Η απόπειρα να ορθωθεί η σκέψη
πάνω απ’ την ανία
κι η μνήμη να υπερβεί
την καρυκευμένη λήθη
μένει πάντα επίκαιρη
ως η μόνη δυνατή επιλογή
στο δρόμο για την Άνοιξη.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Μας θέλουν σημαδάκια σε ταξινομήσεις.
Κωδικούς αριθμούς σε μητρώα διαχωρισμών.
Πειραματόζωα σε πυρηνικά εργαστήρια.
Λαδωμένες μηχανές σε χρηματιστικά πορνεία.
Πουλητάρια σ’ αγορές σε τιμές ευκαιρίας.
Γκρίζους τόνους σε κρατικά έγγραφα.
Σκόνες σε διαφάνειες.
Αλυσοδεμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Κι εμείς μένουμε άναυδοι.
Βυζαίνοντας το δάχτυλό μας.
Σαν μια ανάγκη τόσο κοινότοπη.
Με τις αισθήσεις μας υπό περιορισμόν.
Μαρτυρικά απομεινάρια ηδονών.
Σε παγερά σφαγεία συνειδήσεων.
Όταν μας κομματιάζουν.
Όταν μας ευνουχίζουν.
Όταν μας σκοτώνουν.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Νύχτες που απόκαμαν πια.
Μοναχικοί περίπατοι σε μονοπάτια κρύου ιδρώτα.
Τσιγάρα παρηγοριάς γεμίζουν τασάκια αγωνίας.
Ανάσες κρεμασμένες από αγχόνες διαφημίσεων.
Χαμόγελα σαν ματωμένα σημάδια στο άπειρο.
Στιγμές εξατμίζονται σε δαιμονισμένα εμβατήρια.
Διαδρομές που πνίγονται σε πεθαμένα συνθήματα.
Ζωή όμοια με κακόγουστη ταινία τρόμου.
Χωρίς φωνές, ειρμό και χρώματα.
Μεταμεσονύκτιες ώρες γεμάτες άγνωστο.
Εντρυφούμε στ’ άρρωστα πάθη μας.
Περιφέρουμε άτσαλα τους συλλογισμούς μας.
Κρύπτες μυστικές κι απόκοσμες.
Μια δικαίωση γοήτρου περιμένουμε μόνο.
Μέσα από πληγές και σκόρπιες θύμησες μεγαλείων.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Ώρες έρχονται και φεύγουν
σαν απόηχοι ξεψυχισμένων ηδονών.
Οι βρώμικες γωνιές αυτής της πόλης
μυρίζουν απωθημένα σπέρματα αναγκών.
Νύχτες που δείχνουν τη γύμνια τους,
παραδέρνοντας στα κενά τους,
τρεχάτες πίσω από σχήματα πένθους,
ξεθωριασμένα χρώματα της ζήσης,
κηλίδες αγάπης που χορεύουν μόνες
με μια συνηθισμένη έπαρση
και στο τέλος πνίγονται
κάτω απ’ το βάρος της λάσπης.
Κάποιες κιθάρες ηχούν παράφωνα
με κλίμακες ραγισμένες.
Η σιωπή των άστρων
είναι παγωμένοι κρύσταλλοι
στον νωχελικό ορίζοντα μιας ματιάς.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Πόσο μεστή η ώρα τούτη
που το λιόγερμα
χρυσίζει τα μαλλιά σου.
Η σκιά σου διαπερνά μ’ απαλότητα
το πρόσωπό μου.
Ανάλαφρα βήματα στο ξέφωτο της χαράς.
Ένα κομμάτι καυτής αγάπης
με μια πρωτόγνωρη θέληση.
Ένα χάδι στη στοργική
και γλυκιά προσδοκία.
Το άκουσμα μιας ζεστής μελωδίας.
Οι ψίθυροι της καρδιάς μας
που αναπαύονται ήσυχα στο φως του ήλιου.
Ένα τριαντάφυλλο στο πέτο
της χρυσοπόρφυρης δύσης.
Ένας αποχαιρετισμός στο σήμερα.
Κι ένα φιλί στο στόμα σου.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Άχρωμες σκέψεις περιφέρονται αδιάφορα.
Πληγωμένα σώματα λικνίζονται ράθυμα
σε πίστες εφησυχασμού.
Είδωλα φιγουράρουν
σε καθρέπτες απατηλών ονείρων.
Τρέμουμε σύγκορμοι
στις άχαρες ροές μας,
στο ίδιο μας τ’ αντίκρισμα.
Φωνές εκτοξεύονται σαν ριπές από μοιρολόγια
τραγουδισμένα σε τόνους
δίψας και φυματίωσης.
Φουνταρισμένα μεθύσια
σε πέλαγα ψευτοηθικών.
Παίζουμε κρυφτούλι με τον εαυτό μας.
Ο αδυσώπητος πληθωρισμός
μιας υποκριτικής αγάπης
μας παίζει άσχημο παιχνίδι.
Λόγια που πνίγονται σε φωταγωγούς ειρωνείας.
Βλέμματα τραγικά σ’ ένα στυγνό αφύσικο.
Άψυχοι μέσα σε σωρούς ακαθόριστους
κι ευνουχισμένους ίσκιους παραμυθιών.
Σχοινοβασία σε σάπιο νήμα
καμουφλαρισμένης σιγουριάς.
Ισχνοί σαν κιτρινισμένες αποτυπώσεις.
Στήθια με πληγές μολυσμένες κι απροσδιόριστες.
Στόχοι φθαρμένοι και νωχελικοί.
Υποτιθέμενα χάδια
σε γκρίζες υποκριτικές μέρες.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Σε είπανε άνοιξη
και ξάπλωσα στο γρασίδι σου.
Σε είπανε ήλιο
και θαμπώθηκα απ’ τις αχτίδες σου.
Σε είπανε πεντάμορφη
και σ’ αγκάλιασα απ’ τη μέση.
Κάποιος σε φίλησε στο μάγουλο.
Κι εγώ πρόφερα τ’ όνομά σου.
Λευτεριά!
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Στα συρματοπλέγματα φυλακίζονται οι μέρες.
Στις ατσάλινες αλυσίδες σπάζουν τα χέρια.
Στα μεταλλικά γρανάζια στενεύουν οι ώρες.
Στις ξέχειλες τσιμινιέρες οι φλέβες γίνονται φωτιά.
Στους γρανίτινους άξονες πολτοποιούνται τα όνειρα.
Στις αναιμικές νεφέλες μιας νύχτας δίχως ελπίδες
πνίγονται τ’ απομεινάρια μιας ζωής
κυνηγημένης από στροβίλους διάχυτου πόνου
και προθεσμίες θανάτων.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν
το ποτήρι που άφησαν στη μέση.
Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.
Σφιγμένες γροθιές έτοιμες
των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.
Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.
Μορφές μαύρες, αγριεμένες.
Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Η ενότητα στο τραγούδι.
Και τα ματωμένα πουκάμισα
παντιέρες στα οδοφράγματα.
Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια
βάρεσαν εγκατάλειψη.
Πεθαίνουν το ξημέρωμα με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.
Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
Κρυφές ελπίδες αναπτερώνονται
στην ηρεμία του πελάγου.
Στο σχήμα της πορείας της ανατολής
ο ήλιος χαμογελάει στα κόκκινα τριαντάφυλλα.
Μια σταγόνα πρωινής δροσιάς
στον εκστατικό ψίθυρο των κυμάτων
που μέθυσαν μπρος στα όνειρα
που ξαστέρωσαν στην ακρογιαλιά.
Ταξίδι σε ήχο πλάγιο,
τραγούδια με απαλούς ήχους,
που μέσα τους θα ήθελα να γεννιόταν
ο πραγματικός εαυτός μου.
Οι ώρες κυλάνε σαν αφρισμένο κύμα
κι εγώ βυθίζομαι στης καρδιάς
τους πυρωμένους κόλπους,
λούζομαι στο ποτάμι του πόθου.
Έτσι γυμνός θα ήθελα να βαδίσω
σε μια πολυφωνική αράδα
κι αδρά με το δάχτυλό μου
να χαράξω τ’ αρχικά του έρωτα.
Αγέρας στο πρόσωπο θα ήθελα να είμαι,
κόκκινο λουλούδι,
ηχητικό ξάφνιασμα,
ιδρωμένο σώμα,
ελάφι γρήγορο στις μεγάλες στιγμές μου.
Έλα να γονατίσουμε μπρος στην άνοιξη.
Να πλάσουμε τις μορφές μας με τα φώτα της αγάπης.
Η ματιά μας να πέσει πάνω στην ανάσα του κόσμου.
Έλα να βαδίσουμε σε μια πολύχρωμη πορεία.
Οι καρδιές μας ν’ αναπνεύσουν με τα ρόδα.
Έλα μ’ ένα κομμάτι απέραντου γαλάζιου
σε μια θερμή στιγμή στο ριζικό του κόσμου.
* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.
To Koskino 