Μια ρωγμή μέσα στη νύχτα
σιωπή και ξανά σιωπή
όλα παραμένουν σιωπηλά
ο πόνος
ο στεναγμός
τα χρώματα
η γιάλινη κεφαλή της αγάπης
και ο εαυτός μου
μια ρωγμή στον εαυτό μου
και τότε σιωπή
*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Το αγγλικό πρωτότυπο βρίσκεται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/category/my-poetry-in-english/page/2/
δεν λέμε λέξη
για τα λεπτά που φεύγουν
μόνο ενδοιασμούς έχουμε
για κείνο
και για τ’ άλλο
εδώ κι εκεί διάβολοι
σκούροι
φαιοπράσινοι
αναδύουν μούχλα
μια ελευθερία ξιπασμένη
με ιδεολογίες γυμνές
καρφωμένες στο πάτωμα
εσωστρεφείς
υστερικές
αναλύοντας τόμους διαφημίσεων
με ευλάβεια
λευκό πανί
υψώνουμε
σε λευκό πανί
παραδινόμαστε
λευκό πανί
προσκυνάμε
τασσόμαστε
με το κυρίαρχο
με τους σκελετούς
τους τρεμάμενους
ράφια σπασμένα
συρτάρια ανακατωμένα
όλα εδώ κι εκεί
ανάκατα
ανάκατα
ανάκατα
δεν αγγίζουμε τίποτα
μόνο ανασαίνουμε
υπόκωφα
μαριονέτες
σε κάθισμα βαθύ
σε ανάκλιντρα σπασμένα
ζωγράφοι
γλύπτες
χαράκτες
εικαστικά του χάους
γυμνά
γυμνά
γυμνά χωρίς
έκσταση
κεφάλια διαβόλων
σπασμένα με πόρπες
ο ουρανός
ανεστραμμένος
μαβής
ερεβώδης
ερεβώδης
ερεβώδης
μαριονέτες
σε υποκλίσεις
εδώ στις νότιες
εσχατιές
οι άνεμοι κρυφακούν
τις ανάσες μας
εδώ στις απέραντες
εκτάσεις
του λείου
τα καλοκαίρια
παίζουν κρυφτούλι
με τα σύννεφα
εδώ στις μονότονες
ιαχές του γκρίζου
η τρέλα μας
ανέρχεται
σε ανώτατο στάδιο
λαμποκοπούν
οι παλάμες σου
μέσ’ στη γαλάζια μουσική
στην τσέπη
δεν υπάρχει
ούτε ένα μπισκότο
να ξεγελάσεις
την πείνα σου
Mari Kogo, Κόκκινη πόλη με χίλια πρόσωπα
πίστη στο κόκκινο
πεπαλαιωμένη
πίστη στο κόκκινο
ανανεωμένη
πίστη στο κόκκινο
των καιρών μας
θάνατοι
θάνατοι
θάνατοι
στις διαβάσεις
Ερινύες και Πιλάτοι
Εφιάλτες και Ήφαιστοι
όλοι στον ίδιο πάγκο
συνδαιτημόνες
με χλαμύδες πορφυρές
πέρασαν τα χρόνια
και δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους νεκρούς είδα
που παρέλασαν στις παρυφές
των γειτονιών μου
τ’ άλογά τους ξεπέζεψαν ματωμένοι
κι οι ίδιοι προχώρησαν κατευθείαν
στους αόρατους κάμπους
πασχίζοντας να βρουν το φωτεινό αστέρι
κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους μάγους είδα
που τραβούσαν τα σχοινιά
κι οι ίδιοι έπλεαν
πάνω σε θάλασσες κρανίων
με σχεδίες από σπλάγχνα
κι ήταν μια ατέλειωτη νύχτα
με τσίκνες και μυρωδιές
οργής και χάους
κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τα ξωτικά των νυχτών άκουσα
που κρυφανάσαιναν
σε ασυγχρόνιστες νότες
ξεμυτώντας απ’ τις κρυψώνες τους
όπως τα σαλιγκάρια μετά την καταιγίδα
θέλω να γράψω ένα ποίημα
μακρόσυρτο σαν τις στριγγιές
στις ράγες των τρένων
αργόσυρτο σαν τις ακατάσχετες βρισιές
στης ζωής μας την πορεία
ανατρεπτικό σαν τις επαναστάσεις
που άλλαξαν τα πάντα
καθοριστικό σαν τις αποφάσεις
τις τελεσίδικες
στη μάχη που μαίνεται
σαν τα αποφασιστικά βήματα
που παίρνονται την ώρα
της αναμπουμπούλας
στα πεδία των ευγενικών και αέναων μαχών
θέλω να γράψω ένα ποίημα
που να μοιάζει με εξιλέωση
στα ανοίγματα της ιστορίας
στα ανοιγμένα χέρια
της κοινωνίας που σέρνεται
σε παράταιρες αφθονίες
η ιστορία είναι η μόνη εξιλέωση της ποίησης
ενάντια σε μια χλόη μεταλλαγμένη
που τρέφεται με δάκρυα κι αίμα
δαιμονικά χέρια κι ευλογίες…
Artwork: Vasil Roinashvili
περιπλανιέμαι
στους πίσω δρόμους
χάνομαι
χωρίς ίχνη
στους καιρούς
με τζάμια σπασμένα
οι άνεμοι στο πρόσωπο
οι λέξεις
οι σκύλοι
στο βάθος τα πουλιά
μετακινούμαι
μακριά
από καχυποψίες
και αυλές
ινστρουχτόρων
ο ουρανός
συνθέτει ομιλίες
μερικές φορές
ο ήλιος λάμπει
άλλες όχι
και κάθε μέρα έρχονται
γράμματα
από διψασμένους αποστολείς
