Το πρόσωπό της έλαμψε για μια στιγμή
κι ύστερα πάλι έγινε ωχρό
μόλις αντίκρισε τις άρρωστες ακακίες
του επαρχιακού δρόμου
που οδηγεί απ’ το παρόν στη λήθη
και από εκεί στο αέναο αιώρημα,
στην αόριστη ανυπαρξία.
Άπλωσε τα χέρια όπως τα δέντρα
απλώνουν τα κλαδιά τους
στο απέραντο κενό
του μολυσμένου αέρα των πόλεων.
Ένα της δάκρυ ξέφυγε
ακολουθώντας μια τρελή διαδρομή
απ’ το ρείθρο του πεζοδρομίου
μέχρι την αναλαμπή των φώτων.

Ξεκίνημα που δεν κατέληξε
Αρχή που δεν τελείωσε
σκέψη που δεν υλοποιήθηκε
μάτια που δεν φώτισαν
όπλα που δεν εκπυρσοκρότησαν
πένθος που δεν το κλάψαμε
σοβαρότητα που δεν ενέπνευσε
βουή που δεν τη νιώσαμε
ποτάμια που δεν τ‘ αφουγκραστήκαμε
λάβα που δεν μας έκαψε
βροχή που δεν μας μούσκεψε
το γνωστό που δεν το γνωρίσαμε
το μακρινό που δεν το φτάσαμε
άνεμος που δεν φύσηξε
κατώφλι της ιστορίας που δεν το διαβήκαμε
πλατύσκαλο του χρέους που δεν το πατήσαμε
αφορισμοί που αχρηστεύτηκαν
ματαιότητα που δεν ματαίωσε τίποτε
κατάργηση που δεν κατάργησε.

Κρυβόμαστε τα πρωινά
σ’ ανάποδους τόπους
κι αρδεύουμε σιωπηλά
όλα όσα μας στερούνται
επιστρέφοντας κατάκοποι
με μια μετέωρη παύση.

Χειμώνας των αστραφτερών κτιρίων

η παγωνιά των άχρωμων τοίχων

η ιλουστρασιόν βαρεμάρα

τα γυάλινα κάστρα

με υλικά από δεύτερο χέρι

ως δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής

τα σημεία καμπής

την σήμερον ημέραν.

12/10/2006

Απόρθητες διαθέσεις

όμοιες με κορυφές

απάτητες

στον αδάμαστο χρόνο

πασχίζουμε να λευτερωθούν

να γίνουν δικές μας

με ηλιόλουστες πτυχές

να λούζουν ανθρώπους και φύση

πασχίζουμε ο άνεμος

να παίζει αμέριμνος

με τη μουσική της ζεστασιάς

κατά πώς αυτός θεωρεί

πασχίζουμε να παίρνει

όψη αστραπής

στα αιώνια σκοτάδια

να πέφτουν οι σπινθήρες του.

Το ζήτημα είναι

να σπείρουμε στο παρόν

για να μπορέσουμε

ν’ αδράξουμε το μέλλον…

Ο ανικανοποίητος ερωτισμός σας

φαντάζει σαν εκτυφλωτικό ηχόχρωμα,

αλλά μ’ ένα τεράστιο τσεκούρι

και μ’ αναρίθμητες κάμες

πάνω απ’ τα κεφάλια μας,

επιχειρώντας αξεπέραστες τομές

στα πονεμένα κορμιά μας…

Ποιος θ’ απεικονίσει με πιστότητα

τις πραγματικές διαστάσεις

του τραγικού μας χρόνου,

του μεταμοντέρνου μας κόσμου;

Ακόμα κι οι τυφλοί ζωγράφοι

κρέμασαν τις παλέτες τους…

αφού κάποιοι άλλοι

απαίτησαν τα χρώματά τους επί πίνακι.

τόσα βλέμματα

αλητήριες ματιές

στο τίποτα

οι πολύπτυχες δίνες τους

διαχέονται

στ’ αναγεννώμενα αστέρια

όμοιες με προσωρινές

μορφές που συναντάμε

στο δρόμο

για την επίτευξη του κέρδους

σαν κάποτε που ψάχναμε για θησαυρούς

στα χωράφια του χωριού μας

τόσα βλέμματα

στα καλοκαίρια με βροχή

στις χίλιες δυό απορίες

που μένουν ν’ απαντηθούν

με βήματα γελαστά

πρόσκαιρα’ σαν τοπία υπ’ ατμόν

σαν υπολείμματα ήχων

τόσα βλέμματα

καθώς προσπερνάμε

τις παλιές γέφυρες

μ’ ένα υποτιθέμενο θάρρος

με λυτά κορδόνια

κι αφοπλιστική

δόση αθωότητας.

16/10/2006

Θα ήθελα να τραγουδώ τις χαρές νυχτιάτικα
να μη σκοτεινιάζουν οι δρόμοι
και καθρέφτες μίσους να μη μ’ ακολουθούν…
Στα μάτια σου θα ήθελα να δω το αύριο,
με πόλεις χωρίς διευθύνσεις και κωδικούς,
με δρόμους χωρίς ονόματα μεγάλων ανδρών,
με κατοίκους χωρίς ταυτότητες διαχωρισμών.
Στα φυλλοκάρδια μας θα ήθελα μαχόμενους στίχους
ασμάτων από μεγαλεία
και φλεγόμενους ρυθμούς,
σαν πληγές από τριαντάφυλλα
καθώς ονειρευόμαστε τ’ απόρθητα τείχη
της ιστορίας να πέφτουν.

Δεν ξέρω πότε ξέδωσα

σ‘ ακαθόριστες σκιές

να καλύψω τ‘ απόβραδα

να διαλύσω τις ομίχλες

Δεν ξέρω πότε σάρωσα

τα ράκη των ηδονών

να περιμαζέψω τα κομμάτια

των πολύπτυχων ρύπων

Ξέρω ότι οι προμελετημένοι τυφώνες

της εξάντλησης δεν με πείθουν

και δεν θ‘ αφεθώ

στα δεκάρικα λογίδρια

στις συνοικιακές πλατείες

τις περιχαρακωμένες

από αγωγούς λοβοτόμησης

κι ανούσα γενέθλια πάρτι.