Το παγωμένο χέρι
της αλλοτινής ανέχειας
τσακίζει μία-μία
τις σανίδες σωτηρίας
στους τωρινούς κατακλυσμούς

οι ενοχές μας
δημοσιεύονται σε εγχειρίδια
ακατάσχετης κοινωνιολογίας

το αύριο σκελετωμένο
σ’ ένα ανένδοτο σκοτάδι

εάν δεν ξεχερσώσουμε
τις πεδιάδες των αιώνων
τα τείχη της Ρώμης
θα επανέλθουν

Πότε θ’ αγναντέψουμε
τρεμάμενους ορίζοντες
δειλινά ατέρμονα…

πότε θα γευτούμε
τη χόβολη την ανεπαίσθητη
στα φύκια του βυθού…

πότε θ’ αναδυθεί
η αγνότητα η θεσπέσια
σε πανηγύρια άλλων τόπων…

Στέρεψαν τα μονοπάτια
μπούχτισαν οι κρύπτες τους
στόμωσαν οι διέξοδοί τους
στην ύστατη τούτη ώρα
ό,τι απέμεινε χάσκει
παρακλητικά
απλώνοντας το χέρι
για ελεημοσύνη
σε πρώην χορτάτους
συνδαιτημόνες
των ηχηρά μεγάλων.

Αχνά πρόσωπα μ’ αχνές θύμησες
είναι απ’ τις λευκές οπτασίες
αυτές τις ακίνητες φιγούρες
που φέρνουν τρεχάματα
στους διαδρόμους με τις άσπρες μπλούζες

άναρθρες οι πτυχές του λευκού
καμώνεται το λαμπερό
μα δεν απηχεί κανένα χρωματισμό

εμφανές αλλά κι αόριστο
χωρίς χρέος μα μ’ ένα σκοπό
να υφάνει σαν την αράχνη
λευκό ιστό να μας καταβροχθίσει
με μισόλογα και δικαιολογίες

γι’ αυτό
να μην αφήσουμε το άσπρο
να εξορίσει τα άλλα χρώματα.

Οι προηγούμενες γενιές
μ’ αναμαλλιασμένα χρόνια
στραβά πόδια
μυαλά σ’ υγρούς τάφους

άφησαν υποθήκες

έτσι που οι σύγχρονες καταχνιές
να νεκρώσουν τις κλειδώσεις

κι όταν αγωνιούμε
να γράψουμε στίχους
οι σελίδες μένουν κενές
γεμάτες τύψεις κι αδημονίες.

Η αγάπη είναι μεθυστική
μ’ ένα εσώτερο τόλμημα
της ψυχής

αγωνίζεσαι με πάθος
ν’ αναπτερώσεις
εκείνη τη γαλήνια όψη
του μαγευτικού υβίσκου
που μένει άναυδος
μπροστά στον ήλιο

έκθαμβος μπροστά
στην τόση μέθεξη
έτσι που τα ψήγματα
του ευωδιαστού αέρα
μόλις που καταφέρνουν
ν’ αποδράσουν

Σβήνει ο κόσμος
στη δύση των ματιών σου
το λιγοστό φως

θάμπωμα βαθύ
ξεπεσμένη μαγεία
των ονείρων σου

η ύπαρξή σου
σε ανοιχτή χοάνη
κρημνίζεται

Κοίτα τις αρρώστιες
που υπονομεύουν τα σαλπίσματά μας
κοίτα τα κόκκινα μάτια μας
πώς ξεγλυστρούν
στα ναυάγια των ημερών
μεθυσμένα πλεούμενα οι τύψεις μας
ξεψυχούν κατσούφικα τα όνειρά μας

κι οι νεκροί κι αυτοί
με αλλοιωμένα πρόσωπα
συναντιούνται σε κρυφές στιγμές
με την πλήξη τους παραμάσχαλα
τσίτσιδα μυαλά
σε γυμνωμένα σώματα
σε αυλές σκονισμένες
με τ’ αστροβρόχια τα μεταλλαγμένα

αλλά θα επαναστατήσουμε κάποτε
και θ’ ανεμίσουμε λάβαρα τις ευθύνες μας
συγκρούσεις αρχών θα επιδιώξουμε
με προοπτική μακρόχρονου καλοκαιριού
πάνω από ανεμοστρόβιλους που ξεριζώνουν
κι απελπισίες που ραπίζουν
βάζοντας φωτιά στην κούφια καθημερινότητα
αποκαθιστώντας ιστορικά
τις μνήμες που αγαπήσαμε.

Ο κόσμος μας
τα μεσάνυχτα χαροπαλεύει
μορφή αλαφιασμένη
τρεμάμενο το διάβα της
νότες ζωής
μα και μηνύματα θανάτου

ο κόσμος μας
σκαρφαλωμένος σε σιωπές
οι μουτσούνες του
με μάσκες ερέβους
γλυστρώντας μέσα από φαράγγια

ο κόσμος μας
λοξοδρομεί
πότε από δω
και πότε από κει
βουλιάζει στην κινούμενη άμμο
στο τέλος της λογικής

ο κόσμος μας

…αναστενάζουν τα μουγκρητά μου
αλυσοδεμένα από βασιλιάδες
με πορφυρούς μανδύες
με διαταγές να εκτελεστούν
σε πόλεις με τεράστιες λαμπάδες
αντί για φωτισμό
που αιμορραγούν εκ των έσω…

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com