Category Archives: Ποιήματά μου

Πώς να ορθώσω έναν ψίθυρο

Posted by Το κόσκινο on

Μοναχικός και αποτρόπαιος ο χρόνος
μέσα στη μεταφυσική του λαμπρότητα,
σαν ένας ήλιος απ’ όπου τίποτα δεν περιμένω,
σαν το σώμα μου σε μαρμαρωμένο κλουβί,
σαν θάμνος που τρέμει χωρίς φύλλα,
σαν φεγγάρι που σωριάζεται στη γη,
σαν ωδή μέσα σε χάσματα.
Η καρδιά μου ένα βαγόνι
που τρέχει στ’ αγκάθια
τυλιγμένο στη σιωπή,
με πλαστικά άνθη για να κρύβουν τις σκουριές,
με σπασμένα τα κόκαλα.
Πώς να ορθώσω έναν ψίθυρο,
πώς να συντρίψω κάθε εχθρότητα
κάτω από τις φτέρνες του καιρού,
πώς να βρω τις συνταγές χαμένος
σ’ αυτή την έρημο των λέξεων;


* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Αυτή η νύχτα

Posted by Το κόσκινο on

Αυτή η νύχτα είναι από κείνες
που νότες απλώνονται στο χωροχρόνο
κι η αγάπη αναδύεται σε ύψη αυτοπεποίθησης.
Δεν υπάρχουν ώρες και χρόνοι
μόνο αισθήματα και ιερή σιωπή,
μόνο επικλήσεις στη σελήνη.
Σάλπιγγες ουρλιάζουν από παντού,
στη γη, στις πέτρες,
στις ρίζες των δέντρων,
στα γυμνά τραπεζάκια,
την ώρα που όλοι αρνούνται
τις οριακές τους θέσεις,
που η μουσική διαλύει τα σύννεφα καπνού,
που όλοι ανασαίνουν στο ρυθμό των ήχων,
που οι χαρές εναλλάσσονται με την έκσταση,
που τα λουλούδια χαϊδεύουν τα μάγουλα.
Αυτή η νύχτα είναι από κείνες
που οι ελπίδες δεν σωριάζονται στο χώμα
κι όλα γεννιούνται με έγνοια και αγάπη.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Αρνούμαι…

Posted by Το κόσκινο on

Αρνούμαι τις άδειες νύχτες στη ράχη σαν πληγές,
τα ρολόγια να δείχνουν τις ίδιες ώρες,
τον έρωτα να κάνει πιάτσα σ’ έρημους σταθμούς,
σημάδια σφραγίδων να βαραίνουν τα κορμιά μας,
άγρια και τρελά στίγματα στο βάθος του χρόνου,
τον κρύο ιδρώτα να νοτίζει τη σκλαβιά μας,
τα όνειρα να χάνονται αποστομωμένα,
τους λιπόθυμους ουρανούς με τα νεκρά φεγγάρια,
τον αντίλαλο της απολίθωσης αυτού του κόσμου,
το άψυχο υποτονικό φάντασμα της κοινωνίας,
τα παγωμένα σπέρματα ανάγκης,
τις αδύναμες ημερομηνίες,
τις αλυσιδωτές πικρές αρρώστιες,
τις φιγούρες των ζητιάνων στα πεζοδρόμια,
το σκάψιμο του χρόνου ν’ ανοίγει ουλές στο πρόσωπο,
την άσπρη παγερή σκόνη τη γεμάτη εφιάλτες,
τα παραπετάσματα των ψυχρών θαλάμων,
τις σειρές άγχους στα σημεία αναμονής,
τη μοναξιά που είναι σα φυλακή στενή και κρύα,
τις απελπισμένες λάμψεις στα σκοτάδια,
τον ήλιο που σέρνεται στοιχειωμένος,
την κοφτερή όψη μιας αναμαλλιασμένης ομίχλης.
Αρνούμαι ακόμα και να πνίξω αυτές τις αρνήσεις μου.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Στα όνειρά μου…

Posted by Το κόσκινο on

Τα όνειρά μου φωτίζονται από τις δικές σου ανταύγειες.
στα όνειρά μου είσαι αέρινη μ’ ανοιχτές φτερούγες
τα μάτια σου αστέρια κι η αγάπη σου χείμαρρος.
Στα όνειρά μου είσαι το κεντρικό πρόσωπο
και περπατάμε χέρι-χέρι σε καταπράσινα μήκη,
κυλιόμαστε στους αγέρες με κορμιά ιδρωμένα.
Στα όνειρά μου είσαι ντυμένη μ’ ένα λευκό μακρύ φόρεμα.
Στα όνειρά μου έχω ήδη μεταναστεύσει στην αγκαλιά σου.
Η πράξη είναι πολύ κοντά…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Αφανισμός

Posted by Το κόσκινο on

Κυκλικές μεταστροφές
από κομμάτια διάχυτου πόνου
με διαπερνούν με ρίγη
σα κύμβαλα ανάστροφα.
Αμείλικτα με κομματιάζουν
ρίχνοντάς με τροφή
σε σαρκοφάγους δεινόσαυρους.
Ακινητοποιημένα τα όργανά μου,
η όρασή μου αλλήθωρη.
Απέναντι σε τούτο τον αφανισμό
είμαι αδύναμο ον,
προσπαθώντας ν’ αναρριχηθώ
από παραπετάσματα
θλιβερά και μετέωρα.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Είναι κοντά αυτή η μέρα

Posted by Το κόσκινο on

Είναι κοντά αυτή η μέρα
που η υπέρτατη ένωσή μας
θα ξεχυθεί στα διάσελα,
τότε που τα κορμιά μας
θα τρέφονται απ’ τους καρπούς της ζωής.
Αυτό θα είναι το πνεύμα
που θα μας συντροφεύει.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Ίδιο είναι το σκοτάδι

Posted by Το κόσκινο on

Ίδιο είναι το σκοτάδι
απ’ όπου κι αν προέρχεται,
απ’ το σβήσιμο του κεριού,
απ’ τη χλομάδα του ήλιου,
απ’ το γκρίζο του ουρανού…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Εκείνο το ταξίδι

Posted by Το κόσκινο on

Εκείνο το ταξίδι θα είναι τόσο μακρινό,
μα θα με φωτίζουν τ’ αστέρια
αυτά τα ίδια που χρυσίζουν τα μαλλιά σου.
Το γέλιο μου θα εξαφανίσει τη χλομάδα
κι η έγνοια μου για σένα θα περνάει από πάνω σου
σαν μεσημεριάτικος ήλιος.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Κάθε νύχτα

Posted by Το κόσκινο on

Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν σε συλλογιέμαι περιμένοντάς σε
στο παράθυρο με θεοσκότεινες κόγχες,
όταν περιμένω το αύριο
αυτό με τα δικά μας αστέρια.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν προσπαθώ να ξεφύγω
από τις σειρήνες των δρόμων
που με κάνουν και ξεσπάω σε λυγμούς,
όταν θέλω να χορέψω στα κύματα,
όταν περιμένω ν’ αλλάξω
το δρόμο του φεγγαριού μας
ξεπερνώντας τις συνισταμένες που το τεμαχίζουν.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν συντελώ στη μεταμόρφωσή μου,
όταν κινούμαι χωρίς ίχνη,
όταν αγωνιώ να μην κλείνομαι στα γεγονότα.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν αφήνω ουρλιαχτά
κοφτερά και μακρόσυρτα
σαν γυαλιά κομματιασμένα με βία.
Αλλά η αγάπη μας αναγγέλλεται με σαλπιγκτές
κι οι ήχοι τους μας έχουν κυκλώσει.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Εσύ…

Posted by Το κόσκινο on

Εσύ φεγγάρι ολόγιομο
μέσ’ του πλήθους τις γκρίζες αναλαμπές,
που ξαστερώνεις πάθη.

Εσύ καθάρια ύπαρξη
μέσα στη σφοδρότητα…

Εσύ ανατολή γοργή και σίγουρη,
γλυκιά ζεστασιά
στα σκιρτήματα της αγκαλιάς.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.