Αποστάγματα σοφίας
αναβλύζουν απ’ τη ζωή
όπως ο μούστος των σταφυλιών
ξεχύνεται στα πατητήρια
της καθημερινότητάς μας.
Ανεπαίσθητα αποστάγματα
που θα γίνουν χείμαρροι,
καταιγίδες αγάπης
σε αέναη πάλη
με μια πόρνη σχέση,
κουρελιασμένη,
έτσι που το είναι μας
να μη φείδεται
κόπου και χρόνου
να υπερβεί τις όποιες ροές
της ξεκληρισμένης ζήσης
της πλύστρας μάνας,
της δούλας κόρης…,
έτσι που να ξαμοληθούν
τ’ άγρια πάθη σαν άτια
κι οι απωθημένες επιθυμίες
σαν οίστρος από μικρές τραγωδίες,
να γίνονται ένα οι παράνομοι καρποί τους
συναντώντας όλα τα ζώντα
ξωτικά του κόσμου.

14/1/2006

κατάχαμα προσκυνάμε
τις δόσεις της τρέλας μας
σε λεωφόρους συμφοράς
εκεί που η αδρεναλίνη επαγρυπνεί
τα ιδρωμένα σώματα
περιφέρουν τη γύμνια τους
στους ζωγραφισμένους πασσάλους
στις πινακίδες των καταστημάτων
που λάμπουν σε κάθε απόχρωση του γκρίζου
απωθώντας μύθους και θρύλους
μ’ αποσκιρτήματα
στους συγκαιρινούς πόνους

πώς να σταθούμε όρθιοι
με την απώλεια
των αλλοτινών μας οραμάτων
σε reality shows
σύγχρονες μορφές εθελοδουλίας
πώς ν’ αντιπαλέψουμε
στα σκλαβοπάζαρα
του Τρίτου Κόσμου
όπου οι Nike
και οι λοιποί συγγενείς
μόνο με αίμα ανασαίνουν;

13/10/2006

Εκεί που οι αγάπες μοιάζουν με βάσανα
και οι χαρές μετατρέπονται σε λύπες
εκεί χάνεται κι η ανθρωπιά μας
σαν το φύλλο που το πήρε ο αγέρας
ή όπως εξαφανίζουμε ένα έντομο
κάτω απ’ το βαρύ μας πέλμα.

Όλα χάνονται σαν ομίχλες
που τρέχουν φευγάτες
να προλάβουν το φως,
σαν καταιγίδες παράταιρες
που αλυχτούν όπως τα σκυλιά
τα πεινασμένα στις γωνιές.

Τα χνώτα αιχμάλωτα
απηχούν μόνο φευγαλέα οράματα
καθώς τα γέλια γίνονται κλάματα
κι η νιότη αλλάζει σε γηρατειά.
Παραφροσύνες απομυζούν τη ζήση μας
όπως η υπεραξία των ελπίδων μας.

4/8/2006

Ένα τεράστιο είναι περιπολεί

στα άβαθα της ύπαρξης

ενθύμημα και διδαχή

όμοιο με νυχτερινό φύλακα

σε παροπλισμένα εργοστάσια συνείδησης…

Σαν ποιητάρης με μετρημένα

αλλά αχαλίνωτα λόγια

με ραφιναρισμένες

αλλά και ξέπλεκες εικόνες

απεικονισμένες με λέξεις

όμοιες με οργισμένα συνθήματα

στους στίχους των μίζερων καιρών…

Αυτό το τεράστιο είναι,

το αθώο και μαζί το ένοχο,

το αφελές και μαζί το φτιασιδωμένο

που σαν ιέρεια του δρόμου

ξεδιπλώνεται μπρος σου…

Αυτό το τεράστιο είναι

η μάζα και η μοναδικότητα,

το συλλογικό και το μεμονωμένο,

η ιστορία και τ’ απομεινάρι της.

4/1/04

Παμπάλαιες εμμονές κονταροχτυπιούνται
σε έγκλειστα μονοπάτια κοινωνικής λιτότητας.

Τα παλιά τραύματα
πρόσωπο με πρόσωπο
με παύσεις κι επαναλήψεις
μονοπάτια υπεραπλουστεύσεων
και γενικόλογων οδυνηρών εμπειριών

μετατρέπονται σε πολεμικές κραυγές λατρείας
τείνοντας ν’ αφιερωθούν ως καταλύτης
στους τέσσερις πόλους του ανθρώπινου γίγνεσθαι.

Η μνήμη βρέχει ασταμάτητα

αλλ’ είναι σαν μια αράχνη

στη ματαιότητα της λησμονιάς,

μέσα σε χαλάσματα του νου

και του χρόνου.

Ένας ιστός που σε περιέχει

κι οργανώνει το αίσθημά σου,

που αν και θρυμματισμένο

δείχνει εγκαρτέρηση

Σαν κάποιους χαμένους φίλους

που όλη τη νύχτα φλυαρούν

τρέμοντας το μέλλον μιας αγωνίας,

μονάχοι με το τώρα

κι ανήκουστες προστακτικές

παραισθήσεων.

Απολίτιστος πολιτισμός

ρίχνει χαλάζι

και βροχή

τεράστια κύμματα

που κατατρώγουν

οικοδομήματα

και δημιουργούν

νέες συνειδήσεις

βαριές αλυσίδες

σέρνοντας

ό,τι παράταιρο

διεμβολίζοντας

ξερνούν τρόμο

οι δίνες οργής

των τυφώνων

στα σπλάχνα της γης

και όρεξη στη γενιά

των επιβητόρων.

Δεν μίλαγε ο ίδιος

μίλαγε η φωνή του

αυτή ήταν που τρεμόπαιζε

δίπλα στους φόβους

και δεινοπαθούσε

να βγει στην επιφάνεια

μετά τον σχεδόν σίγουρο πνιγμό της

στα μαυρόνερα του λιμανιού

Ναι, το λιμάνι αναπνέει

με τις φωνές των πνιγμένων λιμενεργατών

στους ταρσανάδες που σκούζουν απ’ την εκμετάλλευση

κι οι πλοιοκτήτες επιδίδονται σε πλιάτσικο

της εργατικής μας δύναμης στα καρνάγια.

Δεν μιλούν οι ίδιοι

οι απόμακροί ήχοι τους είναι που κλαίνε

σαν περαστικοί γλάροι

πεινασμένοι στις αποβάθρες

11/7/2005

Αντιστεκόμαστε γυρεύοντας

να εξυψώσουμε την απόγνωση

σε ύψη ξεσηκωμού

να συμφιλιωθούμε με το μέσα μας

τις εσώτερες τρομακτικές διαχύσεις

της ζήσης μας με τις παρακαταθήκες

των προγόνων της επανάστασης

οι χυμοί του σώματός μας

αισιόδοξοι, ανέλπιστα ερωτικοί

επιζητούν διαρκή φιλιά

μια νύχτα με φίλους

μαζί και χρώματα

λυτρωτικό αποκούμπι

στις στιγμές κατεδάφισης

των καθεστώτων.

Λαθραία ακούσματα

ανακαλύψεις περιορισμένες

που εξαφανίζονται αναπάντεχα

η περιπλάνηση μανία

συνειρμών

απώλεια

κατάδυση

σε σκοτεινές αποχρώσεις

συνεχείς κραδασμούς

αιωρούμαι στο σύμπαν

των μυθικών διηγήσεων

σ’ ένα μακρύ χρονικό

αναβαθμισμένης ανθρωπιάς