Δημήτρης Τρωαδίτης, Της μιας χορδής / Of one chord

6441_10200729860830558_313829125_n

Ζούμε με κοινότυπους αφορισμούς / We live with common aphorisms

Τα φαντάσματά μας επανέρχονται απρόσκλητα / Our ghosts are coming uninvited

Το σαρκίο μας περιέχει μια περιορισμένη λογική / Our flesh contains a limited logic

Περιφέρει την εκκωφαντική του ασημαντότητα / Carries around its deafening insignificance

Δεν εξαφανιζόμαστε παρά προσδοκούμε / We don’t disappear but expect

Οι κοινοί μας φόβοι είναι σαν εχθρικά πεδία / Our common fears are as hostile fields

Το ιδιωτικό μας κουβούκλι μοιάζει απόρθητο / Our private canopy looks impregnable

Ποιος θα διακυβεύσει τις πράξεις μας; / Who will jeopardize our actions?

Κανένα κίνητρο δεν θα τις ανατρέψει / No motive will overthrow them

Περιφερόμαστε με τον μανδύα της αυτοπραγμάτωσής μας / Wandering around with the cloak of our self-realism

Το είναι μας θρυμματίζεται σε εμπορεύματα / Our being is crumbled into merchandises

Το μέλλον μας είναι η υπεραξία του εγώ μας / Our future is the surplus value of ourself

Εξαπολύουμε πογκρόμ εναντίον μας / We launch a pogrom against us

Υποτίθεται ότι αναστοχαζόμαστε συλλογικά / It is supposed that we re-consider collectivelly

Αλλά απαξιοποιούμε το παρόν μας / But we scorn our present

Κάποιες προβολές ανατροπής παραμένουν νόθες / Some projections of inversion remain illegitimate

Γιατί κάθε μας δράμα είναι παρελθοντολογικό / Because our every drama belongs to the past

Αλλά κάποια “ιερή” στιγμή κρίσης θα φτάσει / But some “holy” moment of judgment will come

Ενάντια στους ευτελείς εισαγγελείς / Against the worhless public prosecutors

Ενάντια στους υποτελείς του “γυαλιού” / Against the tributaries of the “glass”

Ενάντια στους υπηρέτες της κυρίαρχης γραφίδας / Against the servants of the ruling quill

Ενάντια στο εξουσιαστικό ξίφος / Against the authoritarian sword

Έτσι που η ιστορία κάνει πάντα κύκλους / As the history makes always circles

Και το τραγούδι γίνεται ποταμός / And the song becomes river

Κι ο ποταμός γίνεται τραγούδι / And the river becomes song

Γυμνάσματα προετοιμασίας αδρά / Rough exercises of preparation

Ενέργειες που μετριούνται με ανάστημα ιδεολογίας / Actions measured by an ideology stature

Πασχαλιές βγαλμένες από νεκρές γαίες / Lilacs came from dead grounds

Ελιτίστικες πρωτοπορίες στην καταχνιά / Elitist vanguards in the fog

Αρχιτεκτονική διάχυση της υποταγής / Architectural diffusion of subjugation

Άκαρποι ηχητικοί πειραματισμοί / Fruitless sound experiments

Ασάλευτες ιδιοτυπίες επανέρχονται / Unshaken peculiarities return

Όμως οι αισθήσεις κεντρίζονται ξανά / But the feelings are stirred again

Συγχορδίες εξέγερσης σε οικείο φως / Chords of revolt in a familiar light

Διάθεση φυγής από μαρτυρικούς χώρους / Feelings of escape from martyrdoms

Πορεία στα χνάρια της επανάστασης / A route in the footprints of the revolution

Συνειδητή προσπάθεια ανατροπής του παλιού / A conscious effort of overthowing the old

Συνειδητή προσπάθεια να αναδυθεί το νέο / A conscious effort of emerging the new

Σαν να μπολιάζεται ο κορμός του δέντρου / As to graft the trunke of the tree

Γόνιμο σπέρμα που γεννά νέες μορφές / Fertile sperm that gives birth to new forms

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια

10625008_10202933623203240_4439679971705794027_n

Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια
σα φαντάσματα ακρωτηριασμένα.
Ένα άρρωστο χέρι σημαδεύει στο ημερολόγιο
τον καιρό που περνάει ανώφελα και ανούσια.
Είμαστε αδιάφοροι και μακρινοί ταξιδιώτες
σε κάποιο άγνωστο πλοίο
σ’ ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος.
Υπάρχουνε ανοιχτοί λογαριασμοί με το χρόνο
τον αδύναμο, τον φθαρτό και τον ατελή.
Οχυρωνόμαστε στις δομές της κακομοιριάς μας.
Περιοριζόμαστε σε πλαδαρά οράματα
κι ένοχες επικλήσεις αγωνίας.
Η φωνή μας πνίγεται σε ειρωνικούς φωταγωγούς.
Η ελπίδα μας βυθίζεται σε πικρά σχόλια και καυσαέρια.
Η ηρεμία μας μια εκνευριστική κι αδιάκοπη
πληθωρική απάτη που μας ναρκώνει.
Πανοραμικές λήψεις σε μια ακανόνιστη σειρά
και προγράμματα κομπιούτερς γνέφουν προκλητικά…

Αθήνα 1984

*Ευχαριστίες στη φίλη Σωτηρία Αλωνιστιώτη που το ανέσυρε από ένα παλιό ντουλάπι…

Δήμητρα Καραφύλλη, Δύο ποιήματα

sofies2

Άψογος

γαλουχήθηκα,
Εμβολιάσθηκα,
θωρακίστηκα
με αρχές και αξίες αδιαπραγμάτευτες.
Οχυρό μου η ευπρέπεια.
Όπλο μου η ευγένεια.
Έμβλημά μου η εντιμότης
εννοείται όταν με βλέπουν
καθώς
ως άνθρωπος οφείλω
να είμαι απαρέγκλιτα εντάξει
εν ανάγκη δε…
δεν χάθηκε ο κόσμος
αν βάλω και λίγο νερό στο κρασί μου!

Κομμένα φύλλα

γράφω. Ξηλώνω από την ψυχή μου καρφάκια.
Αλείφω τις πληγούλες με κρασί και μέλι
να γλυκάνουν.
Με ευλάβεια μεταφέρω τα σημάδια στο χαρτί.
Γράφω.
Στα νωπά ίχνη της αποκαθήλωσης
συχνά ευδοκιμούν άγρια χόρτα
μολόχες, γαϊδουράγκαθα, τσουκνίδες.
Δεν τα ξεριζώνω.
Το βρίσκω άσκοπο, μα πιο πολύ επικίνδυνο.
Μονάχα τα κορφολογώ
και σε κλαράκι κέδρινο
τα δένω μπουτονιέρα.
Κομμένα φύλλα.
Ποιήματα.

*Από τη συλλογή “Τρελή τυγλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

Dimitris Troaditis, My places

gtmmmeaeETNsHTZ9LWeQcxnDAQ2KBRyyWyzRWH2iYLs

I
My places
find shelter
in ruined buildings
suffocated atmospheres
in fires growing fast

II
My places
falling prone
to losing eyes
fragmented sights
common persecutions
body maiming

III
my places
bend from despair
in bombed neighborhoods
figures with hollow eyes
of hunger
and sleepless

IV
my places
stopped being preservable
because they completely lost
their past
their seas become ill
their costumes
being distorted

V
my places
nor have violins
neither been fire dancing
only a counterfeiting frisk
of a threepenny leap

VI
my places
memories of iron beds
in ward camps
scratched arms
walls with damp
face same as rocks
worship of motherland

VII
my places
where nobody regrets
cities shattered
from the inside
and stayed mournful
in distant shores

VIII
my places
in a strange calm
in a hibernating season
like throwing their children
in scorched palm trees
pinching the clog
of mutant needs

IX
my places
stay still behind
pill-boxes
and loopholes
behind fire beaten groves
alone in abandoned piers
acid rains
waste piles
stuck travels

X
my places
prehistoric statues
of oblivion and insignificance
in guillotines turned in
bridled clearings
dissolve
ostracize
in heame pieces
on every floor

XI
my places
medieval towers
with battlements and spears
watchtowers and hideouts
where they hang
dissidents unfairly
when speaking with shivering
and passions all over the body

XII
my places
fluent as the candlelight
in glints
on uncertain songs
and stale slogans

XIII
my places
transversed resonances
with outdated codes
in merciless towers
cross mournful waters
and booming
guillotines

XIV
my places
swaying fearful
in front of a few moons
lost in ruins
brimstone of isolation
piles of garbage
where pyrrhic
bloody flags
waving

XV
my places
in a limbo
in a total time
collapse
soaked into
the yellow rain
drowned them
as another shroud
and their inhabitants
left
without memory

*Translation: Dimitris Troaditis. The original in Greek is here: https://tokoskino.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=10180&action=edit

**The poem read in both languages in the event of Melbourne Poets Union “Journeys”, Sunday, 26 October 2014, in Immigration Museum of Melbourne.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Οι τόποι μου

1912501_658583424194923_289238308699928154_n


I

Οι τόποι μου
βρίσκουν καταφύγιο
σε ρημαγμένα κτίρια
σε αποπνικτικές ατμόσφαιρες
σε φωτιές που θεριεύουν

II

οι τόποι μου
κυλιούνται πρηνηδόν
σε μάτια χαμένα
βλέμματα κατακερματισμένα
σε κοινούς κατατρεγμούς
και ακρωτηριασμούς σωμάτων

III

οι τόποι μου
λυγίζουν απ’ την απόγνωση
σε βομβαρδισμένες γειτονιές
μορφές με βαθουλεμένα μάτια
από την πείνα
και τις αγρύπνιες

IV

οι τόποι μου
έπαψαν να είναι διατηρητέοι
γιατί απώλεσαν παντελώς
το παρελθόν τους
αρρώστησαν οι θάλασσές τους
και νόθευσαν τις φορεσιές τους

V

οι τόποι μου
δεν έχουν βιολιά
ούτε χορούς της φωτιάς
μόνο ένα σκίρτημα απομίμησης
λικνισμάτων της πεντάρας

VI

οι τόποι μου
αναμνήσεις απο σιδερένια κρεβάτια
σε θαλάμους στρατοπέδων
και χαρακιές στα μπράτσα
τοίχοι με υγρασία
πρόσωπο ένα με τους βράχους
της πατριδογνωσίας

VII

οι τόποι μου
μέρη όπου κανείς
δεν λυπάται
πολιτείες που γκρεμίστηκαν
εκ των έσω
κι έμειναν πένθιμες
απόμακρες όχθες

VIII

οι τόποι μου
σε παράξενη ηρεμία
σε χειμερία νάρκη διαρκείας
σαν να ρίχνουν τα παιδιά τους
στα καψαλισμένα φοινικόδεντρα
όταν σφίγγει ο κλοιός
των μεταλλαγμένων αναγκών

IX

οι τόποι μου
μένουν ακίνητοι
πίσω από πολυβολεία
και πολεμίστρες
πίσω από πυρπολημένα σύδεντρα
μόνοι σ’ εγκαταλειμένες προκυμαίες
όξινες βροχές
σωρούς αποβλήτων
αναμονές ταξιδίων

X

οι τόποι μου
προϊστορικά αγάλματα
λήθης και ασημαντότητας
σε λαιμητόμους στραμένες
σε χαλιναγωγημένα ξέφωτα
διαλύονται
εξοστρακίζονται
σε αιμάτινα κομματάκια
σε κάθε δάπεδο

XI

οι τόποι μου
πύργοι μεσαιωνικοί
με πολεμίστρες και δόρατα
με βίγλες και κρυψώνες
όπου κρεμούν άδικα
τους αντιφρονούντες
όταν μιλούν με ρίγος
και σύγκορμα πάθη

XII

οι τόποι μου
ρευστοί σαν το φως
των κεριών
σε ανταύγειες
σε αβέβαια τραγούδια
και συνθήματα πολυκαιρισμένα

XIII

οι τόποι μου
εγκάρσιες αντηχήσεις
με παρωχημένους κώδικες
σε πύργους ανελέητους
διασχίζουν πένθιμα νερά
και καρμανιόλες
σε πλήρη ανάπτυξη

XIV

οι τόποι μου
λικνίζονται έντρομοι
μπροστά σε ελάχιστα φεγγάρια
χαμένοι σε ερείπια
με θειάφι απομόνωσης
σε σωρούς σκουπιδιών
όπου ανεμίζουν πύρρειες
αιματοβαμμένες σημαίες

XV

οι τόποι μου
μετέωροι μέσα
στην ολική κατάρρευση
του χρόνου
μουλιασμένοι μέσα
στην κίτρινη βροχή
που τους σκέπασε
ως άλλο νεκροσάβανο
κι οι κάτοικοί τους
έμειναν
χωρίς μνήμη

*Η πρώτη δημοσίευση αυτής της σύνθεσης έγινε στο τεύχος 33 (Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2014) του περιοδικού “Ένεκεν” από τη Θεσσαλονίκη που ήδη κυκλοφορεί. Με την ευκαιρία, πολλές ευχαριστίες στον εκδότη του περιοδικού και ποιητή Γιώργο Γιαννόπουλο.

Δημήτρης Τρωαδίτης, πατριδογνωσία*

10377986_314890362025512_4825424160228306280_n


*αποσπάσματα από μια σύνθεση σε εξέλιξη

……………………..
οι πατρίδες είναι σαν γυναίκες
ανοίγουν τα πόδια τους
και τα χέρια πανιά
και τα κεφάλια ξέσκεπα
για να συλλέγουν πελατεία
και βρώμικες λέξεις
τραγουδούν δήθεν καλλίφωνα
αλλά δεν απηχούν τίποτα
εκτός από μίσος
για τους χαμάληδες
των δρόμων

πατριδογνωσία
φέρετρο
ανάσκελα στέκεται
στο χώμα
μισάνοιχτο
για προσκύνημα
νεκροσύνη
νεκρώσιμη ακολουθία
σε ελλειπτικό χώρο
………………………

Δημήτρης Τρωαδίτης, Aναγεννημένοι

1972421_309953589174744_8929338574188732928_n

φίλοι εμφανίζονται
απ’ τα παλιά
σαν αναγεννημένοι
απ’ τις στάχτες
που άφησε πάνω τους
η πάχνη του χρόνου
που αδιόρατα φώλιασε
στα πνευμόνια μας

μιλούν για νεκρούς
δαιμονισμένους
μάγισσες
και κυνήγι φαντασμάτων

κι εγώ που θέλω
να βυθιστώ πιο πολύ στη ζεστασιά
των σκεπασμάτων
απολαμβάνοντας αλλόκοτα
πρωινά όνειρα

*Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο Βαρελάκι της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη στο http://varelaki.blogspot.gr/2014/09/notationes-2014_84.html

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κάποιες Θερμοπύλες

Adolf Hoffmeister, In the pisces constellation (1963)

Adolf Hoffmeister, In the pisces constellation (1963)

Κατάρες σαν «έξυπνες» βόμβες
πραγμάτωση όμοια μ’ εκσπερμάτωση
πρόθεση στάσης – μόνο στάσης
αστείες οι φορεσιές μας
τις αγοράζουμε ποτισμένες
απ’ το αίμα των άλλων…

πού να ξαποστάσουμε
την αφέλειά μας,
πού να ψιθυρίσουμε
αφού κάθε φεγγάρι
είναι πομπός υποκλοπών,
πού να πιαστούμε
αφού δεν υπάρχει σανίδα

η μόνη διασκέδαση
πεταμένα πλαστικά πιάτα
μετά από πάρτι συνωστισμού
σε χοροπηδάδικα της πλάκας

είπες θα φύγεις
να γνωρίσεις κι άλλες πέτρες
να σκορπιστείς σ’ άλλα στέκια
να δοθείς στην απόδραση
να μη πεις ότι πήγες χαμένος
ότι έμεινες ο ίδιος
να φυλάς κάποιες Θερμοπύλες.

*Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο Βαρελάκι της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη στη διεύθυνση http://varelaki.blogspot.com

Δημήτρης Τρωαδίτης, όνειρα καταβύθισης

DSC02427

τα κομμάτια της ψυχής
στην άμμο της αγωνίας
όπου όλα συντρίβονται
υψώνοντας αντιρρήσεις
σε κρύσταλλα καρδιάς
σε νότες που δεν ακούγονται
στης βροχής την αλλόκοτη γεύση
στην πανίδα και τη χλωρίδα
μιας αλλιώτικης νύχτας
που κάνει τα πάντα να χάνονται
στο χρόνο που σε παίρνει
στις λεωφόρους του
που κρύβεσαι στην ανάσα του
και τα φτερά του
σε ξεμακραίνουν σταθερά
σε όνειρα καταβύθισης
καταλύοντας την υπόστασή σου

κι απορείς παράξενα
σαν αποπλανημένο παιδί
σε στράτες που διψούν
για ήλιο και πόθους
αγωνίες και αγάπες
και κρύβεις την αλήθεια
σε πυρωμένες λαβές
σε καρικατούρες λογικής
και δήθεν συνομιλίες
με τον πολιορκούμενο εαυτό σου

ο νους φαράγγι απάτητο
κι η ηχώ του γέλιου σου
φτερουγίζει στα τοιχώματά του
με μια απόλυτη προσμονή
στο χώρο και το χρόνο
το αέναο της σιγής
εκεί που κανείς θάνατος
δεν ξαφνιάζει τους τεθνεότες
με έναν ορίζοντα ατελεύτητο
με μια λύρα βραχνή
σαν παρατεταμένο χτύπημα
στην πόρτα των συνόρων
που βουρκώνουν μπροστά στο βουβό
της καταχνιάς και του σκότους

εκεί προχωράς φειδωλός
να απολαύσεις τον κεραυνό
τον εν αιθρία εμφανιζόμενο
που δονεί χιλιάδες οίκτους
και ηλιοτρόπια τεράστια
και δροσοσταλίδες
και καρπούς μεστούς
από χαιρετισμούς πουλιών
και χτυποκάρδια άγνωστα.


*Η πρώτη δημοσίευση αυτού του ποιήματος έγινε στο ιστολόγιο Βαρελάκι της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη στη διεύθυνση http://varelaki.blogspot.gr/2014/09/notationes-2014_84.html
**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι της Ασημίνας Ξηρογιάννη.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Υποχρεώσεις

10374877_680477162022101_8142138404682229633_n

Να καθορίσουμε τα ακαθόριστα
να διασπάσουμε τα αδιάσπαστα
να συνδέσουμε τα ασύνδετα
να πατήσουμε τα απάτητα
να γιορτάσουμε τ’ αγιόρταστα

όλα αυτά μαζί
και να λιποτακτήσουμε
κάτω απ’ τη μύτη
των πολυεθνικών

ν’ αποπειραθούμε
να διασχίσουμε αμαχητί
τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας