εικόνες
κύμματα
πλανώνται μεταξύ
ορίζοντα και νύχτας
σαν άρρωστο φως
που ρίχνει αναλαμπές

οι ανάσες μας
καχεκτικές
καίγονται
πάνω από στέγες
στο απέριττο σκοτάδι

όλα γκρι
και ακρωτηριασμένα
και σκουριασμένα
θυμίζουν πόσο μακριά είμαστε
από το μέλλον μας
από τις συχνότητες
του εαυτού μας
από παντού

πρέπει να ξεκαθαρίσουμε
πρέπει να βάλουμε
ένα τέλος
στις υστερικές φωτιές

έτσι κι αλλιώς
η ρευστότητα των πραγμάτων
σχετίζεται με την ρευστότητα
του μυαλού μας

αυτή η άγνωστη ψυχή
συναγωνίζεται
ενάντια στα χρώματα

αυτή η άγνωστη μυρωδιά
παραβγαίνει
ενάντια στο ρεύμα
αγωνιώντας να είναι
αποτελεσματική και ευχάριστη

αυτή η άγνωστη φωτιά
ανάμεσά μας
τείνει να γίνει ηφαίστειο

όλα είναι άγνωστα
και εμείς αυτοσχεδιαστές
στις καθημερινές μας εξεγέρσεις

ξεφυλλίζει την εφημερίδα
οι υπάλληλοι προσέρχονται ράθυμοι
στα αφημένα απ’ την αχλή της νύχτας γραφεία
ο ήλιος δεν λέει να ξεμυτίσει

ένα ακόμα απ’ αυτά τα μουντά πρωινά
της Μελβούρνης, της πόλης του Νότου
με τα μεγάλα πάρκα και τα στενά καταστήματα.

κάθε πρωί
ανάμεσα στην κίνηση
κι ένα περιορισμένο καυσαέριο
κατεβαίνει στην ίδια στάση του τραμ

ο ταχυδρόμος δεν φέρνει τίποτα σημαντικό
μόνο τραπεζικά χρεόγραφα
λογαριασμούς
και άχρηστη αλληλογραφία
από αποστολείς που ποτέ δεν γνώρισε
κι από γραφεία
που ποτέ δεν μπήκε

ασήμαντη χαρτική ύλη
ανίκανη να ανατινάξει
την επαναστατική του φαντασία
καθώς προσπαθεί να εξάψει τα πνεύματα
ενάντια στα τέρατα που διεκδικούν
τον άκρατο πολιτισμό μας

Το σύμπαν είναι άναρχο
κι εμείς επαναστάτες
αδάμαστοι πρωταγωνιστές
συνεχών ανατροπών
πρωτεργάτες παθιασμένοι
ενώσεων παντοδυναμίας
πασχίζοντας να εξουδετερώσουμε
κάθε τραγωδία
στοιχηματίζοντας στο μέλλον
μιας και τα χωράφια του παρελθόντος
έχουν γόνιμα σπαρθεί
αποσυντονίζοντας ξύλινες γλώσσες
αρνούμενοι να ενηλικιωθούμε
ξεδιπλώνοντας την ποίησή μας
στα μήκη και τα πλάτη
με χάδια απαλά
θωπεύοντας τις διακηρύξεις μας
η λάμψη μας προκαλεί
απέραντη φωτοχυσία
κι οι στοχασμοί γίνονται
ιδιοκτησία των πάντων
στο φεγγαρόφωτο

κάποιες μέρες ριγούμε
φορώντας τον άλλο μας εαυτό
βγαίνοντας στο σεργιάνι των καθρεπτών
θαυμάζοντας σφιχτά σώματα
σαν λάτρεμα ευαγγελίων

σαγήνες μόνο για μας
αυτάρεσκες
μα αληθινές
και αδόλευτες

κάποιες ώρες
μένουμε μόνοι μέσα στα χάδια
και τα σμιλέματα της φαντασίας

ριγούμε
ριγούμε κι εξαγνιζόμαστε
στις άκρες της αύρας

ριγούμε
ριγούμε και εξαπτόμαστε
μπρος στους ηλίανθους
κι οι σφαίρες της ηδονής
μας περιλούζουν

οι πατρίδες
ξεπουλημένα γραμμάτια
στην αγορά της υποκρισίας
σκυλιά που εξακοντίζουν άγος
στις παραλληλούσες μάζες

οι πατρίδες
λίστες φοροφυγάδων
αμείλικτων πολιτικών
που αγορεύουν
σε ρημαγμένους δρόμους

οι πατρίδες
μοιάζουν με νύχτες
ξέχειλες από αγυρτείες
ανέξοδα μεθύσια
ανύπαρκτες ηδονές

ασχημάτιστα
όλα αχνά
πλίνθοι και κέραμοι
εδώ κι εκεί
με ρωγμές
άρρωστες ακακίες
σκουλήκια

κύκλοι ανάκεντροι
αιωρούνται στους καιρούς
τους τοτινούς
τους μελλούμενους
πορεία
στις μορφές
τις χαραγμένες
στα μάρμαρα
των αιώνων
στις θάλασσες
της πολυκαιρίας

διαστολή
σμίκρυνση
στο απειροελάχιστο
οι γνώσεις δεκανίκια
καμωνόμαστε τους γίγαντες
μα σερνόμαστε
στο χώμα
στο χώμα
στο χώμα
……………..

Σχέδιο: Tadeusz Kantor (1915-1990)

ψηλαφώ
στα απομεινάρια
των πρωινών εκτελέσεων

ρωγμές παντού
στις κεντρικές αρτηρίες

το σούρσιμο των σφυριών
καθώς καρφώνουν
τις τελευταίες ρινίδες
ψυχών

τρίζουν
οι τελευταίες σκηνές
των τιποτένιων ψηφιδωτών

αγναντεύω
τα δευτερόλεπτα
αδέκαστος αλήτης

το πρωινό
είναι αδυσώπητο

το απομεσήμερο
με κατατεμαχίζει

με χέρια τρεμάμενα
σε κακοκαιριές
τις νύχτες
περιπλανιέμαι

όλα είναι πρόσκαιρα
αγωνιώ να τα κάνω μόνιμα

οι ουρανοί μου
τέμνονται
σε φυλλωσιές
αποσυντιθέμενου αέρα

…εμμένουμε στις πληγές μας
λατρεύουμε τη μοναξιά
οι ξερολιθιές μας θωπεύουν
ξασπρίζουν τα μαλλιά μας
οι κύκλοι μας χάνουν την περίμετρό τους
αλλάζουν χρωματισμούς
αρνούνται να μας εμπεριέχουν
μας εγκαλούν
με αχνίζοντα ρουθούνια