Μέσα από ταξίδια στο χρόνο
με το περιδέραιο του έρωτα,
μέσα από βαθιές χαρακιές
στα μονοπάτια της ιστορίας,
ανακαλύπτω τις ακροστιχίδες του πνεύματός μου.
Οι οίστροι των στοχασμών μου
συνυπάρχουν σε μια ατημέλητη δομή
με τη διάχυτη κοινωνική δραματικότητα.
Παλεύω με τους νεκρούς
και τα φαντάσματα του παρελθόντος,
σ’ έναν απεγνωσμένο
και σχεδόν αποστειρωμένο κόσμο.
Καταβυθίζομαι σ’ ονειρικές ενδοχώρες
που μεταμορφώνονται σε σκηνές
κατάρρευσης συλλογικών αξιών,
ασφυξία κι αδιέξοδο
της ατομικής ύπαρξης,
κομμάτια άγχους μεταφορικών
ή κυριολεκτικών θανάτων.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

Στην άβυσσο του νου
μας ενέπαιξαν αόρατες δυνάμεις
και μείναμε χαρτιά γραμμένα μαζί κι άγραφα,
μια ζωή κουρντίζοντας σχήματα
που ναυάγησαν στο σκοτάδι.
Επιμένουμε ωστόσο
να επιλέγουμε άλλες αποχρώσεις
με ισχυρότερες αλήθειες
με το γυμνό χέρι της ομορφιάς.
Ποίηση στο σούρουπο
λίγο πριν ξεψυχήσει η μέρα
λίγο πριν πέσει η νύχτα.
Με το δείκτη του ψυχικού μας χρόνου,
με φωνές και χρώματα
που χωνεύονται μέσα στις νύχτες,
ξεκλέβουμε κάτι απ’ τη σκοτεινιά
και διασκεδάζουμε
με τη συνδρομή της μνήμης.
Αποταμιεύουμε με τρυφερότητα
ακόμα και τις ήττες
ως τελεσίδικο πόρισμα.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

Χρώματα μουντά είμαστε,
μέσα από σύντομες σκιές,
συμπεριφερόμαστε τυχαία,
εξαφανιζόμαστε
χωρίς καμιά αιτία.
Με μνήμες,
αναπολήσεις,
προσδοκίες
σ’ απροσδιόριστο χρόνο
ούτε του παρόντος
ούτε του μέλλοντος.
Με το θάνατο και τη ζωή
να μην είναι πείρα κανενός,
να είναι γεγονότα
πέρα και έξω από μας.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Η Μοναξιά του Χρόνου, εκδ. Το Κόσκινο

Μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ

Η Μοναξιά του Χρόνου

Η λογική τους
είναι το τέλος το δικό μου
και του κόσμου,
είναι ποτάμι στερεμένο
από αιώνες,
τρέφοντάς το
με τόσες ψυχές
που την εμπιστεύονται.
Η λογική τους είναι ο δρόμος
προς τις ερημιές,
σπασμένες φόρμες,
χυμένα μυαλά,
κιτρινισμένα γράμματα,
μια μάζα πέτρινη
ή και πλαστική,
οι ώρες που δουλεύουν
μ’ ανάποδη πορεία,
αίματα αποσιωπητικά
στις μυστικές μας διόδους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

Ανατινάζω τα μέγαρα των αιώνων,
τα διασπώ σε πέτρες και σίδερα,
ανοίγω τη στρόφιγγα
των μεθυσμένων στίχων μου
για μια πυρκαγιά στα παράνομα στέκια,
στις βαριές κουρτίνες
των τυχαίων συμβάντων,
στους δηλητηριώδεις ουρανοξύστες
του πνεύματος.
Καβαλάρης,
πηδώ τα υπέροχα εμπόδια,
εισβάλω στις γυάλινες πόλεις,
σε πόλεις νεκροζώντανες
κι έτσι βλέπω το φωτισμό
του μέλλοντος σαν νά ‘ρχεται
μέσα απ’ το σύμπαν που αναδύεται
από ένα κράμα
σκοταδιού και άνοιξης.

Κινδυνεύουμε σε μια εποχή
ετοιμόγεννη
που μας παραμονεύει,
γυρνάμε έρημοι
στους νυχτωμένους δρόμους
κουβαλώντας σαν αποσκευή
την υποχθόνια λύπη
αυτού του κόσμου
που αυτοκτονεί
με πλήξη και τρέλα.
Μια διάχυτη αίσθηση
αηδίας και άδειου,
που χιλιάδες μάτια
την πυροβολούν,
που μεθυσμένοι άγγελοι του ψεύδους
την κατοικούν σκαλίζοντας
τις άγρυπνες φωτιές της
κόλασής μας.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Η ζωή μας έρμαιο
μιας κοσμοπολίτικης ερήμωσης,
σα μια συνείδηση στον παγερό της ύπνο,
λάμπες που παίζουν αδιάφορα
ψεκάζοντας το φως τους
σε μας κάτω στη γη
που θηλάζουμε σαν ναρκωτικό
τους φόβους μας,
ανοίγοντας ανύπαρκτες στοές
εδώ κι εκεί,
καπνίζοντας τη μοίρα μας
σαν βαρύ τσιγάρο
και τα μαλλιά μας από αέρα βρώμικο,
σημαδάκια από λέξεις αγέννητες.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

Ουρανέ, είσαι το ανάστροφο
κρεβάτι ενός πορνείου,
είσαι το άχρηστο πια
κρανίο του νεκρού,
η στέγη σου τρύπησε,
τα κεραμίδια της
γκρεμίστηκαν με κρότο,
οι απελπισίες σου
σφαδάζουν στο πάτωμα
ουρλιάζοντας
με στριγκές φωνές.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

**Η φωτογραφική σύνθεση της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Η αιωνιότητα πεθαίνει από ανία
έχοντας ξεπεράσει τον εαυτό της.
Δεν έχει ανάγκη από φόβους
να την τρέφουν,
αλλά ούτε και εκπλήξεις,
παρά μόνο έναν
καταναλωτικό θάνατο
να τη συντηρεί.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.