Να χαρίσεις
ένα κομμάτι
ουρανού
στους αδικημένους
να το κάνουν
προσκέφαλο
να θερίσουν
με το δρεπάνι
την ανημπόρια
που θεριεύει σαν
να την έσπερνες
χρόνια.

Νεκρική σιγή
περισυλλογή
χαρακωμένες παλάμες
αποχαύνωση
σε βιβλιοθήκες
με βιβλία άσοφα
αντικείμενα στέκονται
προσοχή
μολυβένια στρατιωτάκια
το μαβί αίμα ψάχνει
γι’ αγάπη
σ΄ εγκυκλοπαίδειες
πλαστικά δέντρα
μεταμοντέρνοι άνεμοι
απόπειρες επιστολών
ανορθόγραφων
αμνησία
ένα φύλλο
δήθεν χρυσοπράσινο
κυριαρχεί στη σκέψη

Ξεμάκρυνε η φύση αρκετά
σταμάτησε να ρέει στη ματιά μας
απέδρασε από τις αρτηρίες μας
μετοίκησε σε άλλα καταγώγια
έγινε στρώμα καπνού

έχει όμως προοπτική αναγέννησης
από τις στάχτες της
μ’ εμπορικές ρήτρες
ν’ αναρτηθούν δάση σε απομίμηση

σαν να προσπαθεί να αποσπάσει
την προσοχή αχρηστευμένων βλεμμάτων
με κουδουνίστρες
και άλλα ευτελή παιχνιδάκια

Όταν ο ήλιος τεμπελιάζει
οι άνθρωποι κρυώνουν
σκοτεινιάζουν παράξενα

όταν δακρύζουν τα σύννεφα
οι άνθρωποι κατρακυλούν
σε σκοτεινά λαγούμια
ανισόπεδες διαβάσεις
κι ανέμους άγευστους

όταν τα δέντρα διαμαρτύρονται
για τα σφαγμένα τους όνειρα
οι άνθρωποι αισθάνονται ανίσχυροι
στα πορνεία των εθνικών οδών

Πολυσύλλαβες αισθήσεις
χαράζω
στο κορμί της σκέψης

ενάντια στις μονοσύλλαβες
ιχνηλασίες
του τίποτα

κι όμως
στεναχωρούμαι
για την εξαΰλωση…

Διαφυγόντα κέρδη
χαμένη παρθενιά
σαφείς νότες αλλαλαγμού
τριγμοί στα φυλλώματα
άπραγες ενατενίσεις
ρυθμοί κατάρρευσης
πτώση των ειδώλων
δικαιολογίες
δόλος και πείσμα
όρκος και προδοσία
σαν ηλικιωμένοι πρόσφυγες
στα πρόθυρα αποκαλύψεων
αιματηρά συμβάντα
με άρωμα αντιπαλότητας

είπα να συλλέξω
τα τρίμματα της ψυχής μου
και να στα προσφέρω δώρο
στάλα-στάλα
κάτω απ’ τα μπαλκόνια
των νυχτερινών μας εναγκαλισμών
αλλά αποδείχτηκαν
πέτρινα όλα
στο μαγκανοπήγαδο
της ζήσης μας

είπα να ταξιδέψω
στη θάλασσα
των ματιών σου
γυρεύοντας τις παρυφές
ενός χρυσαφένιου κόσμου
αλλά τα ‘χουν αρπάξει όλα
οι χρυσοθήρες
της καθημερινότητάς μας

έτσι βρεθήκαμε
σταυρωμένοι
στις πλανεύτρες
εικασίες των ειδικών.

Σαντέ σκέτα χωμένα
στο στρατιωτικό αμπέχωνο
κι οι ευαισθησίες παντιέρες
σε τσιφτετέλι και ρέγγε
στην πλατεία των ολόφωτων
γυμνασμάτων του μέλλοντος
τα μαλλιά κι οι γενειάδες
σημαίες χωρίς κατάρτια
ξέμπλιαστες στ’ αστραποβρόχια
της εκάστοτε κρατικής καταστολής
κι οι νυχτερινές κεραίες
να λικνίζονται σε ουζερί
και ταβέρνες ανά το χώρο
με τον μαύρο ποιητή απ’ το Σουδάν
στην πρωτεύουσα της αναλγησίας
όλοι υποψιασμένοι
για τούτο και για τ’ άλλο
τα περασμένα και τα παρόντα
και τα μελλούμενα να ‘ρθούν
προφητικά παρελαύνοντας
απ’ της καρδιάς το πύρωμα
και τις βεβαιότητες της ιδεολογίας
σαν την ανατολή και τη δύση
που είναι σίγουρες
σε όποιο τόπο και χρόνο…

Αντρωθήκαμε μέσα σε
θεόρατες θύελλες
σε άνυδρα τοπία μεστώσαμε
ματώσαμε ψάχνοντας γι’ αγάπη
κόντρα στο καυτό μολύβι
της κοσμοχαλασιάς

οι αντάρες της ύπαρξής μας
αφανίστηκαν από την
παγκοσμιοποίηση της αναίδειας
που πωλείται ως άλλη αρετή
στα χρηματιστήρια του ψεύδους.

Ωστόσο δεν συμβιβαστήκαμε
με κανέναν μεσίτη με κανέναν
έμπορο ψυχών
και φτηνών καλλυντικών…

Λέξεις σπαθιά

λέξεις απόγνωσης

λέξεις εξακοντίζονται
στον αγέρα

λέξεις θυμού

λέξεις μεθυστικές
και μίσους

πίσω απ’ αυτές τις λέξεις
οικοδομήσαμε
την ύπαρξή μας

πάνω σ’ αυτές τις λέξεις
ως άλλους βωμούς
θυσιαστήκαμε