Ο ανικανοποίητος ερωτισμός σας

φαντάζει σαν εκτυφλωτικό ηχόχρωμα,

αλλά μ’ ένα τεράστιο τσεκούρι

και μ’ αναρίθμητες κάμες

πάνω απ’ τα κεφάλια μας,

επιχειρώντας αξεπέραστες τομές

στα πονεμένα κορμιά μας…

Ποιος θ’ απεικονίσει με πιστότητα

τις πραγματικές διαστάσεις

του τραγικού μας χρόνου,

του μεταμοντέρνου μας κόσμου;

Ακόμα κι οι τυφλοί ζωγράφοι

κρέμασαν τις παλέτες τους…

αφού κάποιοι άλλοι

απαίτησαν τα χρώματά τους επί πίνακι.

τόσα βλέμματα

αλητήριες ματιές

στο τίποτα

οι πολύπτυχες δίνες τους

διαχέονται

στ’ αναγεννώμενα αστέρια

όμοιες με προσωρινές

μορφές που συναντάμε

στο δρόμο

για την επίτευξη του κέρδους

σαν κάποτε που ψάχναμε για θησαυρούς

στα χωράφια του χωριού μας

τόσα βλέμματα

στα καλοκαίρια με βροχή

στις χίλιες δυό απορίες

που μένουν ν’ απαντηθούν

με βήματα γελαστά

πρόσκαιρα’ σαν τοπία υπ’ ατμόν

σαν υπολείμματα ήχων

τόσα βλέμματα

καθώς προσπερνάμε

τις παλιές γέφυρες

μ’ ένα υποτιθέμενο θάρρος

με λυτά κορδόνια

κι αφοπλιστική

δόση αθωότητας.

16/10/2006

Θα ήθελα να τραγουδώ τις χαρές νυχτιάτικα
να μη σκοτεινιάζουν οι δρόμοι
και καθρέφτες μίσους να μη μ’ ακολουθούν…
Στα μάτια σου θα ήθελα να δω το αύριο,
με πόλεις χωρίς διευθύνσεις και κωδικούς,
με δρόμους χωρίς ονόματα μεγάλων ανδρών,
με κατοίκους χωρίς ταυτότητες διαχωρισμών.
Στα φυλλοκάρδια μας θα ήθελα μαχόμενους στίχους
ασμάτων από μεγαλεία
και φλεγόμενους ρυθμούς,
σαν πληγές από τριαντάφυλλα
καθώς ονειρευόμαστε τ’ απόρθητα τείχη
της ιστορίας να πέφτουν.

Δεν ξέρω πότε ξέδωσα

σ‘ ακαθόριστες σκιές

να καλύψω τ‘ απόβραδα

να διαλύσω τις ομίχλες

Δεν ξέρω πότε σάρωσα

τα ράκη των ηδονών

να περιμαζέψω τα κομμάτια

των πολύπτυχων ρύπων

Ξέρω ότι οι προμελετημένοι τυφώνες

της εξάντλησης δεν με πείθουν

και δεν θ‘ αφεθώ

στα δεκάρικα λογίδρια

στις συνοικιακές πλατείες

τις περιχαρακωμένες

από αγωγούς λοβοτόμησης

κι ανούσα γενέθλια πάρτι.

Ο ερχομός σου συμβάλλει στην ανεπαίσθητη αναγέννηση

στην ανάδυσή μας πέρα από άχαρες νυχτερινές περιπλανήσεις

σε δρόμους ανέξοδης αγρύπνιας

στις κυκλοθυμικές κινήσεις προγραμμάτων

από συντηρητικούς εραστές της ζωής

και του καθημερινού άγνωστου που μας πλήττει…

Ο ερχομός σου συμβάλλει στο θρυμματισμό

των θυελλωδών κυμάτων άγνοιας

και την εξαφάνισή τους στη χρονική διάρκεια…

είσαι σαν τοπίο που σιγά-σιγά αλλάζει
κι ακτινοβολεί στις ακτίνες του ήλιου
ή λαμπυρίζει στις σταγόνες της βροχής,
σαν να βαδίζεις πάνω σε άμμο ηφαιστείου
σαν μια αλλόκοτη συστάδα που διαπερνά
τους εσωτερικούς κρατήρες της καρδιάς
όπου μέσα τους τρέχω να κρυφτώ…
Θέλω να δω ακέραια τη μορφή σου
μεσ’ τις ταραγμένες μου ώρες,
να προσμένω τον ίσκιο σου,
σαν αστραφτερή σταγόνα από λιακάδα,
σαν ανήσυχο τραγούδι στις γρίλιες των παραθυριών,
σαν το φως του κεριού σ’ ένα ρευστό χώρο,
σαν μια χορδή μαγική κι ελεύθερη,
το χάδι σου ν’ ανθίσει ξερές αμυγδαλιές
σε ποικίλους ιριδισμούς να ξετυλιχτεί…

Τα μάτια σου δεν σουρουπώνουν στη σκέψη μου
και μ’ όλες τις ροδιές του χρόνου
περιμένω το γέλιο σου
καθώς ο κόσμος μου μετουσιώνεται
μ’ ένα σου βλέμμα κι ένα λόγο…
μέσ’ σε μαγνητικές όψεις που παραλλάζουν
τις μορφές μας σε ήχους
από σήμαντρα αστεριών…

Βαρέθηκα το πνεύμα μου να είναι ανίκανο
σαν μια βασανιστική αγχώδης διαδικασία
ανάμεσα σε ψέματα και αλήθειες.
Δεν θέλω πια να γίνομαι δέσμιος
μιας γοητείας τόσο μυστηριώδους
που εξατμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά…
Δεν θέλω πια να ζω στιγμές κοντά στην υστερία
κι ο κόσμος να ξετυλίγεται γύρω μου
σαν μια άχαρη συνομωσία. Δεν θα περιμένω πια το άδηλο μέλλον
ούτε θα υποκύψω στους επικείμενους θανάτους
μια άλλη απόλυτη μορφή περιπλάνησης.
Θέλω τώρα το ταξίδι στο
μαγευτικό βάθος των εικόνων σου.
Θέλω τώρα να υπονομεύσω την αμεσότητα
των γελοίων σπαρακτικών όψεων
αυτής της εξορισμένης ζωής
που υπάρχει παρά μόνο σαν φάντασμα.
Θέλω τώρα ο άνεμος να πνεύσει
στα πανιά των ανθρώπων
κι απροσπέλαστες επιφάνειες να διαβώ.
Να καταργήσω την τάξη των πραγμάτων
οδηγώντας τα στην αταξία,
να αποδιώξω τα άθλια προσωπεία
της αποξένωσης και της παρακμής…

Έλα να λευτερώσουμε τις ψυχές μας
να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας έχουν
δέσμιους σε πασσάλους ηθικών,
να γδυθούμε απέναντι σε φώτα λυτρωτικά,
κάτω απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου
πριν μας προλάβουν οι καταιγίδες…

Σε βλέπω πέρα απ’ τα σύνορα
σε κόσμους χωρίς κραυγές απόγνωσης,
αγγίζοντας τις νεφέλες της νύχτας,
υψώνοντας σφιχτά τα χέρια μας στις αρμονίες,
αγκαλιασμένοι ν’ αντιστεκόμαστε
στις δίνες που θα φτάνουν…

Όνειρα στη νιοστή

ελπίδες σωρηδόν

οράματα σε αφθονία

προσδοκίες αμέτρητες…

μα είναι ένα όνειρο ένα όραμα

είναι μια ελπίδα μια προσδοκία;

και ποιο είναι το νήμα

που τα ζευγαρώνει;

όνειρο-όραμα

ελπίδα-προσδοκία

αλληλένδετοι κρίκοι

της ίδιας σειράς αισθημάτων.

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Ακούστε το

Λυσσομανά στις στέγες

Κλωτσάει στις καρδιές μας

Κραυγάζει στα πέρατα

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Πιάστε το

Πιάστε τον ειρμό του

Δέρνεται στις προκυμαίες

Παλεύει στις ψυχές μας

Χτυπιέται στις ράγες.

Έρχεται,

Έρχεται τ’ αγέρι

Τ’ αγέρι εκείνο

Σταματήστε το

Μπορείτε, μπορείτε, μπορείτε;

Μπορείτε να το κυκλώσετε;

Μπορείτε να το αγγίξετε;

Μπορείτε να το γραπώσετε;

Αλλά όχι θα συνεχίσει νάρχεται

Όσο κι αν καμώνεστε

Ότι είστε δυνατοί…

Φτερά αϊτού τα χέρια

κι η καρδιά

σαν καπέλο πλατύγυρο

να μαζεύει ολόγυρα

κόκκους ηλιαχτίδων

και τα έντομα

να κουρνιάζουν

στα κρόσσια του.

Λογική για λίγο τετράγωνη

σαν γεωμετρικό σχήμα…

που τρέχει να προφτάσει…

Ανθρώπινα καθημερινά συμβάντα

αξεσουάρ μιας

ατελέσφορης επέκτασης

αλλοπρόσαλλα υλικά

επισφαλείς ίσκιοι

νοσηρή φόρτιση

γκρίζες ανταύγειες σαρκασμού

στυφή ψηλάφηση

προδομένες διαθήκες

αλλοιωμένες παρακαταθήκες

κόσμοι που δεν γεννήθηκαν

συστροφές που δεν υπήρξαν

ίχνη που εξανεμίστηκαν

με μια εκζήτηση τόσο κοινότοπη