Category Archives: Ποιήματά μου

Οι νύχτες

Posted by Το κόσκινο on

Οι νύχτες εδώ μου τρυπούν την καρδιά
κι εγώ εντρυφώ στο κέντρο των δινών τους.
Πότε γίνομαι ένα μαζί τους
και πότε ξαπλώνω στα υγρά τους γρασίδια
έχοντας τις ροές τους για προσκεφάλι.
Κάθε παρέκκλιση ίσως φέρει παγετώνες
που θα δολοφονήσουν τις άγριες προκλήσεις τους.
Το γυμνό μου κορμί αιωρείται
σαν λεπτεπίλεπτο εκκρεμές
σε υπόγειες διαβάσεις νυχτερινών τοπίων…
Ο ερχομός των αστεριών της αγάπης
είναι αναπόφευκτος.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Πόσα ηλιοβασιλέματα…

Posted by Το κόσκινο on

Πόσα ηλιοβασιλέματα πρέπει να μετρήσω
για να σ’ έχω κοντά μου;
Πόσα αγναντέματα απέραντων πελάγων
πρέπει να μετρήσω
για να χαϊδέψω ξανά τα μαλλιά σου;
Πόσα βλέμματα σ’ όλους τους ορίζοντες
πρέπει να μετρήσω
για να φτιάξω και πάλι εικόνες
στα ρόδινα χείλη σου,
για να ζητήσω και πάλι τον αέναο
χρυσοπόρφυρο έρωτα
στις χίλιες υποστάσεις του;

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Θα είμαι εκεί…

Posted by Το κόσκινο on

Πλάι στο κύμα,
πλάι στον ήλιο,
πλάι στην καυτή άμμο
έμαθα να φτιάχνω όνειρα.
Πλάι στα γάργαρα ποτάμια,
στη σερενάτα των πουλιών
έμαθα να βιώνω τη μοναξιά μου.
Ωστόσο, μέσα απ’ όλα αυτά
έμαθα και να βλέπω τη μορφή της.
Κι αν ακόμα η φύση στερέψει
θα είμαι εκεί και θα την αγαπώ.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Πώς να γίνω καπνός;

Posted by Το κόσκινο on

Δίνομαι ολόκληρος ψυχή τε και σώματι
στο γάργαρο των ποταμών,
στους ήχους της μουσικής των τζιτζικιών,
στη δροσερή άμμο και στους βράχους.
Εκεί βλέπω την όψη σου χαμογελαστή,
αισθάνομαι το απαλό σου χέρι
να μου χαϊδεύει τα μαλλιά,
σε φιλώ στο στόμα,
γεύομαι τους χυμούς σου,
δυό φιλιά σου μ’ αναριγούν
όταν τα χέρια σου τυλίγουν το σώμα μου.
Πώς να τα ξεχάσω όλα τούτα;
Πώς να γίνω καπνός και ν’ αφήσω συντρίμμια;
Πώς να ξεχάσω τη γεύση σου δοκιμάζοντας άλλες;
Είμαι αποφασιστικά ταγμένος στο είναι σου
γιατί είναι και το δικό μου.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Χίλιες υποψίες ευτυχίας

Posted by Το κόσκινο on

Το ανοιχτό πέλαγος ξεδιπλώνει
τις ορμητικές φτερούγες του
έτσι όπως ένα παιδί απλώνει την αφέλειά του
όταν οι μεγάλοι του αφαιρούν την τόλμη.
Ο ήλιος έτσι όπως δύει
μοιάζει με παρθενικό υμένα ηδονής,
σαν τα ροδοκόκκινα μάγουλα
μιας ντροπαλής κόρης.
Ο ήλιος και το πέλαγος
μεγαλοπρεπές αμάλγαμα απέραντο
προκλητικό και υπέρτατο
πρωτόγονο και μεγαλειώδες
σαν χίλιες υποψίες ευτυχίας
σαν ανελέητος καταιγισμός
των χρωμάτων της ίριδας.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Κουβέντες σαν εύφλεκτο υλικό

Posted by Το κόσκινο on

Κάλπικος αγέρας η ζωή μου
και με μπερδεύει,
περπατώ και μ’ ακολουθεί,
στέκομαι και μαρμαρώνει,
ξυπνώ και με τριγυρίζει…
Τα βήματά μου είναι τα δικά της.
Της μιλώ και μ’ απαντά
με κουβέντες σαν εύφλεκτο υλικό
που προμηνύει θύελλες.
Όταν φωτίζεται το σκοτάδι της ψυχής μου
μοιάζει περισσότερο με διασπορά
από ράκη και θρύψαλα
παρά μ’ αδιάκοπη αλλαγή διαθέσεων.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Προς λαθρόβιο αγκιτάτορα

Posted by Το κόσκινο on

Κλείνεις τις ιδέες σου στα εκμαγεία της σοφίας
όπως κλείνεις τα χειμωνιάτικα ρούχα
στα μπαούλα με μπόλικη ναφθαλίνη.

Τις βγάζεις μόνο όταν θυμάσαι
τις ένδοξές σου αγκιτάτσιες
τις παλιοκαιρίστικες
όταν ρητόρευες στις πλατείες
και στα πλακόστρωτα της ανάγκης.

Επιδιώκεις να ζήσεις μ’ αυτές
ως άλλοθι για τις αποτυχημένες
επαναστατικές σου απόπειρες.

Αλλά έτσι όπως έχεις στερέψει
και την τελευταία σταγόνα
προλεταριακού καύσιμου
περιφέρεσαι ολομόναχος
στις σύγχρονες εξεγέρσεις
για το μπάλωμα μιας κάλτσας
ή για τη χαμένη τιμή
του τάδε και της δείνα.

Το τραγούδι σου βράχνιασε πλέον
παρ’ όλα τα μαγικά σου τσιτάτα
και όντας σφόδρα αφελής
πασχίζεις να ανθοφορήσουν
οι ιδεολογικές σου εμμονές…

Αυτά που αρνούνται

Posted by Το κόσκινο on

* Η φωτογραφία της ανάρτησης: Diego Rivera, Mexican Revolution

Ανταριασμένα αρχεία
στα συρτάρια του μυαλού μου
ζητούν ν΄ αποκτήσουν πρόσωπο
μορφή και οντότητα
στις αυλακωμένες καρδιές
στα βαθουλωμένα μάτια
στα μπράτσα που διστάζουν

φλογισμένες φωτοσυνθέσεις
στα ράφια της ύπαρξής μου
ζητούν να περιπλανηθούν
σε άπατες θάλασσες
να συγκροτήσουν
μαχητικές διαδηλώσεις
με επαναστατικά συνθήματα
παρά την αντίθετη ντιρεκτίβα
της κεντρικής επιτροπής
του κόμματος

προγράμματα λύτρωσης
στις τωρινές μου θεωρίες
για την υπεραξία
και την οργάνωση
θέλω να δοθούν
σε πλήθη αλαφιασμένα
με ζέση και θέληση
να ξεχυθούν στους δρόμους
με στρατηγικές και διεκδικήσεις
να πυρπολήσουν τους ναούς
του αισχρού εμπορεύματος
να ξυλώσουν τα κράσπεδα
να τελειώνουν μια για πάντα
με την υποδούλωση
της τελευταίας μόδας

αρχεία
φωτοσυνθέσεις
προγράμματα
που δεν φτώχυναν ποτέ
που δεν τροποποιήθηκαν
κάτω απ’ τα χτυπήματα
των ιντρουχτόρων της ιδεολογίας
όλα αυτά που αρνούνται
να γίνουν τροφή υψικαμίνων
ή χωματερών…

Ερώτηση

Posted by Το κόσκινο on

Ποια αληθινή ελευθερία διακυβεύεται
μ’ αυθαίρετη δύναμη ξένη από μας;

Ποιος μας καταδικάζει να μείνουμε
στάσιμοι μ’ απονεκρωμένες κεραίες
σχέσεων χωρίς ειρμό;

Ποιος μας τυραννά εμποδίζοντάς μας
να γίνουμε αφέντες του εαυτού μας;

2/10/2006

Οι ψίθυροι των ημερών μας

Posted by Το κόσκινο on

Οι ψίθυροι των ημερών μας
κυλάνε στα κορμιά μας
σαλπάροντας στα επόμενα μεθύσια
τσαλαβουτώντας σε πέτρινα δάκρυα
και πόνους που δεν μοιράζονται

ζυμώθηκαν οι οιμωγές μας
με τη μαγιά των πρότερων
παιδικών ονείρων
που έσκισαν τα κύμματα του λογισμού
και ξεπέρασαν τα σύνορα
των έρημων χωρών
της ύπαρξής μας…

7 Οκτώβρη 2011