Ο πολιτισμός μας

Posted by Το κόσκινο on March 9, 2011

Απολίτιστος πολιτισμός

ρίχνει χαλάζι

και βροχή

τεράστια κύμματα

που κατατρώγουν

οικοδομήματα

και δημιουργούν

νέες συνειδήσεις

βαριές αλυσίδες

σέρνοντας

ό,τι παράταιρο

διεμβολίζοντας

ξερνούν τρόμο

οι δίνες οργής

των τυφώνων

στα σπλάχνα της γης

και όρεξη στη γενιά

των επιβητόρων.

Το λιμάνι αναπνέει

Posted by Το κόσκινο on March 6, 2011

Δεν μίλαγε ο ίδιος

μίλαγε η φωνή του

αυτή ήταν που τρεμόπαιζε

δίπλα στους φόβους

και δεινοπαθούσε

να βγει στην επιφάνεια

μετά τον σχεδόν σίγουρο πνιγμό της

στα μαυρόνερα του λιμανιού

Ναι, το λιμάνι αναπνέει

με τις φωνές των πνιγμένων λιμενεργατών

στους ταρσανάδες που σκούζουν απ’ την εκμετάλλευση

κι οι πλοιοκτήτες επιδίδονται σε πλιάτσικο

της εργατικής μας δύναμης στα καρνάγια.

Δεν μιλούν οι ίδιοι

οι απόμακροί ήχοι τους είναι που κλαίνε

σαν περαστικοί γλάροι

πεινασμένοι στις αποβάθρες

11/7/2005

Εξέγερση

Posted by Το κόσκινο on March 5, 2011

Αντιστεκόμαστε γυρεύοντας

να εξυψώσουμε την απόγνωση

σε ύψη ξεσηκωμού

να συμφιλιωθούμε με το μέσα μας

τις εσώτερες τρομακτικές διαχύσεις

της ζήσης μας με τις παρακαταθήκες

των προγόνων της επανάστασης

οι χυμοί του σώματός μας

αισιόδοξοι, ανέλπιστα ερωτικοί

επιζητούν διαρκή φιλιά

μια νύχτα με φίλους

μαζί και χρώματα

λυτρωτικό αποκούμπι

στις στιγμές κατεδάφισης

των καθεστώτων.

Αιωρούμαι…

Posted by Το κόσκινο on March 1, 2011

Λαθραία ακούσματα

ανακαλύψεις περιορισμένες

που εξαφανίζονται αναπάντεχα

η περιπλάνηση μανία

συνειρμών

απώλεια

κατάδυση

σε σκοτεινές αποχρώσεις

συνεχείς κραδασμούς

αιωρούμαι στο σύμπαν

των μυθικών διηγήσεων

σ’ ένα μακρύ χρονικό

αναβαθμισμένης ανθρωπιάς

Το πρόσωπό της…

Posted by Το κόσκινο on February 25, 2011

Το πρόσωπό της έλαμψε για μια στιγμή
κι ύστερα πάλι έγινε ωχρό
μόλις αντίκρισε τις άρρωστες ακακίες
του επαρχιακού δρόμου
που οδηγεί απ’ το παρόν στη λήθη
και από εκεί στο αέναο αιώρημα,
στην αόριστη ανυπαρξία.
Άπλωσε τα χέρια όπως τα δέντρα
απλώνουν τα κλαδιά τους
στο απέραντο κενό
του μολυσμένου αέρα των πόλεων.
Ένα της δάκρυ ξέφυγε
ακολουθώντας μια τρελή διαδρομή
απ’ το ρείθρο του πεζοδρομίου
μέχρι την αναλαμπή των φώτων.

Κοινοτοπίες

Posted by Το κόσκινο on February 24, 2011

Ξεκίνημα που δεν κατέληξε
Αρχή που δεν τελείωσε
σκέψη που δεν υλοποιήθηκε
μάτια που δεν φώτισαν
όπλα που δεν εκπυρσοκρότησαν
πένθος που δεν το κλάψαμε
σοβαρότητα που δεν ενέπνευσε
βουή που δεν τη νιώσαμε
ποτάμια που δεν τ‘ αφουγκραστήκαμε
λάβα που δεν μας έκαψε
βροχή που δεν μας μούσκεψε
το γνωστό που δεν το γνωρίσαμε
το μακρινό που δεν το φτάσαμε
άνεμος που δεν φύσηξε
κατώφλι της ιστορίας που δεν το διαβήκαμε
πλατύσκαλο του χρέους που δεν το πατήσαμε
αφορισμοί που αχρηστεύτηκαν
ματαιότητα που δεν ματαίωσε τίποτε
κατάργηση που δεν κατάργησε.