Ηλιοκύματα γέρνουν ανάλαφρα στη δύση τους,
πάθη σύγκορμα που λαμπαδιάζουν.
Δέσμες φωτός χρυσίζουν στις αφρισμένες δίνες
και πλένονται στην αρμύρα τους.
Οι σκέψεις μου με τέτοια διάχυτη πανδαισία
ξέφρενες σαν άτια,
αγωνιούν ν’ αγγίξουν αυτές τις εικόνες.
Ακόμα κι ο χρόνος δεν ξεπερνιέται εδώ
με το να χάσεις την αίσθησή του.
Αυτός ο ήλιος που φεύγει
είναι οι δικές μου σκέψεις,
αυτά τ’ αφρισμένα κύματα
είναι οι δικές μου ερμηνείες για το απέραντο,
είναι οι δικοί μου σύντροφοι
κρυμμένοι πίσω από μοναχικούς ορίζοντες
κι οι τελευταίες ματιές τους ακολουθούν
αυτή τη δύση που θα εκραγεί
από στιγμή σε στιγμή.
Καθετί το τελευταίο έχει μια δόση μελαγχολίας
όπως οι τελευταίες ελπίδες που στερεύουν,
ο τελευταίος ασπασμός μιας αγάπης.
Ίσως και να χαθώ απρόσμενα
έτσι όπως απρόσμενα βρέθηκα
σ’ αυτούς τους δρόμους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Τα νέα πλάσματα δονούνται
μέσα από οίστρους ισχυρισμών,
όταν τα φώτα τρεμοπαίζουν
στις αλόγιστες καρδιές τους,
όταν τα τελευταία λεωφορεία
χάνονται τρέχοντας
πίσω απ’ το προπέτασμα καπνού
των άρρυθμων μηχανών τους,
όταν τα τελευταία αστέρια
πέφτουν λαβωμένα
απ’ τα ποτάμια αίματος
στους επτά ουρανούς.
Τα νέα πλάσματα
τα θεριέψαμε με τα χνώτα μας,
τ’ αγαπήσαμε με τα χάδια μας
τα σκοτώσαμε με την αδιαφορία μας.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Όλοι οι πόνοι έχουν
τους ίδιους ρυθμούς
ιδίως τη νύχτα.

Όλα τα ουρλιαχτά έχουν
τα ίδια ντεσιμπέλ
ιδίως τη νύχτα.

Όλες οι πληγές έχουν
το ίδιο χρώμα
ιδίως τη νύχτα.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν
τις ίδιες φιγούρες
ιδίως τη νύχτα.

Όλες οι αγάπες έχουν
την ίδια θερμότητα
ιδίως τη νύχτα.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Όσα δάση από ψεγάδια
κι αν περάσω
ένας θα είναι ο σκοπός μου,
ένα μικρό φως
τόσο μικρό
και παντοδύναμο
όσο ένα κομμάτι αγάπης.
Γιατί η αγάπη
κι η ευαισθησία
δεν υπόκεινται
σ’ εμπορικούς νόμους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Θα μπορέσω ποτέ να πλάσω
την παιδικότητά μου
σ’ έναν ρυθμό τόσο ριψοκίνδυνο,
με ποταμούς ιδρώτα
και σταγόνες αίμα,
που στη στιγμή ξεραίνεται
σε πληγές ανεπούλωτες;
Θα μπορέσω έτσι ανυπεράσπιστος
σε πέτρινες ακίδες
που χαρακώνουν τα πόδια μου,
σε κοφτερές λαιμητόμους
που ακρωτηριάζουν ακαριαία,
να πλάσω αυτό το χαμόγελο
της παιδικής αθωότητας;

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Ήχοι από φλάουτο θαρρώ
διαχέονται στα αιωνόβια πλατάνια.
Μια καλοκουρδισμένη
συμφωνική ορχήστρα
νομίζω με περικυκλώνει.
Ευαισθησίες ξεχύνονται δειλά
μ’ αγωνία να προλάβουν
να σιγουρέψουν τον δρόμο τους,
σαν ορμητικές πρωτόγνωρες στιγμές,
σαν κρυμμένες πτυχές
μιας ψυχής που διψούσε
γι’ αγάπη.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Εναλλασσόμενες όψεις
πότε άγονες και άνυδρες
πότε μυστηριακές
με μύριες αντανακλάσεις
φωτοσκιάσεις ανεπαίσθητες.
Φαντασίες που ακονίζονται
σε λαξευτούς βράχους.
Κάθε τι πολυφωνικό
έχει θέση στην καρδιά μου.
Τέτοιες ώρες το παρθένο άγριο
μ’ αγκαλιάζει…

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Οι ράγες μουγκρίζουν,
τρίζουν οι πλατφόρμες,
φωτάκια λαμπυρίζουν μακριά,
περνάνε τόσο γρήγορα
και φεύγω ξοπίσω τους,
μ’ αφοπλιστική ταχύτητα
αγωνίζομαι να πιάσω το σφυγμό τους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Έφυγα μια ζεστή νύχτα
μόνος μέσ’ τις απειλές της,
όταν τα φωτεινά σημάδια της πανσέληνου
ξεπροβόδιζαν αναπάντεχα τη φύση
και τα μικρά αστεράκια
είχαν καλύψει τη μεγαλοσύνη τους
σ’ όλο το αέναο σύμπαν…
Όταν είχαν ορθωθεί μέσα μου μικροί θεοί
έφυγα έτσι μόνος,
μ’ ανοιχτή αγκαλιά
σε ιαχές και οραματισμούς…

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Αφήνω πίσω μου φίλους και νύχτες,
γιατί αυτή η ζωή είναι που με πλήγωσε,
γιατί δεν ήξερα πού κατέληγε ο κάθε δρόμος,
γιατί επιθανάτιες κραυγές με σκέπαζαν
και μια δίψα με πυρπολούσε,
γιατί τρίκλιζα σε βρώμικες πλατείες,
εκεί που τα πληγωμένα μου χέρια
έψαχναν να βρουν πόρτες ανοιχτές,
γιατί ήθελα μια τόση δα φλόγα
να φωτίσω αυτά τα σκοτάδια,
γιατί ήθελα να είμαι γυμνός στις βροχές,
γιατί μια τόσο διάφανη αγάπη ήθελα…
Αφήνω πίσω μου φίλους και νύχτες,
γιατί όλα τα γνωστά τοπία κάποτε τελειώνουν
και μαζί τους οι γνωστές ηδονές
και μένουμε απλοί θεατές των πειρασμών
στο μισό μέρος ενός ονείρου
που φυλακίζεται στα δημόσια αποχωρητήρια,
εκεί που όλα είναι απελπιστικά άσπρα,
γιατί αφρισμένες υγρασίες μούσκεψαν τα ρούχα μου
και πήρα να βυθίζομαι στο κενό
και ν’ απογειώνομαι μ’ ανώμαλες πτήσεις της σκέψης,
γιατί με τύφλωναν οι αστραπές τ’ ουρανού
και λευκοί αρουραίοι μ’ επιβουλεύονταν…
Αφήνω πίσω μου φίλους και νύχτες,
γιατί ήθελα με δύναμη να σπάσω τα τζάμια
που η λάμψη τους με χτυπούσε στα μάτια,
γιατί ήθελα ν’ ακούω τις σταγόνες της βροχής,
γιατί ήθελα αυτή η βροχή να μπαίνει στο σώμα μου
και να πλημμυρίζει τους ονειρικούς μου χώρους…
Αφήνω πίσω μου φίλους και νύχτες…
αφήνω πίσω…
αφήνω…

*Τελευταίο ποίημα της συλλογής “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.