λευκό πανί
υψώνουμε

σε λευκό πανί
παραδινόμαστε

λευκό πανί
προσκυνάμε

τασσόμαστε
με το κυρίαρχο

με τους σκελετούς
τους τρεμάμενους

ράφια σπασμένα
συρτάρια ανακατωμένα
όλα εδώ κι εκεί

ανάκατα
ανάκατα
ανάκατα

δεν αγγίζουμε τίποτα
μόνο ανασαίνουμε
υπόκωφα

μαριονέτες
σε κάθισμα βαθύ
σε ανάκλιντρα σπασμένα

ζωγράφοι
γλύπτες
χαράκτες

εικαστικά του χάους

γυμνά
γυμνά
γυμνά χωρίς
έκσταση

κεφάλια διαβόλων
σπασμένα με πόρπες

ο ουρανός
ανεστραμμένος

μαβής
ερεβώδης
ερεβώδης
ερεβώδης

μαριονέτες
σε υποκλίσεις

εδώ στις νότιες
εσχατιές
οι άνεμοι κρυφακούν
τις ανάσες μας

εδώ στις απέραντες
εκτάσεις
του λείου
τα καλοκαίρια
παίζουν κρυφτούλι
με τα σύννεφα

εδώ στις μονότονες
ιαχές του γκρίζου
η τρέλα μας
ανέρχεται
σε ανώτατο στάδιο

λαμποκοπούν
οι παλάμες σου
μέσ’ στη γαλάζια μουσική

στην τσέπη
δεν υπάρχει
ούτε ένα μπισκότο

να ξεγελάσεις
την πείνα σου

Mari Kogo, Κόκκινη πόλη με χίλια πρόσωπα

πίστη στο κόκκινο

πεπαλαιωμένη
πίστη στο κόκκινο

ανανεωμένη
πίστη στο κόκκινο

των καιρών μας

θάνατοι
θάνατοι
θάνατοι
στις διαβάσεις

Ερινύες και Πιλάτοι
Εφιάλτες και Ήφαιστοι

όλοι στον ίδιο πάγκο
συνδαιτημόνες
με χλαμύδες πορφυρές

πέρασαν τα χρόνια
και δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους νεκρούς είδα
που παρέλασαν στις παρυφές
των γειτονιών μου

τ’ άλογά τους ξεπέζεψαν ματωμένοι
κι οι ίδιοι προχώρησαν κατευθείαν
στους αόρατους κάμπους
πασχίζοντας να βρουν το φωτεινό αστέρι

κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τους μάγους είδα
που τραβούσαν τα σχοινιά
κι οι ίδιοι έπλεαν
πάνω σε θάλασσες κρανίων
με σχεδίες από σπλάγχνα

κι ήταν μια ατέλειωτη νύχτα
με τσίκνες και μυρωδιές
οργής και χάους

κι εγώ δεν έμεινα ο ίδιος
μόνο τα ξωτικά των νυχτών άκουσα
που κρυφανάσαιναν
σε ασυγχρόνιστες νότες
ξεμυτώντας απ’ τις κρυψώνες τους
όπως τα σαλιγκάρια μετά την καταιγίδα

θέλω να γράψω ένα ποίημα
μακρόσυρτο σαν τις στριγγιές
στις ράγες των τρένων
αργόσυρτο σαν τις ακατάσχετες βρισιές
στης ζωής μας την πορεία

ανατρεπτικό σαν τις επαναστάσεις
που άλλαξαν τα πάντα
καθοριστικό σαν τις αποφάσεις
τις τελεσίδικες
στη μάχη που μαίνεται
σαν τα αποφασιστικά βήματα
που παίρνονται την ώρα
της αναμπουμπούλας
στα πεδία των ευγενικών και αέναων μαχών

θέλω να γράψω ένα ποίημα
που να μοιάζει με εξιλέωση
στα ανοίγματα της ιστορίας
στα ανοιγμένα χέρια
της κοινωνίας που σέρνεται
σε παράταιρες αφθονίες

η ιστορία είναι η μόνη εξιλέωση της ποίησης
ενάντια σε μια χλόη μεταλλαγμένη
που τρέφεται με δάκρυα κι αίμα
δαιμονικά χέρια κι ευλογίες…

Artwork: Vasil Roinashvili

περιπλανιέμαι
στους πίσω δρόμους

χάνομαι
χωρίς ίχνη
στους καιρούς

με τζάμια σπασμένα

οι άνεμοι στο πρόσωπο

οι λέξεις

οι σκύλοι

στο βάθος τα πουλιά

μετακινούμαι
μακριά
από καχυποψίες
και αυλές
ινστρουχτόρων

ο ουρανός
συνθέτει ομιλίες

μερικές φορές
ο ήλιος λάμπει
άλλες όχι

και κάθε μέρα έρχονται
γράμματα
από διψασμένους αποστολείς

οι χαώδεις διαβάσεις
ενός αδρού σκηνικού

πεπαλαιωμένα οράματα
αιώνια ξόανα
λατρεύονται
από αδαείς πολυθεϊστές

μυαλά διαχέονται
σε πίστες
για νοτισμένες συνειδήσεις

δρεπανηφόρα άρματα
θεούσες με ρομφαίες
καραδοκούν να σκοτώσουν
τα κτήνη

υιοθετούν οπτασίες
κρατούν φυλαχτά
ανεμίζουν θυμιατά

ελίσσονται
σε ελικοδρόμια για φονιάδες
και ύμνους από αναγνωστικά
μισοφαγωμένων φωνηέντων

όποιο χέρι τείνει για βοήθεια
κόβεται

να μην ενδώσουμε
στα φεγγάρια
που μας θέλουν ηττημένους

να μην αφεθούμε
στους ήλιους
που μας θέλουν ματωμένους

να μην κυλιόμαστε
σε αισθήσεις κολασμένες
που μας θέλουν γονατισμένους

να μην επιτρέψουμε
στους προσκυνημένους
να νέμονται τις χαρές μας