Κλείνεις τις ιδέες σου στα εκμαγεία της σοφίας
όπως κλείνεις τα χειμωνιάτικα ρούχα
στα μπαούλα με μπόλικη ναφθαλίνη.

Τις βγάζεις μόνο όταν θυμάσαι
της ένδοξές σου αγκιτάτσιες
τις παλιοκαιρίστικες
όταν ρητόρευες στις πλατείες
και στα πλακόστρωτα της ανάγκης.

Επιδιώκεις να ζήσεις μ’ αυτές
ως άλλοθι για τις αποτυχημένες
επαναστατικές σου απόπειρες.

Αλλά έτσι όπως έχεις στερέψει
και την τελευταία σταγόνα
προλεταριακού καύσιμου
περιφέρεσαι ολομόναχος
στις σύγχρονες εξεγέρσεις
για το μπάλωμα μιας κάλτσας
ή για τη χαμένη τιμή
του τάδε και της δείνα.

Το τραγούδι σου βράχνιασε πλέον
παρ’ όλα τα μαγικά σου τσιτάτα
και όντας σφόδρα αφελής
πασχίζεις να ανθοφορήσουν
οι ιδεολογικές σου εμμονές.

Η οπτασία της δημοκρατίας
στρωμένη φαρδιά πλατιά
στα στασίδια της διαπλοκής
λογοκοπούσε ασύστολα
με ύφος σαράντα αμπελοφιλόσοφων
ως άλλων καρδινάλιων…
Κι αφού οι οπαδοί της
βαρέθηκαν να στήνουν αυτί
στα ίδια και τα ίδια
άρχισαν ένας-ένας
να την μουντζώνουν
γυρνώντας της τις πλάτες,
βλαστημώντας στους πέντε ανέμους…
Και τότε αυτή κοντοστάθηκε
φορώντας την ίδια κακόγουστη μάσκα
σαν μακριά ξενυχτισμένος
αποκριάτικος πανηγυριώτης
κι άρχισε να τους φτύνει κατάμουτρα,
τα σάλια της πετάγονταν μακριά
ώς εκεί που άλλοι πιστοί της
προσεύχονταν γι’ αυτήν,
σε κοινοβούλια όμοια με ναούς
και κομματικά γραφεία
όμοια με μαυσωλεία
περασμένων μεγαλείων
κι η ξινισμένη της ανάσα
σαν πολυκαιρισμένο γιαούρτι
σε ελαττωματικό ψυγείο
έστελνε τα βόλια της χιλιόμετρα μακριά
μέχρι που ξεψύχησε η ίδια
πνιγμένη στα αναφιλητά της
που έμοιαζαν με παλιρροιακούς στρόβιλους
αναλγησίας, αλαζονείας και σιχαμάρας.

17/1/2005

Αρχαία φορτία περιφέρονται
σε σύγχρονες ενδυμασίες
ίδιοι με τα μοντέλα
των απηρχαιωμένων τειχών

κι αιωρούμαστε ανάμεσά τους
με αγκάθια αντί γι’ απεικονίσεις,
με συμπλέγματα χεριών
σ’ εκτυφλωτικό κίτρινο φόντο.

Όλα μοιάζουν με μια σκηνοθετημένη
κακόγουστη φωτογράφηση,
παροξυσμικοί διάκοσμοι
που προσκαλούν ανίδεους θεατές
να εισέλθουν στον υπαινικτικό τους κόσμο.

Όλα μοιάζουν με μύθους απογραφικούς,
τονισμένους, αβαθείς και δήθεν οικείους
σαν φιλικές αγιογραφίες.

Αρχαιολατρεία, εικονική τελετή
τελετουργική εικόνα παρελθοντολογίας
επανάληψης κι ασύμβατου
αποτυπώσεις του ανεστραμμένου σήμερα
παραισθήσεις απ’ τη σβησμένη αίγλη
των πάλαι ποτε τραγικών τόπων.

Δεν σέρνονται οι ποιητές
στα ολισθήματα των λέξεων
οι λέξεις υποτάσσονται σ’ αυτούς

δεν παραφράζονται οι ποιητές
οι μεταφορές κι οι επισκιάσεις
οι έννοιες αποκαλύπτονται σ’ αυτούς

δεν είναι παραμυθάδες οι ποιητές
τα παραμύθια είναι που γίνονται
πράξη στις πέννες τους.

18/10/2006

Οι δρόμοι μας βομβαρδισμένοι
τα κτίρια των αισθήσεων κατεστραμμένα
η κουλτούρα ανύπαρκτη
το νερό λειψό
με σκουριά
και κωλοβακτηρίδια
όπως κι η εθνική συνείδηση
που σε γεμίζει με σπυράκια με πύον

Όνειρα στη νιοστή
ελπίδες σωρηδόν
οράματα σε αφθονία
προσδοκίες αμέτρητες…

μα είναι ένα όνειρο ένα όραμα
είναι μια ελπίδα μια προσδοκία;

και ποιο είναι το νήμα
που τα ζευγαρώνει;

όνειρο-όραμα
ελπίδα-προσδοκία
αλληλένδετοι κρίκοι
της ίδιας σειράς αισθημάτων.

Δεν είμαστε ικανοί
να πάρουμε το μονοπάτι
των ονείρων μας
αυτών που δείχνουν τη ρότα μας,
ότι είμαστε δηλαδή
από αισθήσεις φτιαγμένοι,
που κυριαρχούν παντού
στα κτίρια της καρδιάς μας
στις δίνες των γέλιων μας
που φτιάχτηκαν από τραύματα
και τα χάνουμε ανέμελα,
αλλά που εμφανίζονται
ξανά στο είναι μας.

Η ανάσα σε μικροτσίπ
και το γέλιο σε sms
η σκέψη ηλεκτρομαγνητικό πεδίο
όμοιο με πίστα
αγώνων ταχύτητας

Σε ποια ιστοσελίδα
γλεντάς απόψε;
με πόσα ram
μετριέται η νοσταλγία σου;

οι βιονικές σου αρτηρίες
έκαναν την καρδιά σου
γήπεδο πειραματισμών για
παγοδρομίες στο… διάστημα

29/8/2006

Η ελευθερία πρέπει να έρθει με ταξικές διαθέσεις
με μια μυθική χροιά της ψυχής
αγγίζοντας άλλοτε ιδιόρρυθμους μυστικισμούς
κι άλλοτε ανεπαίσθητες αναλύσεις
της πικρής μοναδικής μας εμπειρίας.

Οι φλογισμένες ματιές να δίνουν χρώμα στο σύμπαν
να καθορίζουν το αιώνιο συνειδησιακό παιχνίδι
καταργώντας παλιότερα άχρονα και άχρωμα ψεγάδια
πυροδοτώντας τις ερειπωμένες πλευρές της καρδιάς μας
στοχεύοντας στην άγρια οραματική φωτεινή ουτοπία.

Ο καπιταλισμός του παρόντος
δεν ζητά το έλεος κανενός,

μας σφίγγει σαν τραπουλόχαρτα
στη μοναξιά μας

που αυτός ο ίδιος μας χάρισε…