11

Τους τραχείς αιώνες
να απαλύνεις

τ’ αφρούρητα όνειρα
να εξαργυρώσεις
με αγάπες
στη δύσβατη ζωή

τα γυμνά πόδια
των ρακένδυτων
να ντύσεις
με ρόδινες φλόγες
σε ήλιο ελεύθερο

ο πύρινος χορός
να συνεχιστεί

η ιριδίζουσα αυγή
ν’ αντιστέκεται στην πέτρινη
πηγή του λόγου

12

Στις ερήμους στενεύει
ο ορίζοντας

επέρχεται ο κατακλυσμός
της φρούδας ελπίδας

φοβάμαι την επανάληψη
της μαχαιριάς
το φράγμα των χειλιών

αλαργεύει ο αδρός λογισμός
στον πυθμένα του χρόνου

*Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου” σε αρχείο pdf από τη διευθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

9

Το άγραφο κρυπτογραφεί
τ’ όνομά σου

στο φως πλέεις
με δάχτυλα από κερί

το κρανίο ξεθάβεται στο τσιμέντο
καθένας αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό του

τα χέρια σπασμένα εμπόδια στην πόρτα
κρατητήρια κάπου με μάτια πληγές
ωχρά φεγγάρια στην αγάπη που πεθαίνει

άδεια όλα
μίσος απροσμέτρητο

οι καιροί πιο γκρίζοι

όσοι ήσαν χθες επαναστάτες
σίγουρα είναι δυο φορές γεροντότεροι

10

Το κόκκινο δεν πληγώνει
συνταιριάζει με τόσα πράγματα

τη φύση και την ανατολή
τη δύση και τον αγώνα
την ανθρωπότητα που αντιστέκεται

κάνει παρέα με το μαύρο
της θλίψης και της οργής
κάνοντας τα σκοτάδια να λάμπουν

ευνοεί ακατονόμαστες πράξεις
εξεγέρσεις στα σάπια βάθρα
και γκρεμίσματα θρόνων

*Για να κατεβάσετε ολόκληρη τη “Μοναξιά του Χρόνου” πηγαίνετε στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

7

Να ψάχνεις τις λέξεις
να τις ταιριάξεις στον αφρό
του σκοταδιού τεράστιο φορτίο

το σπρώχνεις μπροστά σου
κι αντί για τους τροχούς
ακούς ν’ αναστενάζουν τα πουλιά

οι στίχοι ψαρεύονται
κι ας μας βρίζουν τα ρυάκια

άλλοτε είμαστε τυχεροί
άλλοτε αγκομαχάμε
να αλιεύσουμε μια τόση δα λεξούλα

8

Η νύχτα καμένη από φωτιές
από μίλια μακριά

ανασαίνουν βαρυγκώμιες
οι καπνοδόχοι

νιάτα αλυσοδεμένα
με μια χούφτα πασατέμπο
κι επαναστατικά τσιτάτα

να θερίσουν με το δρεπάνι
τους ουρανούς
βγάζοντας τη γλώσσα στις κατάμαυρες φτερούγες.

*Για να κατεβάσετε τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου” πηγαίνετε στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

5

Οι πόλεμοι δεν κηρύσσονται
σιγοβράζουν μέσα μας

οι ήρωες δεν εμφανίζονται
υπάρχουν ως αναμνήσεις

τα γεγονότα ρέουν
αλλά είναι τα ίδια
με άλλους πρωταγωνιστές

κι οι ελπίδες είναι ίδιες
κι η κατάδοση μυστικών
κι η λιποταξία από τ’ όποιο χρέος

όταν ανασαίνουμε στον ύπνο
όταν φεύγουμε
αφήνοντας σκόνη

6

Ο καιρός δεν παίρνει
το μονοπάτι που θέλει

οι βροχές σβήνουν τα γεγονότα
κι ο ήλιος ρίχνει αλάτι
στις πληγές που ξεμακραίνουν
αιώνες ακτύπητες

δεν απέμεινε καμιά ευωδιά
οι καμπάνες δεν ηχούν
το σκοινί μάς περιμένει

κι εμείς σκυλιά τεμπέλικα
αλυχτάμε στις σκιές

η μαύρη πέτρα είναι εκεί
μαχαίρι μπηγμένο στο στομάχι
γάγγραινα χωρίς τύψεις

*Ολόκληρη τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου” μπορείτε να την κατεβάσετε από τη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

3

Προχωρείς με βήμα σταθερό
στα κρυφά συναπαντήματα
και κρυφακούς
την ίδια σου τη ζωή

η μορφή σου δειλιάζει
στο πρώτο φως της μέρας
με τις βαθιές οδύνες

ψελλίζεις μέσ’ στην ησυχία
προσμένοντας να σχιστεί ο δρόμος
ν’ αποχωριστούν τα ποτάμια
απ’ τις άκρες των ματιών
κι οι σκέψεις να γίνουν κρύσταλλα

οι ανέφικτοι αποχαιρετισμοί
είναι τελεσίδικα άδειοι
δεμένοι σε υποσχέσεις
που μοιάζουν με παγίδες
απομεινάρια μοντέλων
που απώλεσαν την αίγλη τους
σε στάσιμες ασκήσεις μουσικής

σαν μακρινό όραμα
σε ασκήσεις ουτοπίας
με συνειδησιακές συμπτώσεις
να σηματοδοτούν τον ορίζοντά τους

4

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι
το ίδιο κι οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα
οι αρρώστιες
τα χρέη
και τα δανεικά

ο εαυτός μου ίσως…

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
με σκόρπιες λέξεις

*Μπορείτε να κατεβάσετε τη “Μοναξιά του χρόνου” από τρη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

1

Οι νεκροί στις κοιλάδες
δεν ξεχνιούνται
ούτε η λάσπη της δημιουργίας
που πέφτει στο κενό

ο περιπλανώμενος αέρας
δεν ξεχνιέται κι αυτός
ο κόκκινος ήλιος
που δεν θέλει να δύσει
οι επιμένοντες να σπάσουν
το φράγμα του ήχου…

τα κατάλευκα πρόσωπα
δεν φεύγουν εύκολα από τη μνήμη
σαν δυό κομμάτια πάγου
εξαφανίζονται στα νερά που τρίζουν

Τα τραγούδια της αναμονής
δεν είναι ανώφελα
καθώς το λάδι
στη μηχανή του κόσμου
δρασκελάει τους αιώνες
ως άλλη κοπιάζουσα αγωνία
να αναδυθεί η ανατολή της σκέψης

2

Οι άνεμοι μας οδηγούν
τα κουπιά σπασμένα
γδαρμένα τα παλαμάρια
κωπηλατούμε στ΄ άβαθα ποτάμια

το γκρίζο φως
εισχωρεί σ’ άσπρους κροτάφους
χέρια γαντζωμένα στην καρδιά
σαν τα χάδια που κοχλάζουν
τις κρύες νύχτες

σκύβουμε πάνω από οστά
λέπια και πτερύγια
μακρόστενα φυλλώματα

αποκοιμόμαστε
και κανείς δεν μας σκέφτεται
μέσα σε θροΐσματα
πριν το μεγάλο χιόνι
σκεπάσει τα μαλλιά μας

τ’ άγρια πουλιά
το βάζουν στα πόδια
και το λευκό απέραντο
δραπετεύει χωρίς πνοή…

*Από τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου”. Μπορείτε να την κατεβάσετε σε pdf από το “Αποστακτήριο” στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Οι πρόγονοί μου
αποκρυπτογραφημένα ονόματα
άγνωστα και οδυνηρά
σε κελιά καιρών καταισχύνης
ταξίδια με φανταστικές άκατους.

Οι πρόγονοί μου καταδύονταν
σε Αλκυονίδες μέρες
με τους δείκτες τους να δονούνται
με μια μοναξιά καταβυθισμένη
σε αμυδρά φώτα
με κιβωτούς αδιόρατες
με μια διέγερση ψιθύρων
κι αποστάγματα αρρώστειας.

Οι πρόγονοί μου αμαξηλάτες
σε παρόδους σκοτεινές
σε ουρανούς χωρίς φώτα
αφήνοντας παραλλαγμένες
ανάσες τα πρωινά πυροβολώντας άστοχα.

Οι πρόγονοί μου
έφυγαν τελεσίδικα
μένοντας νεκροί στις ράγες
εκεί που άλλοι πασχίζουν
να τους σκεπάσουν.

Πώς θα τερματίσεις τη μοναξιά
όταν διασπάται η λαλιά σου
όταν γυρεύεις καταφύγιο στην έρημο
και κάθε άνθος σου επιτίθεται
αιμόφυρτο με λόγχες και ακόντια
σε πελάγη αρμύρας και λάβας;

Πώς θα τερματίσεις το κατακρήμνισμά σου
όταν οι λίμνες στερεύουν
και τα καινούργια ρούχα
γίνονται θηλιές έξω απ’ το χρόνο
νωχελικά χάδια αποκαμωμένα;

Τραχύ και γυμνό αποτύπωμα
συνθλίβεται σε σωματικούς παλμούς
κι ανόργανες φωνές
σ’ αυθαίρετες λωρίδες
παράταιρης φύσης

η μεταζωή μια ανηλεής σάτιρα
θάνατος το σύμπαν
που το διασχίζουμε
και λάμπουμε
σαν απέραντο τρένο
σε κατεστραμμένες γέφυρες
με άγνωστους συνταξιδιώτες
πέρα από συνειδήσεις.

Αφιερωμένο στους “ευαίσθητους¨ διανοούμενους με κρατική και/ή κομματική επιχορήγηση

Κλειστές λέσχες ηρώων
συγγραφείς χωρίς κοινό
παγιδευμένοι σε αδιέξοδα
με πλεξούδες αφήγησης

υποκλίνονται σε άσημες θεότητες
γράφουν για δυστυχείς
αλλόκοτους σαλτιμπάγκους

πνίγονται σε εμμονές
λίμνες μονολόγων
στιγμιαίου χαρακτήρα
οίστρους παροξυσμών

με κακουχίες για συνοδεία
που επουλώνονται στη στιγμή
για επίδειξη παρηγοριάς

ζουν μόνο στιγμιαία
μακριά από μνήμες
χάνοντας παρτίδες χαρτιών
με χειρονομίες κατάδυσης

σε στρόβιλους μυθοπλασιών
υποτιθέμενων γεγονότων
παθιασμένων συμβάντων
με καμουφλαρισμένο ανθρωπισμό