής

Εικόνες, λέξεις, νοήματα
το ίδιο το πλήθος
παρασέρνονται από
ξαφνικά μπουρίνια,
αιωρούμενες θύελλες

Η μια ύπαρξη είναι όλες οι άλλες μαζί
και το αντίστροφο
με όνειρα, προσευχές στεναγμούς
ενσωματωμένα
γυμνά, προκλητικά και νευρώδη

αυτό είναι το χρέος
απέναντι στον άνθρωπο.

Τα μάτια σου δείκτες ρολογιού
σε πλατείες που περιβάλλουν
περιρρέουσες ανθρωποθάλασσες
που δεν ευνοούν τον ερχομό
του καλοκαιριού

οι οίστροι σου αγωνίζονται
να προκαλέσουν εκρηκτικές εξεγέρσεις
να μην ξεφύγει κανένα δάκρυ
καμιά ματιά να μη διωχθεί
καμιά λάμψη να μην εκτοξευθεί
σε πεδία ανταγωνισμού
σε ουρανούς τροχιοδρόμων

τα ίχνη σου περιστέλλονται
παντού και πουθενά
με το δικό τους ρυθμό
ρίχνοντας τα πλοκάμια τους
στους σκελετούς τους στερημένους
από απόλαυση αισθημάτων
πίσω από κλειστά παντζούρια
με τις γρίλιες να χάσκουν

Χιλιάδες θάνατοι με απορροφούσαν
γυρεύοντας μια πηγή ζωής,
μα το στόμα μου ήταν σαν φλογέρα τσακισμένη
και έπρεπε να καώ για να λάμψω
η λύπη φάνταζε η μόνη άγκυρα

Και τότε ήταν που με φώναξες στ’ ακρογιάλι σου,
μου είπες για τη ζωή που χάνεται,
οι αγκαλιές σου με δέχτηκαν
πίνοντας μαζί σου το δάκρυ,
δένοντας η αγάπη τα χέρια μας
όταν ανάμεσά μας τρυπώνουν οι νύχτες.

Αγάπη που διαλύει τα φαντάσματα
σ’ απέραντους ορίζοντες.

Το αέναο πρέπει να
το αφουγκράζεσαι
για να το κατακτήσεις

το αέναο δεν είναι
φιλντισένιες αποχρώσεις
του τίποτα
και λατρεία
του μηδαμινού

είναι ζωή απ’ τη ζωή σου,
ανάσα απ’ την ανάσα σου,
οι ιριδίζουσες πτυχές
του δικού σου σήμερα.

Τα υγρά τοιχώματα των σπηλαίων
να γίνουν πεδία εξάσκησης
με το άπλετο φως της επανάστασης
οι οίστροι της καρδιάς να μην καταδέχονται
να  παραστρατούν στη διακύβευση
των αδήριτων στοχασμών μας.

χορδές πάλλονται

μέσ’ τις καυτές αχτίδες

πάλλονται καρδιές

στα σαντούρια

λικνίζονται τα τέλια

σε ρυθμό ήλιου