αγναντεύω
τα δευτερόλεπτα
αδέκαστος αλήτης
το πρωινό
είναι αδυσώπητο
το απομεσήμερο
με κατατεμαχίζει
με χέρια τρεμάμενα
σε κακοκαιριές
τις νύχτες
περιπλανιέμαι
όλα είναι πρόσκαιρα
αγωνιώ να τα κάνω μόνιμα
οι ουρανοί μου
τέμνονται
σε φυλλωσιές
αποσυντιθέμενου αέρα
…εμμένουμε στις πληγές μας
λατρεύουμε τη μοναξιά
οι ξερολιθιές μας θωπεύουν
ξασπρίζουν τα μαλλιά μας
οι κύκλοι μας χάνουν την περίμετρό τους
αλλάζουν χρωματισμούς
αρνούνται να μας εμπεριέχουν
μας εγκαλούν
με αχνίζοντα ρουθούνια
είσαι αλχημεία
μέσα στο κόκκινο δέρμα σου
παλάμες ανυπόμονες
ένα υγρό καλόπιασμα
με δάκρυα που τρέχουν
γρήγορα
σε αιμάτινες πομπές
χρόνια έντονα
αγκάθια στα μαλλιά
και αφαίμαξη ιδεών
όλα στην αγχόνη
παρελαύνουν μπροστά
σε ήλιους παράταιρους
αστράφτουν τα πάντα
ωραιότερα όλα
στα χρόνια που περνούν
στα χρόνια των σφαγών
φωνάζοντας συνθήματα
μηνύματα μεταδίδοντας
ο ουρανός δικός μας
όλα δικά μας
όλοι οι χρόνοι
και οι κλήσεις
και τα ρήματα
κι οι ημέρες
που περπατάμε
ξυπόλητοι σ’ αναμμένα κάρβουνα
μας περιέχουν
υπάρχουμε
λουζόμαστε
πληθαίνουμε
είμαστε σύγκορμες τύψεις
χαιρετισμοί βασανιστικοί
σε σπιτιών κατώφλια
διασκεδάζουμε την πλήξη μας
οι ευαισθησίες ίπτανται
παίρνουν ύψος
πάνω από στέγες
ανάμεσα σε καπνοδόχους
σαν τις προσδοκίες
τις αλλοτινές
τις χτεσινές
και τις παρούσες
που συνωστίζονται
σε φωταγωγούς αλύπητους
οι ευαισθησίες
οι δικές μας
αυτές που
κονταροχτυπιούνται
παφλάζοντας ασυναίσθητα
στα τοιχώματα
των αγωνιών
οι σιωπές με παίρνουν
το κατόπι
η λήθη μ’ εμποδίζει
ν’ ανακάμψω
κάθε ανάγκη
είναι άσχημη
και με κατατρέχει
κι οι πατρίδες
επιμένουν…
κύλησαν τα τρίμματα
της θλίψης μας
κύλησαν τα χνάρια
της ανημπόριας μας
κύλησαν τα σχήματα
της αποκοτιάς μας
και σχημάτισαν
έκκεντρους κομήτες
κλειδοκύμβαλα
αλαλάζοντα
στα ρημαγμένα πέλαγα
των καιρών
οι αγωνίες μας
εξακοντίζονται
χιλιάδες μίλια μακριά
πυρακτωμένα φωτάκια
μαύρα φωτάκια
περασμένων πολιτισμών
που συνθλίφτηκαν αέναα
στη μέγγενη
των αρχουσών τάξεων
ήταν οι έξωθεν φύλαρχοι
που υπερθεμάτιζαν
την αφομοίωση
παντίοις τρόποις
πυρακτωμένοι πόθοι
ανακατεμένοι με επιδόρπια
επίδοξων δολοφόνων
τροπάρια υστερικά
για ηδονοβλεψίες πολιτικούς
και μάγιστρους
των επερχόμενων δεινών
πυρακτωμένα φωτάκια
μιας ζωής ανάστροφης
που αναζητούσε πάντα
το δίκαιο
τη δικαίωση πάντων
των παθών
εθίμων
διαστροφών …
ραγισμένα συναισθήματα
ραγισμένη απόγνωση
ράγισμα στο άπειρο
στη διασπορά του χρόνου
στη διασπορική μετανάστευση
ραγισμένα όνειρα
εκφράζουν αδυναμία
σε ραγισμένη περιοχή
ραγισμένο πεζοδρόμιο
στο σκληρό εσωτερικό μας
σαν νησί κενότητας
*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
**Το αγγλικό αρχικό ποίημα βρίσκεται εδώ https://tokoskino.wordpress.com/2014/09/23/dimitris-troaditis-cracked/
το βινύλιο της ύπαρξής μας
είναι σαν ένα στρείδι
στη βαθιά θάλασσα
πράσινο σαν
τον εύφορο κήπο μας
σκούρο μπλε
σαν το πανωφόρι μας
το Φθινόπωρο
αλλά γκρίζο
σχεδόν μαύρο
σαν την καπνοδόχο
στην ψυχή μας
*Το πρωτότυπο ποίημα στα αγγλικά βρίσκεται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2014/08/19/dimitris-troaditis-vinyl-of-our-existence/ Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
