κύλησαν τα τρίμματα
της θλίψης μας

κύλησαν τα χνάρια
της ανημπόριας μας

κύλησαν τα σχήματα
της αποκοτιάς μας

και σχημάτισαν
έκκεντρους κομήτες

κλειδοκύμβαλα
αλαλάζοντα

στα ρημαγμένα πέλαγα
των καιρών

οι αγωνίες μας
εξακοντίζονται
χιλιάδες μίλια μακριά
πυρακτωμένα φωτάκια
μαύρα φωτάκια
περασμένων πολιτισμών
που συνθλίφτηκαν αέναα
στη μέγγενη
των αρχουσών τάξεων
ήταν οι έξωθεν φύλαρχοι
που υπερθεμάτιζαν
την αφομοίωση
παντίοις τρόποις
πυρακτωμένοι πόθοι
ανακατεμένοι με επιδόρπια
επίδοξων δολοφόνων
τροπάρια υστερικά
για ηδονοβλεψίες πολιτικούς
και μάγιστρους
των επερχόμενων δεινών
πυρακτωμένα φωτάκια
μιας ζωής ανάστροφης
που αναζητούσε πάντα
το δίκαιο
τη δικαίωση πάντων
των παθών
εθίμων
διαστροφών …

ραγισμένα συναισθήματα
ραγισμένη απόγνωση
ράγισμα στο άπειρο
στη διασπορά του χρόνου
στη διασπορική μετανάστευση
ραγισμένα όνειρα
εκφράζουν αδυναμία
σε ραγισμένη περιοχή
ραγισμένο πεζοδρόμιο
στο σκληρό εσωτερικό μας
σαν νησί κενότητας

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
**Το αγγλικό αρχικό ποίημα βρίσκεται εδώ https://tokoskino.wordpress.com/2014/09/23/dimitris-troaditis-cracked/

το βινύλιο της ύπαρξής μας
είναι σαν ένα στρείδι
στη βαθιά θάλασσα
πράσινο σαν
τον εύφορο κήπο μας
σκούρο μπλε
σαν το πανωφόρι μας
το Φθινόπωρο
αλλά γκρίζο
σχεδόν μαύρο
σαν την καπνοδόχο
στην ψυχή μας

*Το πρωτότυπο ποίημα στα αγγλικά βρίσκεται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2014/08/19/dimitris-troaditis-vinyl-of-our-existence/ Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μια ρωγμή μέσα στη νύχτα
σιωπή και ξανά σιωπή

όλα παραμένουν σιωπηλά
ο πόνος
ο στεναγμός
τα χρώματα
η γιάλινη κεφαλή της αγάπης

και ο εαυτός μου

μια ρωγμή στον εαυτό μου

και τότε σιωπή

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Το αγγλικό πρωτότυπο βρίσκεται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/category/my-poetry-in-english/page/2/

δεν λέμε λέξη
για τα λεπτά που φεύγουν
μόνο ενδοιασμούς έχουμε
για κείνο
και για τ’ άλλο

εδώ κι εκεί διάβολοι
σκούροι
φαιοπράσινοι
αναδύουν μούχλα

μια ελευθερία ξιπασμένη
με ιδεολογίες γυμνές
καρφωμένες στο πάτωμα
εσωστρεφείς
υστερικές

αναλύοντας τόμους διαφημίσεων
με ευλάβεια

λευκό πανί
υψώνουμε

σε λευκό πανί
παραδινόμαστε

λευκό πανί
προσκυνάμε

τασσόμαστε
με το κυρίαρχο

με τους σκελετούς
τους τρεμάμενους

ράφια σπασμένα
συρτάρια ανακατωμένα
όλα εδώ κι εκεί

ανάκατα
ανάκατα
ανάκατα

δεν αγγίζουμε τίποτα
μόνο ανασαίνουμε
υπόκωφα

μαριονέτες
σε κάθισμα βαθύ
σε ανάκλιντρα σπασμένα

ζωγράφοι
γλύπτες
χαράκτες

εικαστικά του χάους

γυμνά
γυμνά
γυμνά χωρίς
έκσταση

κεφάλια διαβόλων
σπασμένα με πόρπες

ο ουρανός
ανεστραμμένος

μαβής
ερεβώδης
ερεβώδης
ερεβώδης

μαριονέτες
σε υποκλίσεις

εδώ στις νότιες
εσχατιές
οι άνεμοι κρυφακούν
τις ανάσες μας

εδώ στις απέραντες
εκτάσεις
του λείου
τα καλοκαίρια
παίζουν κρυφτούλι
με τα σύννεφα

εδώ στις μονότονες
ιαχές του γκρίζου
η τρέλα μας
ανέρχεται
σε ανώτατο στάδιο

λαμποκοπούν
οι παλάμες σου
μέσ’ στη γαλάζια μουσική

στην τσέπη
δεν υπάρχει
ούτε ένα μπισκότο

να ξεγελάσεις
την πείνα σου