Με μια σακούλα μ’ ελπίδες

πού να ‘βρεις χωράφι

να θάψεις τις αρνήσεις σου

χωρίς να καταγραφούν

οι ήχοι και τα γεγονότα

οι αγάπες και τα μίση

σαν reality show

που ξεχύνονται στα μονοπάτια

της νόησης

έρμαιο στους τόσους ανέμους

μα όχι βατό

από κοινούς θνητούς

και τα θύματά της

κατεβαίνουμε

σε ειρηνικές απεργίες

με λευκά πανώ

που δεν γράφουν τίποτα

ως ένδειξη καλής θέλησης

κι είναι επικοινωνιακό λάθος

να πιστεύουμε

στην τιμιότητα

του ταξικού μας εχθρού

με πεπαλαιωμένα υλικά

και νοσταλγίες

πώς να χτίσεις

έναν καινούργιο κόσμο;

Δάση στα φεγγάρια

διαβάτης αποσταμένος

το βλέμμα αναπαύεται

μετά απο ταξίδια

αγώνες στοχασμών στο κενό

πόρτες που κλείνουν πίσω τους

ασήμαντοι λεπτοδείκτες

σε θριαμβικές παρελάσεις

σε παράτες σιωπής

ως άλλοι γυάλινοι κρατήρες

καιόμενες βάτοι

ανάσες που τρεκλίζουν

σε αντεστραμμένα πεζοδρόμια

Οι πτυχές της ζήσης μας
είναι διασκορπισμένα τούβλα
πλίνθοι κι ασβέστες
ατάκτως ειρημμένοι

οι θεοί μας είναι γήινοι
κι αλυχτάνε σαν ανεμοδαρμένα σκυλιά
στα ξάγναντα που φλόμωσαν
μ’ αιθαλομίχλη

τα πορτραίτα μας
αναρτώνται ανάποδα
από επιτήδειους αφισοκολλητές
ως ένδειξη διαμαρτυρίας
για τη ματαιοδοξία μας

13/5/2006

Εκρήγνυμαι εσωτερικά
κι ανοίγω κρατήρες
στα φύλλα της καρδιάς
και στη μνήμη θορύβους
εκκωφαντικούς

που διαπερνούν τις πτυχές μου
που τραβάνε στις στράτες,
τα δρομάκια της πόλης
και τα ρουμάνια της υπαίθρου
επιζητώντας το αδύνατο…

1

τα πρωινά μελαγχολικά

είδωλα αποποίησης

των ενοχών της

προηγούμενης νύχτας

 2

τα πρωινά δέκτες

και πομποί μηνυμάτων

με ρίζες στο παρελθόν

της προηγούμενης μέρας

 3

 τα πρωινά στον καθρέφτη

το είδωλό σου ανασκαλεύει

στις μνήμες τις απαστράπτουσες

τις θεωρίες του χτες

 4

 τα πρωινά συλλέγεις

τη δόση της αγρύπνιας

και τις σταγόνες

της βραδυνής αγάπης

5

τα πρωινά λαμπυρίζοντα

χνώτα περισυλλογής

για τα μελλούμενα να έρθουν

σε φλεγόμενες ώρες.

Ζωή και θάνατος με προσταγές

ασχήμια ξέχειλη το φως

απλόχερα μακελεύεται

κι η καρδιά πίσσα, κατράμι

όπως οι διαχωρισμοί

το ξαναμοίρασμα του κόσμου

με πληγές ασήκωτες

 τα κόκκαλα βγαίνουν σεργιάνι

κι οι πλαστικές τροφές

πεθαίνουν το σώμα

λίγο-λίγο

αλλά με σασπένς

 λίμνες στερεύουν

ξηρασίες της φύσης

απαισιοδοξίες

σε μαύρες στράτες

πυρωμένα ακόνια

διαφεντεύουν

τη σιγή στα πέρατα

 οι λιγοστές βρόχινες στάλες

κατακαίνε παρά ξεδιψούν

το άνυδρο…

Δεν υπάρχει αφέντης

να εισχωρήσει

στις φλέβες μου

δεν υπάρχουν αιμάτινοι δρόμοι

να τους περπατήσω ξυπόλητος

δεν υπάρχουν ύμνοι

να τους αποστηθίσω

ούτε λάμπει η ματιά μου

στην τόση αναλγησία

γι’ αυτό γράφω

βιαστικά ποιήματα

Χειμώνας των αστραφτερών κτιρίων
παγωνιά των άχρωμων τοίχων
ιλουστρασιόν βαρεμάρα
γυάλινα κάστρα
με υλικά από δεύτερο χέρι
δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής
τα σημεία καμπής
την σήμερον ημέραν.

 Κι έτσι χτίσαμε τα άλλοθί μας

πύργους από άμμο

στις νότιες ακτές

πυραμίδες των Φαραώ

του πνεύματος

ως άλλο δείγμα ευημερίας

για δήθεν νέες… Αλεξάνδρειες

που αντιστέκονται

κι αυτές δεν ξέρουν πού

και περιδιαβαίνουν

σ’ ανώδυνες ιστορίες

σαν σκυλιά που αλυχτάνε

στους τόσους ανέμους…

Διαβαίνεις τα σύνορα

μέρα μεσημέρι
με δάκρυα λησμονιάς
και πόνους προσδοκίας
χωρίς να στέλνεις

ευχετήριες κάρτες
από φόβο μη σε προδώσουν

τα κύτταρα
εξανεμίζεσαι

χαραμίζεσαι
αφήνοντας μια κηλίδα
μ’ ένα άγνωστο όνομα

ή και τίποτα