Γεωμετρικά σχήματα
εφαπτόμενες επιστροφές
νόστιμον ήμαρ
στα αφυδατωμένα κορμιά μας
έρωτες αλήστου μνήμης

εκεί και η ανησυχία
για τον καταποντισμό μας
λέξεις ίδιες
διαφορετικές έννοιες
υποδύονται τα νάματα
μιας πρότερης ζωής

σεργιανάμε
σε κατακερματισμένες ώρες
νυν υπέρ πάντων ο αγών
οι πληγές ακόμα ανοιχτές
απόπειρα ταξιδιού
σε τόπους υπό αίρεση

απόπειρα περιπλάνησης
σε νεκροπόλεις
που σφύζουν από ζωή

κατάδυση σε τάφους
με αρκετή φασαρία
ύπνος ίδιος με λιτανεία
μύχιων σκέψεων
εξορισμένων ονείρων
στιλέτα στην καρδιά μας
ανάπλαση
αναβάθμιση
ερήμωση
εξορία εσωτερική
ίδια με τη μετανάστευση του ’50

έτσι οι γραμματικοί κανόνες
μας συνοδεύουν παντού
αμπαρωμένοι στα αιμοσφαίριά μας
εμπόδια ανυπέρβλητα
όταν βάζουμε καθήκον
να διαβούμε πεζή
τα ρευστά σύνορα
της εσωτερικής προσφυγιάς μας

Βγάζουμε στα πλακόστρωτα
την πλήξη μας
ανταριασμένοι και χωρίς
να κλείνουμε την πόρτα
τα παραθυρόφυλλα της ζήσης μας
φουνταρισμένα πλοιάρια
σε πέρατα αραχνιασμένα

…να δω πότε θα κουρντίσουμε
τις ανεπαίσθητες άρπες της ζωής μας
σε ρυθμούς μαγικούς κι ελεύθερους
μέχρι που να μας καλύψει το ηλιόχρωμα…

George Grosz, The Painter of the Hole I, 1948

Στις ταραγμένες τούτες ώρες
το κακό μας ξαναβρήκε
όπως δυό μακρινοί εχθροί
που συναντιούνται μετά από χρόνια

Νεκρά σώματα
αδυνατούν να πιάσουν
τον ειρμό των νοημάτων
σωπαίνουν καιρό τώρα
και μελαγχολούν ασύστολα
σε μη ρεαλιστικές στάσεις

ο πόθος υπήρξε
ο πρότερος στόχος μας
αλλά η άρρωστη φαντασία
υπερίσχυσε
και δολοφόνησε τον έρωτα

η γεωγραφία των σωμάτων μας
καταδυναστεύεται
από αργόσυρτες ιαχές
καταδικασμένων συναντήσεων
όλα ματαιώνονται
και κυριαρχούν οι λύπες

οι απουσίες
πληγές ανοιχτότατες
κι η φυλάκιση σε εμμονές
ταξίδια σε τόπους
που δεν υπήρξαν

το βλέμμα της σιωπής
εξοστρακίζεται σ’ ελεημοσύνες
για καημούς εφήμερους
και μια ζωή
παρέα με το είδωλό μας
μπροστά σε άσαρκους καθρέφτες

Πάνω-κάτω στα όρια
της κάμαρας της φαντασίας
σαν να μετράς της φυλακής
τις τελευταίες μέρες
να φυλλομετράς τους χτύπους
της καρδιάς διαβαίνοντας
το κατώφλι των αέναων παθών

κουλουριάζεσαι στις γωνιές
τις τελευταίες νύχτες
με μια μόνο κουβέρτα
κι ένα λερό σεντόνι
πού ‘χει αλλάξει τόσα χρώματα
απ’ την πρότερη ύπαρξή σου

το καρδιοχτύπι είναι πιο γρήγορο
το δάκρυ διασχίζει γρήγορα
τις οδικές αρτηρίες
του προσώπου σου
εκτροχιασμένες ανάσες
μετά από σεισμό διαρκείας

αποκαμωμένοι οι ήλιοι σου
σ’ ορίζοντες που ξέχασαν
να πάρουν φωτιά
βαδίζοντας προς τους βωμούς
των όποιων κρίσεων

ίσως η εποχή είναι λάθος
κι οι έρωτες προϊστορικοί
ίσως οι φίλοι οι αλήστου μνήμης
χάθηκαν σαν τα καλοκαίρια
ζώντες καυτούς χειμώνες

τα επόμενα τρένα έχασαν το δρόμο
καταμεσίς των ερήμων
οι τυχαίοι ταξιδιώτες κατέβηκαν
στη στάση του Αχέροντα
ως άλλοι διάττοντες αστέρες
σε προδιαγραμμένες
διαγαλαξιακές διαδρομές

Νοηματικές ακροβασίες
λοξοδρόμηση σε στροφές
που δεν οδηγούν πουθενά
γιατί η ευθεία είναι
η συντομοτέρα οδός

οι σημερινές εικόνες
του καθημαγμένου ιστού
έχουν καθηλωθεί στην
απόλυτη εικονικότητά τους
στατικές και ανέκφραστες

παρ’ όλα αυτά
κάποια ξέφωτα
στο δάσος των σκέψεων
μένουν ανοιχτά
σημεία παρηγοριάς
όπως το φεγγαρόφωτο
μετά την καταιγίδα.

Δειλά βήματα
περιπλανήσεις
που δεν τέλειωσαν
στις αιώνιες αλήθειες
στ’ αξεδιάλυτα μυστικά
στ’ ανείπωτα αινίγματα
μιας φύσης ανελέητης
μισής ανθρώπινης
μισής μεταφυσικής
που τη χαίρονται
κομμάτια ουρανών
με ρήσεις από
θαλασσινή μοναξιά
και στιγμές αναμονής
από κουραστικά ταξίδια.

Ι

μυθιστορήματα ανάγκης
επί παραγγελία
υποψήφια για βραβεία αοριστίας

ΙΙ

αναλύσεις έρμαια
σε φτηνοπάζαρα
μιας τέχνης άτεχνης
μα με οικουμενική ακτινοβολία

ΙΙΙ

το ψυχοκτόνο άσπρο
πράξη χωρίς ντροπή
αίμα βρώμικο
για κάθε χρήση
υπνωτισμένο
παρακμιακό
νυσταλέο
όπως τα μάτια του ξενυχτισμένου σκύλου
όπως η λιπόθυμη ανάσα
του πρωινού νυχτοφύλακα

IV

άκρατο λευκό
με μόνο γκρι αποχρώσεις
παρασυρμός και τραύλισμα

Έργο της Michel Meister με τίτλο “Day 24”

κατ’ εικόνα και ομοίωση
αιμοσφαίρια άλλων
κυκλοφορούν μέσα μας
κι οι χειμώνες παγωμένοι
συνοδοιπόροι μας

μύηση σε σκιές
απέραντες σαν ήλιους
σε νεκροταφεία
θάλασσες ατμών
μαυρόνερα

διδασκόμαστε
γραφή κι ανάγνωση
μελωδίες για ψαλμούς
και εμβατήρια
μακριά από έρωτες
κι αιώνιους ιστορητές

οι γεννήτορές μας θέλησαν
να καθορίσουν τις αλήθειες
και τα ψέμματα
την επιφάνεια της γης
και τα ύψη των ουρανών
που αν τ’ αγγίξουμε
θεωρείται κλεψιά.

5/9/2007

Τις νύχτες επιδιώκω
να πετάξω σ’ αναπολήσεις
σ’ εκείνο το πεύκο
που χάθηκε ένα πρωί
στην αυλή της εγκατάλειψης

να γίνω αέρας
σε έρημους νυχτερινές
δρόμους αγρύπνιας

τις νύχτες αυτές επιδιώκω
να βαφτιστώ με ονόματα
που μ’ αρέσουν

να υποδυθώ ρόλους
που ήθελα από παλιά

να ισορροπήσω στον κοφτερό
τεθλασμένο ιστό της ζήσης μου