Εκεί που οι αγάπες μοιάζουν με βάσανα
και οι χαρές μετατρέπονται σε λύπες
εκεί χάνεται κι η ανθρωπιά μας
σαν το φύλλο που το πήρε ο αγέρας
ή όπως εξαφανίζουμε ένα έντομο
κάτω απ’ το βαρύ μας πέλμα.

Όλα χάνονται σαν ομίχλες
που τρέχουν φευγάτες
να προλάβουν το φως,
σαν καταιγίδες παράταιρες
που αλυχτούν όπως τα σκυλιά
τα πεινασμένα στις γωνιές.

Τα χνώτα αιχμάλωτα
απηχούν μόνο φευγαλέα οράματα
καθώς τα γέλια γίνονται κλάματα
κι η νιότη αλλάζει σε γηρατειά.
Παραφροσύνες απομυζούν τη ζήση μας
όπως η υπεραξία των ελπίδων μας.

4/8/2006

Ένα τεράστιο είναι περιπολεί

στα άβαθα της ύπαρξης

ενθύμημα και διδαχή

όμοιο με νυχτερινό φύλακα

σε παροπλισμένα εργοστάσια συνείδησης…

Σαν ποιητάρης με μετρημένα

αλλά αχαλίνωτα λόγια

με ραφιναρισμένες

αλλά και ξέπλεκες εικόνες

απεικονισμένες με λέξεις

όμοιες με οργισμένα συνθήματα

στους στίχους των μίζερων καιρών…

Αυτό το τεράστιο είναι,

το αθώο και μαζί το ένοχο,

το αφελές και μαζί το φτιασιδωμένο

που σαν ιέρεια του δρόμου

ξεδιπλώνεται μπρος σου…

Αυτό το τεράστιο είναι

η μάζα και η μοναδικότητα,

το συλλογικό και το μεμονωμένο,

η ιστορία και τ’ απομεινάρι της.

4/1/04

Παμπάλαιες εμμονές κονταροχτυπιούνται
σε έγκλειστα μονοπάτια κοινωνικής λιτότητας.

Τα παλιά τραύματα
πρόσωπο με πρόσωπο
με παύσεις κι επαναλήψεις
μονοπάτια υπεραπλουστεύσεων
και γενικόλογων οδυνηρών εμπειριών

μετατρέπονται σε πολεμικές κραυγές λατρείας
τείνοντας ν’ αφιερωθούν ως καταλύτης
στους τέσσερις πόλους του ανθρώπινου γίγνεσθαι.

Η μνήμη βρέχει ασταμάτητα

αλλ’ είναι σαν μια αράχνη

στη ματαιότητα της λησμονιάς,

μέσα σε χαλάσματα του νου

και του χρόνου.

Ένας ιστός που σε περιέχει

κι οργανώνει το αίσθημά σου,

που αν και θρυμματισμένο

δείχνει εγκαρτέρηση

Σαν κάποιους χαμένους φίλους

που όλη τη νύχτα φλυαρούν

τρέμοντας το μέλλον μιας αγωνίας,

μονάχοι με το τώρα

κι ανήκουστες προστακτικές

παραισθήσεων.

Απολίτιστος πολιτισμός

ρίχνει χαλάζι

και βροχή

τεράστια κύμματα

που κατατρώγουν

οικοδομήματα

και δημιουργούν

νέες συνειδήσεις

βαριές αλυσίδες

σέρνοντας

ό,τι παράταιρο

διεμβολίζοντας

ξερνούν τρόμο

οι δίνες οργής

των τυφώνων

στα σπλάχνα της γης

και όρεξη στη γενιά

των επιβητόρων.

Δεν μίλαγε ο ίδιος

μίλαγε η φωνή του

αυτή ήταν που τρεμόπαιζε

δίπλα στους φόβους

και δεινοπαθούσε

να βγει στην επιφάνεια

μετά τον σχεδόν σίγουρο πνιγμό της

στα μαυρόνερα του λιμανιού

Ναι, το λιμάνι αναπνέει

με τις φωνές των πνιγμένων λιμενεργατών

στους ταρσανάδες που σκούζουν απ’ την εκμετάλλευση

κι οι πλοιοκτήτες επιδίδονται σε πλιάτσικο

της εργατικής μας δύναμης στα καρνάγια.

Δεν μιλούν οι ίδιοι

οι απόμακροί ήχοι τους είναι που κλαίνε

σαν περαστικοί γλάροι

πεινασμένοι στις αποβάθρες

11/7/2005

Αντιστεκόμαστε γυρεύοντας

να εξυψώσουμε την απόγνωση

σε ύψη ξεσηκωμού

να συμφιλιωθούμε με το μέσα μας

τις εσώτερες τρομακτικές διαχύσεις

της ζήσης μας με τις παρακαταθήκες

των προγόνων της επανάστασης

οι χυμοί του σώματός μας

αισιόδοξοι, ανέλπιστα ερωτικοί

επιζητούν διαρκή φιλιά

μια νύχτα με φίλους

μαζί και χρώματα

λυτρωτικό αποκούμπι

στις στιγμές κατεδάφισης

των καθεστώτων.

Λαθραία ακούσματα

ανακαλύψεις περιορισμένες

που εξαφανίζονται αναπάντεχα

η περιπλάνηση μανία

συνειρμών

απώλεια

κατάδυση

σε σκοτεινές αποχρώσεις

συνεχείς κραδασμούς

αιωρούμαι στο σύμπαν

των μυθικών διηγήσεων

σ’ ένα μακρύ χρονικό

αναβαθμισμένης ανθρωπιάς

Το πρόσωπό της έλαμψε για μια στιγμή
κι ύστερα πάλι έγινε ωχρό
μόλις αντίκρισε τις άρρωστες ακακίες
του επαρχιακού δρόμου
που οδηγεί απ’ το παρόν στη λήθη
και από εκεί στο αέναο αιώρημα,
στην αόριστη ανυπαρξία.
Άπλωσε τα χέρια όπως τα δέντρα
απλώνουν τα κλαδιά τους
στο απέραντο κενό
του μολυσμένου αέρα των πόλεων.
Ένα της δάκρυ ξέφυγε
ακολουθώντας μια τρελή διαδρομή
απ’ το ρείθρο του πεζοδρομίου
μέχρι την αναλαμπή των φώτων.

Ξεκίνημα που δεν κατέληξε
Αρχή που δεν τελείωσε
σκέψη που δεν υλοποιήθηκε
μάτια που δεν φώτισαν
όπλα που δεν εκπυρσοκρότησαν
πένθος που δεν το κλάψαμε
σοβαρότητα που δεν ενέπνευσε
βουή που δεν τη νιώσαμε
ποτάμια που δεν τ‘ αφουγκραστήκαμε
λάβα που δεν μας έκαψε
βροχή που δεν μας μούσκεψε
το γνωστό που δεν το γνωρίσαμε
το μακρινό που δεν το φτάσαμε
άνεμος που δεν φύσηξε
κατώφλι της ιστορίας που δεν το διαβήκαμε
πλατύσκαλο του χρέους που δεν το πατήσαμε
αφορισμοί που αχρηστεύτηκαν
ματαιότητα που δεν ματαίωσε τίποτε
κατάργηση που δεν κατάργησε.