Φώτο: Paul Martin

αγωνιζόμαστε να προσπεράσουμε
τις άφατες μεταμορφώσεις μας
καθώς τα πρωινά μας
ξεκινούν βουρκωμένα
και δεν είναι σίγουρο
κατά πόσο μια ηλιαχτίδα φωτός
θα μας επισκεφθεί
έστω και προσωρινά

καλούμαι πάλι να συνταιριάξω
άσχετες σελίδες πόνου
αδιόρατους οίστρους χελιδονιών
και έπεα πτερόεντα
της άκρατης αχλής
της καθημερινότητας

στο μετερίζι της διαιώνισης
καλούμαι να πέσω
ηρωικά μαχόμενος
υπέρ απίστων και λοξών φαλάγγων
με τσιτάτα του τίποτα

στα παγκάκια
της γκρίζας αγωνίας
μνήμες τρέχουν
πάνω-κάτω
με γκάζια ανάπλερα
περιμένουν τη βροχή
όπως άλλοι
τους προϋπολογισμούς
της υστεροφημίας τους

Έργο του Pablo Picasso

1

ευρηματικές
επισκιάσεις φωτός
στο υπερπέραν

2

χαράζεις αδρά
τους φωταγωγούς
του κορμιού σου

3

ανεπαίσθητες
πάνω σου κρεμάμενες
ηλιαχτίδες

4

τόσες ηδονές
εκρύγνηνται μέσα σου
αναρίθμητες

Αφιερωμένο στους δολοφονημένους Τούρκους ανθρακωρύχους και τον αγώνα των συντρόφων μας στην Τουρκία

τις έχω ξαναδεί
ίσως στην άλλη ζωή
την προηγούμενη
τις γυναίκες
με τα μαύρα ρούχα
μοιάζουν σαν καταδικασμένες
πηγαίνουν σε παράταξη
όλες στα σκοτάδια
φαίνονται κίτρινες
κι οι σταγόνες χτυπάνε
αλύπητα το πρόσωπό τους
ψάχνουν τους άντρες τους
που έπεσαν στα πεδία των μαχών
τους αδελφούς τους
που ακρωτηριάστηκαν θανάσιμα
στα λιμάνια
και τα χυτήρια
στήνονται στη γραμμή στις εθνικές παρελάσεις

κατακρημνίζονται στην όρασή μου
τα ιδανικά
και οι σημαίες τους
και δεν είναι να πεις
ότι τώρα που πέρασε ο καιρός
θα το καταλάβω
είναι ότι δεν θέλω
να το κατανοήσω
καθισμένος αμέριμνα
σ’ ένα πολυκαιρισμένο παράθυρο
με βαριές κουρτίνες
μισάνυχτες
βυθισμένες στη σκόνη του χρόνου
την πάχνη των περασμένων
και την οδύνη των μελλούμενων
που δεν λένε να έρθουν

σκοτώνοντας τα μάτια
στα κρεματόρια του υπεδάφους
οι ματιές αδιάσειστες
σε στοές αδιόρατες

στέκομαι σύγκορμος
απέναντι στο φανοστάτη
της ζωής μου
τη στιγμή που
το παράθυρο
δεν περιέχει τίποτα
κι ο καθρέπτης αναπαράγει
τα μύρια όσα

κι είπες να παραβγούμε
ο ένας τον άλλον
μ’ εκείνη την τρεμάμενη
ανάσα αγωνίας
ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον
αλλά μας έκοψε το νήμα
της αναλγησίας

κι είπες να φύγουμε
να μην κοιτάξουμε πίσω
μ’ εκείνο το δήθεν
αποφασιστικό βλέμμα
το αναντίρρητο
αλλά μας σταμάτησαν στο δρόμο
τα σύνορα
κι οι προσταγές

κι είπες ν’ αφήσουμε
το παρελθόν να φύγει
οι νεκροί να θάψουν
τους νεκρούς τους
η ανάγκη να μη μας καθοδηγήσει
αλλά υπακούσαμε ξανά
στα άχρωμα κελεύσματα
των δημοσιολόγων του τίποτα

κι είπες ν’ αντισταθούμε
να τα παίξουμε όλα για όλα
αλλά γράφουμε σε θολά τζάμια
για να σώσουμε
την υστεροφημία μας
μέσα στα ξέφτια
μιας πρότερης ανθρωπιάς.

το πλήθος κραυγάζει
εγώ
ο εαυτός μου
και το είδωλό του
στον καθρέπτη

οι ιαχές διαχέονται
στην απεραντοσύνη
του δωματίου
εποχούμενες με άνεση
στις παραλίες των τοίχων

η κάμαρα διογκώνεται
από τις ουρανομήκεις
προσταγές των θεατών
που διψούν για θέαμα

το ήξερα ανέκαθεν
ότι αυτό το παράβγεμα
με τον εαυτό μου
δεν θα ‘χε αίσιο τέλος

ωστόσο παραμένω μεθυσμένος
από την… επιτυχία

Natalia Sergeevna Goncharova, The Doomed Town (1914)

απόπειρα εικοστή πρώτη

στέκεις ακίνητος
κοιτώντας τα τρένα
που τρέχουν παράλληλα
με τους κόκκους της σκόνης
στα πνευμόνια σου
αλλόκοτη κι αυτή η τάση
να ξεγράφεις τα πάντα
και μετά
να καταβυθίζεσαι
σ’ ατέλειωτο ύπνο
έτσι που να
μην προφταίνεις
τα καυτά διαμάντια
της επόμενης μέρας

απόπειρα εικοστή δεύτερη

ο ήλιος βασανιστικός
η γραφή θραυσματική
σκοτώνει η πρώτη ανάγνωση
η τρυφερότητα είναι απόγνωση
η χαρά λύπη
ο πόνος λύτρωση
κι η συνύπαρξη
είδος πολυτελείας
συνηθισμένο βότσαλο
στις αμμουδιές της μνήμης

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Οι “στιγμές…” στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Στάχτες”. Με πολλές και θερμές ευχαριστίες.

Ακολουθείστε το σύνδεσμο: http://networkedblogs.com/VlmBL