Δεν θα ενδώσω σε διαβρωτικά χαμόγελα,
τη μοναξιά των αγαλμάτων δεν θα προσκυνήσω,
κρίνα δεν θα φυτέψω σε απορρίμματα,
σ’ επιβλητικές αψίδες δεν θα υποταχτώ
κι ούτε θα γευτώ τη μαγεία των πλαστικών λουλουδιών.
Κι αν πάλι υπακούσω νόμους που σκοτώνουν
είστε γελασμένοι.
Γιατί ψυχές σαν τις δικές μας
είναι γεννημένες για να καλπάζουν…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Τώρα που τα λουλούδια σταμάτησαν
ν’ αφουγκράζονται το ρυθμό των ημερών
κι έγιναν πλαστικά κι αυτά,
μαζί με τις αισθήσεις μας στα τσιμεντένια όρια,
μαζί με τις πέτρινες ανάσες μας,
μόνο μια μικρή δόση αγάπης έμεινε
στον αφρό των διψασμένων σωμάτων μας.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Μπορώ ακόμα να σηκώνω ψηλά τα στήθη μου
κατακόκκινα σε πλημμυρισμένους ουρανούς,
σε αγάπες που μόλις τώρα ανατέλλουν.
Σπάω τις βιτρίνες των πρώτων μου σελίδων
που κρέμονταν σαν σκουριασμένες ταμπέλες,
σαν πτώματα παραδαρμένα από ξεροβόρια.
Σπάω τη λαχανιασμένη μου φαντασία
Και την ορθώνω
πιο ψηλά
πιο ψηλά…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Όταν ο μισός ήλιος μένει απ’ έξω
από τον άλλο μισό μισοβγαίνουν
μερικές αχτίδες κρυφά
σαν κλέφτες από τις χαραμάδες…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Η λάμψη στα μαλλιά των κοριτσιών
χορηγείται με υπερωρίες,
σαν προφίλ στο φως που τρέμει
στα κεριά στις μπυραρίες.
Κορίτσια δανεικά στους οίκους ανοχής
με χείλη μεθυσμένα μεσ’ την αγκαλιά μας,
σε μια διαρκή μετάγγιση σπέρματος,
σαν ταπεινά κυπαρίσσια με κάλπικη έπαρση.
Τι ήλιος είν’ αυτός που σταμάτησε
ν’ ανασαίνει της ζωής του την ελπίδα;
Τι ήλιος είν’ αυτός που στέγνωσε
τις παλιές χρωματιστές κουβέντες
στη φαντασία παραμυθένιων ακτών;
Μέσα σε βουή άδειων κοχυλιών
μόνες ελεύθερες μένουν οι απομιμήσεις.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Θα σε νανουρίσω κρυφά,
ω, ιέρεια του λογισμού μου
καθώς αγάπησα τις μικρές θεές σου,
τ’ άλογα της σκέψης σου
που τρέχουν στα λιβάδια.
Δεν σ’ έχω, μα είσαι δίπλα μου
ούτε σε βλέπω
μα είσαι παντού και πάντα.
Δροσοσταλίδες στα μαλλιά σου
δώρο της φύσης
στόλισμα στην ομορφιά σου.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Μέσα σε χοάνες παράλιων πορνείων
το σώμα μου να καλύψω
με χώμα και γαζίες δεν μπορώ,
αστραπές καθώς με διασχίζουν…
Όχι, δεν ανήκω στην κατηγορία
των ζωντανών νεκρών.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Πρόσφυγας των δρόμων είμαι
κυνηγημένος από μέρες
δαρμένες από την αδιαφορία της ιστορίας.
Οι αντένες μου σύννεφα
που άλλοτε λάμπουν σαν όνειρα
κι άλλοτε ξεχνιούνται απογοητευμένα,
ζηλιάρικα κι εγωιστικά
κενά και χωρίς χρώμα…
όσο διαρκεί ένα χαμόγελο…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Άφησα την ψυχή μου ανυπεράσπιστη
στα κελεύσματα αγεριών,
σ’ ανεπαίσθητες δίνες κυμάτων.
Σεργιάνισα τις σκέψεις μου σε καμπύλες βουνοκορφών,
σ’ ανταύγειες από ηλιοβασιλέματα
σε πύρινα πάθη βραδινών στιγμών.
Φυγάδευσα το βλέμμα μου σ’ έναστρους ουρανούς,
έστειλα τα όνειρά μου σε παραδεισένια νούφαρα
με περιρρέουσες φωτοσκιάσεις,
σε προτροπές και ηδονικές εξάψεις.
Ίδιος κι εγώ με γέρικο πλατάνι,
μ’ ορμητικό χείμαρρο,
μ’ ασάλευτο βράχο,
με σταθερή κορυφογραμμή
και με αστέρα διάττοντα…
Ίδιος με μικρό παιδί που προσπαθεί
να κάνει την αθωότητά του
ιδανικό τρόπο ζωής και πλεύσης…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
To Koskino 