I
Οι τόποι μου
βρίσκουν καταφύγιο
σε ρημαγμένα κτίρια
σε αποπνικτικές ατμόσφαιρες
σε φωτιές που θεριεύουν
II
οι τόποι μου
κυλιούνται πρηνηδόν
σε μάτια χαμένα
βλέμματα κατακερματισμένα
σε κοινούς κατατρεγμούς
και ακρωτηριασμούς σωμάτων
III
οι τόποι μου
λυγίζουν απ’ την απόγνωση
σε βομβαρδισμένες γειτονιές
μορφές με βαθουλεμένα μάτια
από την πείνα
και τις αγρύπνιες
IV
οι τόποι μου
έπαψαν να είναι διατηρητέοι
γιατί απώλεσαν παντελώς
το παρελθόν τους
αρρώστησαν οι θάλασσές τους
και νόθευσαν τις φορεσιές τους
V
οι τόποι μου
δεν έχουν βιολιά
ούτε χορούς της φωτιάς
μόνο ένα σκίρτημα απομίμησης
λικνισμάτων της πεντάρας
VI
οι τόποι μου
αναμνήσεις απο σιδερένια κρεβάτια
σε θαλάμους στρατοπέδων
και χαρακιές στα μπράτσα
τοίχοι με υγρασία
πρόσωπο ένα με τους βράχους
της πατριδογνωσίας
VII
οι τόποι μου
μέρη όπου κανείς
δεν λυπάται
πολιτείες που γκρεμίστηκαν
εκ των έσω
κι έμειναν πένθιμες
απόμακρες όχθες
VIII
οι τόποι μου
σε παράξενη ηρεμία
σε χειμερία νάρκη διαρκείας
σαν να ρίχνουν τα παιδιά τους
στα καψαλισμένα φοινικόδεντρα
όταν σφίγγει ο κλοιός
των μεταλλαγμένων αναγκών
IX
οι τόποι μου
μένουν ακίνητοι
πίσω από πολυβολεία
και πολεμίστρες
πίσω από πυρπολημένα σύδεντρα
μόνοι σ’ εγκαταλειμένες προκυμαίες
όξινες βροχές
σωρούς αποβλήτων
αναμονές ταξιδίων
X
οι τόποι μου
προϊστορικά αγάλματα
λήθης και ασημαντότητας
σε λαιμητόμους στραμένες
σε χαλιναγωγημένα ξέφωτα
διαλύονται
εξοστρακίζονται
σε αιμάτινα κομματάκια
σε κάθε δάπεδο
XI
οι τόποι μου
πύργοι μεσαιωνικοί
με πολεμίστρες και δόρατα
με βίγλες και κρυψώνες
όπου κρεμούν άδικα
τους αντιφρονούντες
όταν μιλούν με ρίγος
και σύγκορμα πάθη
XII
οι τόποι μου
ρευστοί σαν το φως
των κεριών
σε ανταύγειες
σε αβέβαια τραγούδια
και συνθήματα πολυκαιρισμένα
XIII
οι τόποι μου
εγκάρσιες αντηχήσεις
με παρωχημένους κώδικες
σε πύργους ανελέητους
διασχίζουν πένθιμα νερά
και καρμανιόλες
σε πλήρη ανάπτυξη
XIV
οι τόποι μου
λικνίζονται έντρομοι
μπροστά σε ελάχιστα φεγγάρια
χαμένοι σε ερείπια
με θειάφι απομόνωσης
σε σωρούς σκουπιδιών
όπου ανεμίζουν πύρρειες
αιματοβαμμένες σημαίες
XV
οι τόποι μου
μετέωροι μέσα
στην ολική κατάρρευση
του χρόνου
μουλιασμένοι μέσα
στην κίτρινη βροχή
που τους σκέπασε
ως άλλο νεκροσάβανο
κι οι κάτοικοί τους
έμειναν
χωρίς μνήμη
*Η πρώτη δημοσίευση αυτής της σύνθεσης έγινε στο τεύχος 33 (Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2014) του περιοδικού “Ένεκεν” από τη Θεσσαλονίκη που ήδη κυκλοφορεί. Με την ευκαιρία, πολλές ευχαριστίες στον εκδότη του περιοδικού και ποιητή Γιώργο Γιαννόπουλο.
To Koskino 