Ο κόσμος μας
τα μεσάνυχτα χαροπαλεύει
μορφή αλαφιασμένη
τρεμάμενο το διάβα της
νότες ζωής
μα και μηνύματα θανάτου
ο κόσμος μας
σκαρφαλωμένος σε σιωπές
οι μουτσούνες του
με μάσκες ερέβους
γλυστρώντας μέσα από φαράγγια
ο κόσμος μας
λοξοδρομεί
πότε από δω
και πότε από κει
βουλιάζει στην κινούμενη άμμο
στο τέλος της λογικής
ο κόσμος μας
…αναστενάζουν τα μουγκρητά μου
αλυσοδεμένα από βασιλιάδες
με πορφυρούς μανδύες
με διαταγές να εκτελεστούν
σε πόλεις με τεράστιες λαμπάδες
αντί για φωτισμό
που αιμορραγούν εκ των έσω…
*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com
Και η ακινησία έχει
τους δικούς της νόμους
ρυθμικές κινήσεις
στο άπειρο
του πεπερασμένου χρόνου
δεν είναι άτσαλος ο χρόνος
περιμαζεύεται και πονά
γελάει και χαίρεται
μας κοροϊδεύει ασυναίσθητα
κατρακυλώντας μέσα
στα ξέφτια των στιγμών μας
που τρέχουν αλαφιασμένα
να προλάβουν χίμαιρες
Αφιερωμένο στους άρτι εν ψυχρώ δολοφονηθέντες ανθρακωρύχους της Νότιας Αφρικής
Ανταριασμένα αρχεία
στα συρτάρια του μυαλού μου
ζητούν ν΄ αποκτήσουν πρόσωπο
μορφή και οντότητα
στις αυλακωμένες καρδιές
στα βαθουλωμένα μάτια
στα μπράτσα που διστάζουν
φλογισμένες φωτοσυνθέσεις
στα ράφια της ύπαρξής μου
ζητούν να περιπλανηθούν
σε άπατες θάλασσες
να συγκροτήσουν
μαχητικές διαδηλώσεις
με επαναστατικά συνθήματα
παρά την αντίθετη ντιρεκτίβα
της κεντρικής επιτροπής
του κόμματος
τρομερά αρχεία
φωτοτυπίες ανατροπής
προγράμματα δημιουργίας
που δεν φτώχυναν ποτέ
που δεν τροποποιήθηκαν
κάτω απ’ τα χτυπήματα
των ιντρουχτόρων της ιδεολογίας
όλα αυτά που αρνούνται
να γίνουν τροφή υψικαμίνων
ή χωματερών…
προγράμματα λύτρωσης
στις τωρινές μου θεωρίες
για την υπεραξία
και την οργάνωση
θέλω να δοθούν
σε πλήθη αλαφιασμένα
με ζέση και θέληση
να ξεχυθούν στους δρόμους
με στρατηγικές και διεκδικήσεις
να πυρπολήσουν τους ναούς
του αισχρού εμπορεύματος
να ξηλώσουν τα κράσπεδα
να τελειώνουν μια για πάντα
με την υποδούλωση
της τελευταίας μόδας
Αφιερωμένο στον αγωνιζόμενο λαό της Συρίας
Δεν υπάρχει φως στα μάτια
τρέμουλο στα δάχτυλα
τα πουλιά δεν φτερουγίζουν
όλα πυρακτωμένα
αίμα της καρδιάς
λάβα σε ρίζες δέντρων
πληγές από πύρινα βέλη
ξεραΐλα σε ατέρμονα σχήματα
ψυχές ξεριζώνονται
σ’ ανασκαλεμένη γη
με σύνεργα καλοφτιαγμένα
για θάνατο και φρίκη
ποιους νεκρούς ν’ αναστήσεις
και σε ποια ιδέα να μυηθείς
ποια μορφή να τραγουδήσεις
και ποια φωνή να βγάλεις
σε εκτάσεις αλλόφρονες
που το λιοπύρι στέγνωσε
τα δάκρυα και οι βρύσες
ηφαίστεια οι πηγές
στοιχειωμένα τα νάματα
πυρκαγιές στη ζήση
δόντια τρεκλίζουν
σε σύγκορμες ανατριχίλες
ρωγμές στα μάγουλα
σφύριγμα που παραπαίει
τα δειλινά αποξεχάστηκαν
υπνοβάτες μ’ αλλήθωρα βλέμματα
φτύνοντας λάσπες και οργή
στο απερίγραπτο δάσος
των μεταμεσονύχτιων ίσκιων
τα άλλοτε ανένδοτα τοπία ενέδωσαν
στα ρουμάνια τους τα νυχτοπούλια
λικνίζονται σ’ αγέρηδες
κεραυνούς που τα κυνηγούν.
Οι πόνοι σαϊτιές στο σώμα
θραύσματα στο μυαλό
υπογραφές σ’ αδιάβαστα συμβόλαια
οι πόνοι νεράϊδες χορού
ψάχνοντας για ταίρι
εν μέσω χειμώνα διαρκείας
οι πόνοι αστερισμοί διαψεύσεων
ανακυκλωμένα λόγια ημερομηνίες
που έγιναν θεσμοί
οι πόνοι πετροβολητό στ’ αδέσποτα
να διώξουμε το γρύλλισμά τους
να ουρλιάζουμε μόνοι μας
δες με που περιφέρομαι
ίδιος με ξέμπλεκες τούφες μαλλιών
να προλάβω το αγέρι
που χώνεται στις ξέσκεπες καμινάδες
των ανθρώπινων ονείρων
δες με που περιφέρομαι
έξω από κλειστές πλατείες
με πλακόστρωτα λήθης
κι αλέες υστεροφημίας
αγορασμένες σε μαγαζιά ευκαιριών
δες με που ξεστρατίζω
με μια αλήτικη διάθεση
να διασπάσω τις αδάμαστες
κορνίζες των καιρών
να τους δώσω υπόσταση
στη βαρυχειμωνιά του γκρίζου
δες με που βρίζω ασύστολα
βωμούς και θεούς
απαστράπτουσες προσωπικότητες
συντεφένια πλαστικά
είδωλα των θεαμάτων της πεντάρας
που προκαλούν ημίγυμνα
τις μνήμες μας
δες με που πασχίζω
μια καθοριστική κλωτσιά να δώσω
στ’ αγάλματα και τις ρύμες
που καμώνονται την ποίηση
δες με που συγκροτώ τις ιαχές μου
σε παράταξη μάχης
στ’ αλώνια του χρόνου
με την κραυγή
στον αγύριστο
μεσίτες της ζωής μας
Το χειροπιαστό και το άυλο
το καλό και το κακό
οι ανάστροφοι άγγελοι
οι μετωπικοί διάβολοι
προσωπεία πρωτόγονων
προσωπεία-μήτρες
προσωπεία-φόρμες
καλούπια
γκριμάτσες
αλλόκοτη φρασεολογία
ελάχιστα πάρε-δώσε
οι διαφορές είναι μόνο
γεωγραφικές
κι ας καμωνόμαστε
τους αμέριμνους.
16 Ιούλη 2011
Οι μέρες της ευτυχίας πέρασαν
κόλλησαν σαν λάδι σε γρανάζια
κι εξαυλώθηκαν με το πρώτο φύσημα
της νέας ακαταστασίας πραγμάτων
οι άκρατες ώρες της ευδαιμονίας
έγιναν παρανάλωμα του πυρός
της νέας φτώχειας
που σιγόβραζε στο υπόστρωμα
της κοινωνικής ευαισθησίας
οι στιγμές της ατέλειωτης κραιπάλης
μεταμορφώθηκαν σε βαριά ρινίσματα
μιας νέας εκμετάλλευσης
με μελανοχίτωνες ως προφήτες
και νέα σιδερόφρακτα τάγματα
ως ταγούς των νέων φαντασμάτων
Προσκυνήστε, Ω! πιστοί!…
μείνετε γονυπετείς σε ένδειξη σεβασμού
προς τους νέους ηγέτες του βροντερού τίποτα
υποκλιθείτε μπροστά στο μεγαλείο
των αναβαπτισμένων αγαλμάτων
στην αχλύ του νέου τύπου ανθρώπου
που μπολιάστηκε με υστεροφημίες
κι είναι έτοιμος να πλέξει ξανά
τη φανέλα του στρατιώτη
για τη δόξα των νέων πατρίδων
των αγορών και των στατιστικών
αφεθείτε στα πλοκάμια τους
αφεθείτε στην υποκριτική θαλπωρή τους
ξαπλώστε δίπλα τους
σε προκρούστεια κρεβάτια
κι αλώστε τις Κερκόπορτες
της όποιας ιδιωτικότητας απέμεινε
να χάσκει τρομερά μόνη
σε καταρρέοντα μπαλκόνια.
Η οπτασία της δημοκρατίας
στρωμένη φαρδιά πλατιά
στα στασίδια της διαπλοκής
λογοκοπούσε ασύστολα
με ύφος σαράντα αμπελοφιλόσοφων
ως άλλων καρδινάλιων…
Κι αφού οι οπαδοί της
βαρέθηκαν να στήνουν αυτί
στα ίδια και τα ίδια
άρχισαν ένας-ένας
να την μουντζώνουν
γυρνώντας της τις πλάτες,
βλαστημώντας στους πέντε ανέμους…
Και τότε αυτή κοντοστάθηκε
φορώντας την ίδια κακόγουστη μάσκα
σαν μακριά ξενυχτισμένος
αποκριάτικος πανηγυριώτης
κι άρχισε να τους φτύνει κατάμουτρα,
τα σάλια της πετάγονταν μακριά
ώς εκεί που άλλοι πιστοί της
προσεύχονταν γι’ αυτήν,
σε κοινοβούλια όμοια με ναούς
και κομματικά γραφεία
όμοια με μαυσωλεία
περασμένων μεγαλείων
κι η ξινισμένη της ανάσα
σαν πολυκαιρισμένο γιαούρτι
σε ελαττωματικό ψυγείο
έστελνε τα βόλια της χιλιόμετρα μακριά
μέχρι που ξεψύχησε η ίδια
πνιγμένη στα αναφιλητά της
που έμοιαζαν με παλιρροιακούς στρόβιλους
αναλγησίας, αλαζονείας και σιχαμάρας.
17/1/2005
