λαμποκοπούν
οι παλάμες σου
μέσ’ στη γαλάζια μουσική
στην τσέπη
δεν υπάρχει
ούτε ένα μπισκότο
να ξεγελάσεις
την πείνα σου
Category Archives: Ποιήματά μου
Δημήτρης Τρωαδίτης, πίστη στο κόκκινο
Mari Kogo, Κόκκινη πόλη με χίλια πρόσωπα
πίστη στο κόκκινο
πεπαλαιωμένη
πίστη στο κόκκινο
ανανεωμένη
πίστη στο κόκκινο
των καιρών μας
θάνατοι
θάνατοι
θάνατοι
στις διαβάσεις
Ερινύες και Πιλάτοι
Εφιάλτες και Ήφαιστοι
όλοι στον ίδιο πάγκο
συνδαιτημόνες
με χλαμύδες πορφυρές
Δημήτρης Τρωαδίτης, και δεν έμεινα ο ίδιος
πέρασαν τα χρόνια
και δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους νεκρούς είδα
που παρέλασαν στις παρυφές
των γειτονιών μου
τ’ άλογά τους ξεπέζεψαν ματωμένοι
κι οι ίδιοι προχώρησαν κατευθείαν
στους αόρατους κάμπους
πασχίζοντας να βρουν το φωτεινό αστέρι
κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους μάγους είδα
που τραβούσαν τα σχοινιά
κι οι ίδιοι έπλεαν
πάνω σε θάλασσες κρανίων
με σχεδίες από σπλάγχνα
κι ήταν μια ατέλειωτη νύχτα
με τσίκνες και μυρωδιές
οργής και χάους
κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τα ξωτικά των νυχτών άκουσα
που κρυφανάσαιναν
σε ασυγχρόνιστες νότες
ξεμυτώντας απ’ τις κρυψώνες τους
όπως τα σαλιγκάρια μετά την καταιγίδα
Δημήτρης Τρωαδίτης, θέλω να γράψω ένα ποίημα
θέλω να γράψω ένα ποίημα
μακρόσυρτο σαν τις στριγγιές
στις ράγες των τρένων
αργόσυρτο σαν τις ακατάσχετες βρισιές
στης ζωής μας την πορεία
ανατρεπτικό σαν τις επαναστάσεις
που άλλαξαν τα πάντα
καθοριστικό σαν τις αποφάσεις
τις τελεσίδικες
στη μάχη που μαίνεται
σαν τα αποφασιστικά βήματα
που παίρνονται την ώρα
της αναμπουμπούλας
στα πεδία των ευγενικών και αέναων μαχών
θέλω να γράψω ένα ποίημα
που να μοιάζει με εξιλέωση
στα ανοίγματα της ιστορίας
στα ανοιγμένα χέρια
της κοινωνίας που σέρνεται
σε παράταιρες αφθονίες
η ιστορία είναι η μόνη εξιλέωση της ποίησης
ενάντια σε μια χλόη μεταλλαγμένη
που τρέφεται με δάκρυα κι αίμα
δαιμονικά χέρια κι ευλογίες…
Δημήτρης Τρωαδίτης, περιπλανιέμαι
Artwork: Vasil Roinashvili
περιπλανιέμαι
στους πίσω δρόμους
χάνομαι
χωρίς ίχνη
στους καιρούς
με τζάμια σπασμένα
οι άνεμοι στο πρόσωπο
οι λέξεις
οι σκύλοι
στο βάθος τα πουλιά
μετακινούμαι
μακριά
από καχυποψίες
και αυλές
ινστρουχτόρων
ο ουρανός
συνθέτει ομιλίες
μερικές φορές
ο ήλιος λάμπει
άλλες όχι
και κάθε μέρα έρχονται
γράμματα
από διψασμένους αποστολείς
Δημήτρης Τρωαδίτης, προσκυνήματα
οι χαώδεις διαβάσεις
ενός αδρού σκηνικού
πεπαλαιωμένα οράματα
αιώνια ξόανα
λατρεύονται
από αδαείς πολυθεϊστές
μυαλά διαχέονται
σε πίστες
για νοτισμένες συνειδήσεις
δρεπανηφόρα άρματα
θεούσες με ρομφαίες
καραδοκούν να σκοτώσουν
τα κτήνη
υιοθετούν οπτασίες
κρατούν φυλαχτά
ανεμίζουν θυμιατά
ελίσσονται
σε ελικοδρόμια για φονιάδες
και ύμνους από αναγνωστικά
μισοφαγωμένων φωνηέντων
όποιο χέρι τείνει για βοήθεια
κόβεται
Δημήτρης Τρωαδίτης, πρόσκληση
να μην ενδώσουμε
στα φεγγάρια
που μας θέλουν ηττημένους
να μην αφεθούμε
στους ήλιους
που μας θέλουν ματωμένους
να μην κυλιόμαστε
σε αισθήσεις κολασμένες
που μας θέλουν γονατισμένους
να μην επιτρέψουμε
στους προσκυνημένους
να νέμονται τις χαρές μας
Δημήτρης Τρωαδίτης, Της μιας χορδής / Of one chord
Ζούμε με κοινότυπους αφορισμούς / We live with common aphorisms
Τα φαντάσματά μας επανέρχονται απρόσκλητα / Our ghosts are coming uninvited
Το σαρκίο μας περιέχει μια περιορισμένη λογική / Our flesh contains a limited logic
Περιφέρει την εκκωφαντική του ασημαντότητα / Carries around its deafening insignificance
Δεν εξαφανιζόμαστε παρά προσδοκούμε / We don’t disappear but expect
Οι κοινοί μας φόβοι είναι σαν εχθρικά πεδία / Our common fears are as hostile fields
Το ιδιωτικό μας κουβούκλι μοιάζει απόρθητο / Our private canopy looks impregnable
Ποιος θα διακυβεύσει τις πράξεις μας; / Who will jeopardize our actions?
Κανένα κίνητρο δεν θα τις ανατρέψει / No motive will overthrow them
Περιφερόμαστε με τον μανδύα της αυτοπραγμάτωσής μας / Wandering around with the cloak of our self-realism
Το είναι μας θρυμματίζεται σε εμπορεύματα / Our being is crumbled into merchandises
Το μέλλον μας είναι η υπεραξία του εγώ μας / Our future is the surplus value of ourself
Εξαπολύουμε πογκρόμ εναντίον μας / We launch a pogrom against us
Υποτίθεται ότι αναστοχαζόμαστε συλλογικά / It is supposed that we re-consider collectivelly
Αλλά απαξιοποιούμε το παρόν μας / But we scorn our present
Κάποιες προβολές ανατροπής παραμένουν νόθες / Some projections of inversion remain illegitimate
Γιατί κάθε μας δράμα είναι παρελθοντολογικό / Because our every drama belongs to the past
Αλλά κάποια “ιερή” στιγμή κρίσης θα φτάσει / But some “holy” moment of judgment will come
Ενάντια στους ευτελείς εισαγγελείς / Against the worhless public prosecutors
Ενάντια στους υποτελείς του “γυαλιού” / Against the tributaries of the “glass”
Ενάντια στους υπηρέτες της κυρίαρχης γραφίδας / Against the servants of the ruling quill
Ενάντια στο εξουσιαστικό ξίφος / Against the authoritarian sword
Έτσι που η ιστορία κάνει πάντα κύκλους / As the history makes always circles
Και το τραγούδι γίνεται ποταμός / And the song becomes river
Κι ο ποταμός γίνεται τραγούδι / And the river becomes song
Γυμνάσματα προετοιμασίας αδρά / Rough exercises of preparation
Ενέργειες που μετριούνται με ανάστημα ιδεολογίας / Actions measured by an ideology stature
Πασχαλιές βγαλμένες από νεκρές γαίες / Lilacs came from dead grounds
Ελιτίστικες πρωτοπορίες στην καταχνιά / Elitist vanguards in the fog
Αρχιτεκτονική διάχυση της υποταγής / Architectural diffusion of subjugation
Άκαρποι ηχητικοί πειραματισμοί / Fruitless sound experiments
Ασάλευτες ιδιοτυπίες επανέρχονται / Unshaken peculiarities return
Όμως οι αισθήσεις κεντρίζονται ξανά / But the feelings are stirred again
Συγχορδίες εξέγερσης σε οικείο φως / Chords of revolt in a familiar light
Διάθεση φυγής από μαρτυρικούς χώρους / Feelings of escape from martyrdoms
Πορεία στα χνάρια της επανάστασης / A route in the footprints of the revolution
Συνειδητή προσπάθεια ανατροπής του παλιού / A conscious effort of overthowing the old
Συνειδητή προσπάθεια να αναδυθεί το νέο / A conscious effort of emerging the new
Σαν να μπολιάζεται ο κορμός του δέντρου / As to graft the trunke of the tree
Γόνιμο σπέρμα που γεννά νέες μορφές / Fertile sperm that gives birth to new forms
Δημήτρης Τρωαδίτης, Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια
Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια
σα φαντάσματα ακρωτηριασμένα.
Ένα άρρωστο χέρι σημαδεύει στο ημερολόγιο
τον καιρό που περνάει ανώφελα και ανούσια.
Είμαστε αδιάφοροι και μακρινοί ταξιδιώτες
σε κάποιο άγνωστο πλοίο
σ’ ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος.
Υπάρχουνε ανοιχτοί λογαριασμοί με το χρόνο
τον αδύναμο, τον φθαρτό και τον ατελή.
Οχυρωνόμαστε στις δομές της κακομοιριάς μας.
Περιοριζόμαστε σε πλαδαρά οράματα
κι ένοχες επικλήσεις αγωνίας.
Η φωνή μας πνίγεται σε ειρωνικούς φωταγωγούς.
Η ελπίδα μας βυθίζεται σε πικρά σχόλια και καυσαέρια.
Η ηρεμία μας μια εκνευριστική κι αδιάκοπη
πληθωρική απάτη που μας ναρκώνει.
Πανοραμικές λήψεις σε μια ακανόνιστη σειρά
και προγράμματα κομπιούτερς γνέφουν προκλητικά…
Αθήνα 1984
*Ευχαριστίες στη φίλη Σωτηρία Αλωνιστιώτη που το ανέσυρε από ένα παλιό ντουλάπι…
Δήμητρα Καραφύλλη, Δύο ποιήματα
Άψογος
γαλουχήθηκα,
Εμβολιάσθηκα,
θωρακίστηκα
με αρχές και αξίες αδιαπραγμάτευτες.
Οχυρό μου η ευπρέπεια.
Όπλο μου η ευγένεια.
Έμβλημά μου η εντιμότης
εννοείται όταν με βλέπουν
καθώς
ως άνθρωπος οφείλω
να είμαι απαρέγκλιτα εντάξει
εν ανάγκη δε…
δεν χάθηκε ο κόσμος
αν βάλω και λίγο νερό στο κρασί μου!
Κομμένα φύλλα
γράφω. Ξηλώνω από την ψυχή μου καρφάκια.
Αλείφω τις πληγούλες με κρασί και μέλι
να γλυκάνουν.
Με ευλάβεια μεταφέρω τα σημάδια στο χαρτί.
Γράφω.
Στα νωπά ίχνη της αποκαθήλωσης
συχνά ευδοκιμούν άγρια χόρτα
μολόχες, γαϊδουράγκαθα, τσουκνίδες.
Δεν τα ξεριζώνω.
Το βρίσκω άσκοπο, μα πιο πολύ επικίνδυνο.
Μονάχα τα κορφολογώ
και σε κλαράκι κέδρινο
τα δένω μπουτονιέρα.
Κομμένα φύλλα.
Ποιήματα.
*Από τη συλλογή “Τρελή τυγλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.
To Koskino 