Ίδιο είναι το σκοτάδι
απ’ όπου κι αν προέρχεται,
απ’ το σβήσιμο του κεριού,
απ’ τη χλομάδα του ήλιου,
απ’ το γκρίζο του ουρανού…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Category Archives: Ποιήματά μου
Εκείνο το ταξίδι
Εκείνο το ταξίδι θα είναι τόσο μακρινό,
μα θα με φωτίζουν τ’ αστέρια
αυτά τα ίδια που χρυσίζουν τα μαλλιά σου.
Το γέλιο μου θα εξαφανίσει τη χλομάδα
κι η έγνοια μου για σένα θα περνάει από πάνω σου
σαν μεσημεριάτικος ήλιος.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Κάθε νύχτα
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν σε συλλογιέμαι περιμένοντάς σε
στο παράθυρο με θεοσκότεινες κόγχες,
όταν περιμένω το αύριο
αυτό με τα δικά μας αστέρια.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν προσπαθώ να ξεφύγω
από τις σειρήνες των δρόμων
που με κάνουν και ξεσπάω σε λυγμούς,
όταν θέλω να χορέψω στα κύματα,
όταν περιμένω ν’ αλλάξω
το δρόμο του φεγγαριού μας
ξεπερνώντας τις συνισταμένες που το τεμαχίζουν.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν συντελώ στη μεταμόρφωσή μου,
όταν κινούμαι χωρίς ίχνη,
όταν αγωνιώ να μην κλείνομαι στα γεγονότα.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν αφήνω ουρλιαχτά
κοφτερά και μακρόσυρτα
σαν γυαλιά κομματιασμένα με βία.
Αλλά η αγάπη μας αναγγέλλεται με σαλπιγκτές
κι οι ήχοι τους μας έχουν κυκλώσει.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Εσύ…
Εσύ φεγγάρι ολόγιομο
μέσ’ του πλήθους τις γκρίζες αναλαμπές,
που ξαστερώνεις πάθη.
Εσύ καθάρια ύπαρξη
μέσα στη σφοδρότητα…
Εσύ ανατολή γοργή και σίγουρη,
γλυκιά ζεστασιά
στα σκιρτήματα της αγκαλιάς.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Δεν είμαι μόνος
Δεν είμαι μόνος σε ταπεινούς ορίζοντες
σε μαύρα σύννεφα με όξινη βροχή,
σε ξύλινα παγκάκια βρώμικων σταθμών
που μυρίζουν σπέρματα αναμονής.
Δεν είμαι μόνος σε θλίψεις
σε ανάσες γεμάτες αιθαλομίχλη…
Συντροφιά μου είναι η μορφή σου
κι η αγάπη μας στο μακρινό μέλλον.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Ο δικός μου χρόνος
Γελούν οι φίλοι και προσπαθούν
να κρύψουν τους καημούς τους.
Τις νύχτες μαζεύουν δόξα κι αποτσίγαρα
ταξιδεύοντας σε άφωτα λιμάνια
σαν σκαριά που ξεβράζονται
σε θολές κι άναστρες αυγές.
Σκέφτονται, συζητούν και αναθεωρούν.
Φονικά στοιχειά τους βασανίζουν
και δαγκώνουν τα χείλη.
Ο δικός μου χρόνος μετριέται με πόνο
κομίζοντας μηνύματα και κρυφούς κώδικες
για δύο μάτια, για μια θάλασσα γαλάζια.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Αναζητώ ένα ουρλιαχτό
Τώρα που στην αγρύπνια μου
ματώνουν οι αρτηρίες της καρδιάς
αναζητώ ένα ουρλιαχτό
σαν φλόγα αθωότητας
για να πυρπολήσω τους ορισμούς
και τα φαινόμενα των παραστάσεων.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Τα όνειρά μου νιώθω να βουλιάζουν…
Τα όνειρά μου νιώθω να βουλιάζουν,
τα βλέπω παράνομα και σφαγμένα
να τρέχουν σε διόδους διαφυγής.
Ινστρούχτορες αναγεννημένοι
βάλθηκαν να τα πετσοκόψουν
και έμποροι ευαισθησιών να τα ταριχεύσουν.
Υποτιθέμενοι φίλοι τα ειρωνεύονται
κι εκκολαπτόμενοι δυνάστες τα ποδοπατούν.
Πώς θα βγουν αυτά τα όνειρα στην επιφάνεια
των δραμάτων που παίζονται γύρω μου;
Πώς θα τα συνοδέψω μέχρι τέλος
στην προσπάθεια ν’ αναδυθούν;
Ποια τύχη θα έχουν στην άλλη γωνία;
Μάλλον θα πρέπει να τα θάψω
κι έπειτα το μόνο που θα με συντροφεύει
θα’ ναι μια ταφόπλακα ονείρων
με τόσες περγαμηνές…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Θέλω να σ’ αγκαλιάσω απόψε…
Δεν θα ήθελα μια άτακτη επιστροφή
σε παρελθούσες σκοτεινές διαθέσεις.
Ούτε θα ήθελα ύπαρξη που στροβιλίζεται
στο μηδέν και στο άπειρο να είμαι.
Κι ακόμα δεν θα ήθελα να φορώ
τη μάσκα κάποιου άλλου
και να παρακολουθώ δήθεν ανύποπτος
τα παιχνιδίσματα των γλάρων.
Δεν επιθυμώ να πληγώσω πρόσωπα
που δείχνουν τόσο άγονα
με έντονο το άγχος του θανάτου
ούτε και νά ‘ρχομαι κάθε τόσο στη σκηνή
παράταιρα και καταχρηστικά.
Θέλω να κυκλοφορώ μέσα στο χρόνο
με θαυμάσια άνεση
και μια εσώτερη αρμονία να με συνεπαίρνει,
με ρεαλιστικές λάμψεις μιας φλογερής αγάπης
και φτερά στη φαντασία.
Θέλω την αναπνοή μου να καλπάζει
με φυσικές ροές.
Θέλω να σ’ αγκαλιάσω απόψε…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Ωδή στο επερχόμενο
Σαν όν ανώνυμο σε χαμένες πολιτείες η παλιά μας νιότη
ψάχνει για αλήθειες σε νοσταλγίες που έγιναν κονσέρβες.
Ζητιανεύει για μυθοπλασίες σε ψαλμούς ίδιους με βράχους.
Μπουσουλάει σε λευκούς τάφους και ντροπές παραμυθιών.
Γυρεύει ιδέες σε νωθρά λήμματα πολυκαιρινών λεξικών
Και γερνάει μέσα σε θάλασσες από ψεύδη…
Εναγώνιες προσπάθειες διαπροσωπικών σχέσεων
Εξανεμίζονται σε ατομικιστικές επιλογές.
Η λύσσα των αρχόντων είναι μόνο για τον πλήρη έλεγχο…
Πάνω στα ματωμένα κορμιά των ανθρώπων
έχτισαν οικοδομές πολυώροφου ψεύδους.
Στις καρδιές στάμπαραν το καυτό σίδερο του επιτυχημένου.
Στις ψυχές έχυσαν το δηλητήριο του κέρδους.
Και τα μυαλά τα μπόλιασαν με εμβόλια ψευδαισθήσεων.
Οι σεισμοί μιλούν γιατί οι άνθρωποι σωπαίνουν
αντιμέτωποι καθώς είναι με ψήγματα που εξορύσσουν
ρανίδες αίματος σε ασθμαίνοντες ρόλους.
Χιλιόχρονα τα βήματά τους με μια πέτρα στο λαιμό,
εκτεθειμένοι σε σπαρακτικές παγωνιές,
γλύφουν τα γδαρμένα τους δάχτυλα, μιλώντας αόριστα…
Δεν έχουν ανάγκη από εκπλήξεις παρά μόνο από ουρανούς
όμοιους με πορνεία σαν άχρηστα κρανία νεκρών,
σαν στέγες που στάζουν υγρασία
σαν απελπισίες με στριγγλιάρικες φωνές.
Εθισμένοι στους φόβους σαν σε ναρκωτικό,
καπνίζουν την μοίρα τους σαν βαρύ τσιγάρο,
κουβαλώντας εδώ κι εκεί σαν αποσκευή την τρέλα τους…
Μα όχι, η στιγμή της αυτοδιάλυσης δεν ήρθε ακόμα…,
γιατί ο πιο αμείλικτος κοινωνικός πόλεμος μένει να έρθει.
Τα λάβαρά τους θα κουρελιαστούν.
Οι οθόνες των υπολογιστών τους θα γίνουν κομμάτια.
Οι ηθικές τους θα μετατραπούν σε πρώτη ύλη
για νεκρικές ακολουθίες μνημοσύνων.
Οι βλέψεις τους στο μέλλον θα πάψουν
να εξαργυρώνονται με θέσεις σε βουλευτικά θεωρεία.
Ακούω τις κραυγές της ανατροπής
που έρχονται σαν πύρινες γλώσσες
να καταπιούν τα σαθρά οικοδομήματα
των σύγχρονων αδηφάγων δεινοσαύρων.
Βλέπω την στιγμή που οι μικρές ορδές μας
θα απαιτήσουν την ουτοπία εδώ και τώρα.
Να πάρουμε στα χέρια μας τον πραγματικό μύθο επιτέλους
μέσα από μια πολυσχιδή πορεία προς ηδονικές επενδύσεις
στο πολυεπίπεδο σώμα της επίσημης ιστορίας…
Να αρνηθούμε να ενταχθούμε ψυχή τε και σώματι
στην κάλπικη κοσμικότητα της σύγχρονης θεαματικότητας…
Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα της καρδιάς
σε μια σπιθαμή αυθεντικότητας.
Να κατανοήσουμε ότι τίποτα τραγικό δεν υπάρχει στην ζωή
εκτός από μια οργασμική κραυγή σαν ωδή στα πέρατα…
Κι αφού ο νόμος της βαρύτητας είναι αναμφισβήτητος
τότε πρέπει να αμφισβητήσουμε την βαρύτητα των νόμων…
To Koskino 