Οι δρόμοι μας βομβαρδισμένοι
τα κτίρια των αισθήσεων κατεστραμμένα
η κουλτούρα ανύπαρκτη
το νερό λειψό
με σκουριά
και κωλοβακτηρίδια
όπως κι η εθνική συνείδηση
που σε γεμίζει με σπυράκια με πύον

Όνειρα στη νιοστή
ελπίδες σωρηδόν
οράματα σε αφθονία
προσδοκίες αμέτρητες…

μα είναι ένα όνειρο ένα όραμα
είναι μια ελπίδα μια προσδοκία;

και ποιο είναι το νήμα
που τα ζευγαρώνει;

όνειρο-όραμα
ελπίδα-προσδοκία
αλληλένδετοι κρίκοι
της ίδιας σειράς αισθημάτων.

Δεν είμαστε ικανοί
να πάρουμε το μονοπάτι
των ονείρων μας
αυτών που δείχνουν τη ρότα μας,
ότι είμαστε δηλαδή
από αισθήσεις φτιαγμένοι,
που κυριαρχούν παντού
στα κτίρια της καρδιάς μας
στις δίνες των γέλιων μας
που φτιάχτηκαν από τραύματα
και τα χάνουμε ανέμελα,
αλλά που εμφανίζονται
ξανά στο είναι μας.

Η ανάσα σε μικροτσίπ
και το γέλιο σε sms
η σκέψη ηλεκτρομαγνητικό πεδίο
όμοιο με πίστα
αγώνων ταχύτητας

Σε ποια ιστοσελίδα
γλεντάς απόψε;
με πόσα ram
μετριέται η νοσταλγία σου;

οι βιονικές σου αρτηρίες
έκαναν την καρδιά σου
γήπεδο πειραματισμών για
παγοδρομίες στο… διάστημα

29/8/2006

Η ελευθερία πρέπει να έρθει με ταξικές διαθέσεις
με μια μυθική χροιά της ψυχής
αγγίζοντας άλλοτε ιδιόρρυθμους μυστικισμούς
κι άλλοτε ανεπαίσθητες αναλύσεις
της πικρής μοναδικής μας εμπειρίας.

Οι φλογισμένες ματιές να δίνουν χρώμα στο σύμπαν
να καθορίζουν το αιώνιο συνειδησιακό παιχνίδι
καταργώντας παλιότερα άχρονα και άχρωμα ψεγάδια
πυροδοτώντας τις ερειπωμένες πλευρές της καρδιάς μας
στοχεύοντας στην άγρια οραματική φωτεινή ουτοπία.

Ο καπιταλισμός του παρόντος
δεν ζητά το έλεος κανενός,

μας σφίγγει σαν τραπουλόχαρτα
στη μοναξιά μας

που αυτός ο ίδιος μας χάρισε…

Οι απόκρυφες ιστορίες μας
είναι σαν αναπλεύσεις
σε θάλασσες της συμφοράς

Οι ύμνοι για τον πολιτισμό μας δεν ξεπερνούν
τα όρια του λιμανιού που αγκομαχά βαρετά
σαν κάποιες υποψίες μοντέρνας ποίησης
χωρίς μέτρο και μέλλον.

Οι αναλαμπές του άστρου μας
δεν είναι καν δίφωνες
και απηχούν ξεκουρδισμένα όργανα
παλαιοντολογικών ορχηστρών.

Ο νόστος στ’ άγια τοπία
είναι περασμένος χαλκάς στη μύτη
σαν να είσαι κρεμασμένος σε καμπαναριό

…Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να κρίνω τ’ άκριτα,
αυτά που μόνο μια παιδική αθωότητα
μπορεί να ξεδιαλύνει
στο βάθος ενός αληθινού ονείρου,
έτσι που τα ελαφροπατήματα
του κάθε στρατοκόπου
να τον οδηγούν σχεδόν ανεπαίσθητα
στις έρημες αποβάθρες
που μοιάζουν με χιονισμένα χωράφια
τους γκρίζους χειμώνες
και λούνα παρκ απ’ τη μνήμη μας
στις παλιές γειτονιές
τα πολύχρωμα καλοκαίρια
.
…Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να θυμάμαι τα οράματα
μα προσπαθώ να πιαστώ
απ’ την κουπαστή τη σκουριασμένη
της προηγούμενης ζήσης μου
έτσι που νάχω άλλοθι
για τις επόμενες παρανομίες μου.

Υπόγεια ηφαίστεια
στα βάθη των
ενδόμυχων σκέψεων
δημιουργούν παλιρροιακά μάγματα
σαν τα βρωμόνερα
στους υπονόμους της πόλης…

Φωτοβολίδες εμμονής άκαρπες

πάθη θεσπέσια

σε μισοσβησμένα μήκη

λήθη σε ουρανομήκεις διαστάσεις

προσδοκία μιας νέας δήθεν ζωής

μετά βαΐων και κλάδων

όμοια με κατάχρηση αλκοόλ

σε κρασοπουλιά αγωνίας

καταιγίδες άνυδρες

θύελλες ακίνδυνες

τυφώνες χωρίς ίχνος.

11/4/2007