Σε είπανε άνοιξη
και ξάπλωσα στο γρασίδι σου.
Σε είπανε ήλιο
και θαμπώθηκα απ’ τις αχτίδες σου.
Σε είπανε πεντάμορφη
και σ’ αγκάλιασα απ’ τη μέση.
Κάποιος σε φίλησε στο μάγουλο.
Κι εγώ πρόφερα τ’ όνομά σου.
Λευτεριά!
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Στα συρματοπλέγματα φυλακίζονται οι μέρες.
Στις ατσάλινες αλυσίδες σπάζουν τα χέρια.
Στα μεταλλικά γρανάζια στενεύουν οι ώρες.
Στις ξέχειλες τσιμινιέρες οι φλέβες γίνονται φωτιά.
Στους γρανίτινους άξονες πολτοποιούνται τα όνειρα.
Στις αναιμικές νεφέλες μιας νύχτας δίχως ελπίδες
πνίγονται τ’ απομεινάρια μιας ζωής
κυνηγημένης από στροβίλους διάχυτου πόνου
και προθεσμίες θανάτων.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν
το ποτήρι που άφησαν στη μέση.
Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.
Σφιγμένες γροθιές έτοιμες
των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.
Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.
Μορφές μαύρες, αγριεμένες.
Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Η ενότητα στο τραγούδι.
Και τα ματωμένα πουκάμισα
παντιέρες στα οδοφράγματα.
Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια
βάρεσαν εγκατάλειψη.
Πεθαίνουν το ξημέρωμα με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.
Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Κρυφές ελπίδες αναπτερώνονται
στην ηρεμία του πελάγου.
Στο σχήμα της πορείας της ανατολής
ο ήλιος χαμογελάει στα κόκκινα τριαντάφυλλα.
Μια σταγόνα πρωινής δροσιάς
στον εκστατικό ψίθυρο των κυμάτων
που μέθυσαν μπρος στα όνειρα
που ξαστέρωσαν στην ακρογιαλιά.
Ταξίδι σε ήχο πλάγιο,
τραγούδια με απαλούς ήχους,
που μέσα τους θα ήθελα να γεννιόταν
ο πραγματικός εαυτός μου.
Οι ώρες κυλάνε σαν αφρισμένο κύμα
κι εγώ βυθίζομαι στης καρδιάς
τους πυρωμένους κόλπους,
λούζομαι στο ποτάμι του πόθου.
Έτσι γυμνός θα ήθελα να βαδίσω
σε μια πολυφωνική αράδα
κι αδρά με το δάχτυλό μου
να χαράξω τ’ αρχικά του έρωτα.
Αγέρας στο πρόσωπο θα ήθελα να είμαι,
κόκκινο λουλούδι,
ηχητικό ξάφνιασμα,
ιδρωμένο σώμα,
ελάφι γρήγορο στις μεγάλες στιγμές μου.
Έλα να γονατίσουμε μπρος στην άνοιξη.
Να πλάσουμε τις μορφές μας με τα φώτα της αγάπης.
Η ματιά μας να πέσει πάνω στην ανάσα του κόσμου.
Έλα να βαδίσουμε σε μια πολύχρωμη πορεία.
Οι καρδιές μας ν’ αναπνεύσουν με τα ρόδα.
Έλα μ’ ένα κομμάτι απέραντου γαλάζιου
σε μια θερμή στιγμή στο ριζικό του κόσμου.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Στην καρδιά μου τρεμοπαίζει εκείνο το ξημέρωμα.
Τα φεγγάρια δεν έχουν δισταγμούς
κι εγώ θέλω δική μου την αγρύπνια
και την ψυχή μπροστά στα βόλια που ματώνουν.
Με τα μάτια να βρω το φως π’ ασπρίζει
τα σκουριασμένα μάρμαρα…
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Το φως πνίγεται στη σαπίλα και το κρατητήριο.
Άσπροι τοίχοι με χωρίζουν απ’ την όμορφη νύχτα.
Οι σκέψεις καυτός αγέρας
στο θειάφι της απομόνωσης.
Οδοφράγματα στις ψυχές μας.
Μα θα χτυπήσω το πνεύμα της φθαρμένης προστασίας.
Θα ξεσκίσω την προδοσία στον μακρύ μου δρόμο.
Την καταραμένη διαλεκτική του κατεστημένου
θα μετατρέψω σε συντρίμμια.
Ας πλημμυρίσει η πορεία της ζωής μας
μ’ ανέσπερο φως.
Ας πέσουν οι μάσκες απ’ τα παλιά μας προσωπεία.
Ας εκλείψει ο φόβος του ξεσηκωμού.
Ας ωριμάσει μέσα μας μεγάλο το δέντρο
κι έχουμε πολλούς καρπούς να δρέψουμε…
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Απέραντα όνειρα προβάλλουν
στον περίγυρο του ήλιου.
Ανάσες ζεστές για προσκεφάλι
και μάτια μικρά μ’ αναλαμπές.
Θα ‘ρθει μια μέρα
που οι φλογισμένοι λογισμοί
θ’ ανταριάσουν
και τ’ αστροφώτιστα μήκη
θα σκεπάσουν όλη τη γη.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Στην ορθάνοιχτη πόρτα
της καρδιάς της
τα μαύρα μαλλιά της
με την απλότητα των χεριών της
σχημάτιζαν την αγάπη
στις τρεις υποστάσεις της.
Ένας μικρός ήλιος στην ψυχή της.
Καβαλάρισσα στις σκέψεις
και τις αγωνίες
Φορτωμένη μιαν αγκαλιά
φεγγαρόφωτο…
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν τη δεκαετία του 1980 στην Αθήνα.
Βράχος αξεπέραστος αυτή η πόλη.
Τ’ αέρια βουίζουν
σε καπνισμένους θαλάμους.
Πολλές μάχες, πολλές ιστορίες
που τις χάσαμε,
χαρακώνοντας τις σάρκες μας,
μόνοι μέσ’ σε ζωντανούς τάφους,
χωρίς παράθυρο στο ξάγναντο,
χωρίς πόρτες στα δάκρυα των λουλουδιών,
χωρίς άνεμο στη λησμονιά της μέρας.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού
πόσο θ΄ αντέξεις
κρεμασμένος στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας
ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης
στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας…
23/7/2011
To Koskino 