Ο ερχομός σου συμβάλλει στην ανεπαίσθητη αναγέννηση

στην ανάδυσή μας πέρα από άχαρες νυχτερινές περιπλανήσεις

σε δρόμους ανέξοδης αγρύπνιας

στις κυκλοθυμικές κινήσεις προγραμμάτων

από συντηρητικούς εραστές της ζωής

και του καθημερινού άγνωστου που μας πλήττει…

Ο ερχομός σου συμβάλλει στο θρυμματισμό

των θυελλωδών κυμάτων άγνοιας

και την εξαφάνισή τους στη χρονική διάρκεια…

είσαι σαν τοπίο που σιγά-σιγά αλλάζει
κι ακτινοβολεί στις ακτίνες του ήλιου
ή λαμπυρίζει στις σταγόνες της βροχής,
σαν να βαδίζεις πάνω σε άμμο ηφαιστείου
σαν μια αλλόκοτη συστάδα που διαπερνά
τους εσωτερικούς κρατήρες της καρδιάς
όπου μέσα τους τρέχω να κρυφτώ…
Θέλω να δω ακέραια τη μορφή σου
μεσ’ τις ταραγμένες μου ώρες,
να προσμένω τον ίσκιο σου,
σαν αστραφτερή σταγόνα από λιακάδα,
σαν ανήσυχο τραγούδι στις γρίλιες των παραθυριών,
σαν το φως του κεριού σ’ ένα ρευστό χώρο,
σαν μια χορδή μαγική κι ελεύθερη,
το χάδι σου ν’ ανθίσει ξερές αμυγδαλιές
σε ποικίλους ιριδισμούς να ξετυλιχτεί…

Τα μάτια σου δεν σουρουπώνουν στη σκέψη μου
και μ’ όλες τις ροδιές του χρόνου
περιμένω το γέλιο σου
καθώς ο κόσμος μου μετουσιώνεται
μ’ ένα σου βλέμμα κι ένα λόγο…
μέσ’ σε μαγνητικές όψεις που παραλλάζουν
τις μορφές μας σε ήχους
από σήμαντρα αστεριών…

Βαρέθηκα το πνεύμα μου να είναι ανίκανο
σαν μια βασανιστική αγχώδης διαδικασία
ανάμεσα σε ψέματα και αλήθειες.
Δεν θέλω πια να γίνομαι δέσμιος
μιας γοητείας τόσο μυστηριώδους
που εξατμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά…
Δεν θέλω πια να ζω στιγμές κοντά στην υστερία
κι ο κόσμος να ξετυλίγεται γύρω μου
σαν μια άχαρη συνομωσία. Δεν θα περιμένω πια το άδηλο μέλλον
ούτε θα υποκύψω στους επικείμενους θανάτους
μια άλλη απόλυτη μορφή περιπλάνησης.
Θέλω τώρα το ταξίδι στο
μαγευτικό βάθος των εικόνων σου.
Θέλω τώρα να υπονομεύσω την αμεσότητα
των γελοίων σπαρακτικών όψεων
αυτής της εξορισμένης ζωής
που υπάρχει παρά μόνο σαν φάντασμα.
Θέλω τώρα ο άνεμος να πνεύσει
στα πανιά των ανθρώπων
κι απροσπέλαστες επιφάνειες να διαβώ.
Να καταργήσω την τάξη των πραγμάτων
οδηγώντας τα στην αταξία,
να αποδιώξω τα άθλια προσωπεία
της αποξένωσης και της παρακμής…

Έλα να λευτερώσουμε τις ψυχές μας
να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας έχουν
δέσμιους σε πασσάλους ηθικών,
να γδυθούμε απέναντι σε φώτα λυτρωτικά,
κάτω απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου
πριν μας προλάβουν οι καταιγίδες…

Σε βλέπω πέρα απ’ τα σύνορα
σε κόσμους χωρίς κραυγές απόγνωσης,
αγγίζοντας τις νεφέλες της νύχτας,
υψώνοντας σφιχτά τα χέρια μας στις αρμονίες,
αγκαλιασμένοι ν’ αντιστεκόμαστε
στις δίνες που θα φτάνουν…

Όνειρα στη νιοστή

ελπίδες σωρηδόν

οράματα σε αφθονία

προσδοκίες αμέτρητες…

μα είναι ένα όνειρο ένα όραμα

είναι μια ελπίδα μια προσδοκία;

και ποιο είναι το νήμα

που τα ζευγαρώνει;

όνειρο-όραμα

ελπίδα-προσδοκία

αλληλένδετοι κρίκοι

της ίδιας σειράς αισθημάτων.

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Ακούστε το

Λυσσομανά στις στέγες

Κλωτσάει στις καρδιές μας

Κραυγάζει στα πέρατα

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Πιάστε το

Πιάστε τον ειρμό του

Δέρνεται στις προκυμαίες

Παλεύει στις ψυχές μας

Χτυπιέται στις ράγες.

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Σταματήστε το

Μπορείτε, μπορείτε, μπορείτε;

Μπορείτε να το κυκλώσετε;

Μπορείτε να το αγγίξετε;

Μπορείτε να το γραπώσετε;

Αλλά όχι θα συνεχίσει νάρχεται

Όσο κι αν καμώνεστε

Ότι είστε δυνατοί…

Φτερά αϊτού τα χέρια

κι η καρδιά

σαν καπέλο πλατύγυρο

να μαζεύει ολόγυρα

κόκκους ηλιαχτίδων

και τα έντομα

να κουρνιάζουν

στα κρόσσια του.

Λογική για λίγο τετράγωνη

σαν γεωμετρικό σχήμα…

που τρέχει να προφτάσει…

Ανθρώπινα καθημερινά συμβάντα

αξεσουάρ μιας

ατελέσφορης επέκτασης

αλλοπρόσαλλα υλικά

επισφαλείς ίσκιοι

νοσηρή φόρτιση

γκρίζες ανταύγειες σαρκασμού

στυφή ψηλάφηση

προδομένες διαθήκες

αλλοιωμένες παρακαταθήκες

κόσμοι που δεν γεννήθηκαν

συστροφές που δεν υπήρξαν

ίχνη που εξανεμίστηκαν

με μια εκζήτηση τόσο κοινότοπη

Οργίλες διαστάσεις χρησμών

δεν ορίζονται απο κανέναν ουρανό

γιατί οι σύγχρονοι μάντεις

δεν έχουν να δώσουν τίποτε

κατοικούν στον πυθμένα του κενού

ευνοούν τους ιερούς

βωμούς του εμπορίου

χτυπούν αμέριμνους και πισώπλατα

ίδιοι με μορφές

που σέρνουν στο διάβα τους

προσταγές θανάτου

κι εμείς λοξοδρομούμε

βουλιάζοντας

στην κινούμενη άμμο

του τέλους της λογικής…

Πόλεις με ζωή και θάνατο

πληρούν το χρόνο

εντυπωμένο σε χώρους

με απομιμήσεις ιδανικών

υποσχέσεις για άλλες υπάρξεις

που θα στροβιλίζουν

σε σύννεφα αιθαλομίχλης

για να διασώσουν

την όποια ιστορία τους

σε χαλασμένα ραδιόφωνα

δυσάρεστες αρένες

άνισων μαχών

μπροστά, πίσω

και ξανά από την αρχή

οι ερωτιάρες θύμησες

με τις ίδιες σκηνές

σε στρόβιλους χαύνωσης

τάσεις αλλοτρίωσης

σύγχρονα προϊστορικά θέματα

ρυνίσματα καθημερινής κραιπάλης

στημένα στην ουρά

σε τράπεζες

υπουργεία

σινεμά

και μπουρδέλα

απ’ όπου δεν είμαστε ικανοί

ν’ αντλήσουμε ούτε ένα χιλιοστό

αδρεναλίνης

Απομιμήσεις λυρικού πάθους

φαντάσματα ρομαντικών οίστρων

καταλυτικά επενεργώντας

παραλλάζουν τα πλάσματα

αναπλάθουν τη συνείδηση

τα όποια στοιχεία ταυτότητας

στις δίνες του άστατου χρόνου

τις στροφές των αγεριών

ψυχή τε και σώματι

στην ψυχρότητα των ανδριάντων

τους ψυχρούς υπαλλήλους

τους ινστρούχτορες του κράτους

μια ηθική απαξίωση

που διατρέχει τα πάντα

σαν αποτροπή κατά συρροήν

με βαριές ομίχλες

και φόντο αλλοπαρμένων φόβων

έτσι που οι όποιες μνήμες

να ξαναφοριούνται

μ’  ένα πάνδημο παραλήρημα

σε κλώνους δέντρων μαγεμένων

σε έξαλλους μαιάνδρους

στην αχλή πανάρχαιων μύθων

όλα είναι το κυρίαρχο φως

που προστατεύουν οι σκιές

και άκρατη τυφλότητα

που μπαίνει σε ψηφοφορία.

Ποιες θυσίες και ποιες νίκες;
Ποιο χαμόγελο και ποιο τραγούδι;
Η καρδιά βυθισμένη στα Τάρταρα
κι εγώ δεν ξέρω τις διευθύνσεις…

Σε ποιες πλατιές λεωφόρους
να θυσιάσω την ανάσα μου;
Τα περάσματα διαστέλλουν τις ώρες
στις πελώριες κρύπτες τους

αλλά μήπως κι η δική μου φωνή
δεν πασχίζει να σκεπάσει τις υπόλοιπες;