να συναναστραφείς
το ανεπιθύμητο
είναι απίθανο

είναι ανικανότητα
να συγχρωτιστείς
με την αλληλεγγύη

ως αξιοθέατο

φωτοσκιάσεις
πινελιές στο σκοτάδι
τροχιόδρομοι άλγους
στους διαδρόμους της λήθης
από φωτιά και θειάφι
πλασμένοι
αστραφτερές τρίχες
στους κροτάφους
σαν λεωφόροι αηδίας

οικουμενικές οδοί
με χνάρια ξιπασιάς
βρώμικες ατραποί
οι συναντιλήψεις
οι εθνικά συμφέρουσες

ένας οίστρος καμώνεται
πως έρχεται θριαμβευτικά
να μας συναντήσει
αλλά η οπτασία του
μόνο
ξεπροβάλλει

όλα υποτίθεται
ότι συμβαίνουν
τίποτα δεν είναι
πραγματικό

φωτόνια αφανισμού
βήμα το βήμα
πέλμα το πέλμα
μας κυριεύουν
ιζήματα νετρονίου
άστρο το άστρο
κομήτη τον κομήτη
μας επιτίθενται
τροχιοδεικτικά βλήματα

το νέφος του πόνου
επαναληπτικό
σε πίστες ακρόασης
η ανέγγιχτη
πολιτική ορθότητα
από τις πόρνες
της πολιτικής…

οι εξουσίες
χρόνιες φιλίες
σαν πανωφόρι

αφήνουν τα μονοπάτια
να χάσκουν πίσω μας

αποκόπτουν τις διόδους
με υπερμεγέθεις τροχαλίες
και ιμάντες απομόνωσης

εμείς πασχίζουμε
να μονιάσουμε
με τις νέες τοπολογίες

αλλάζουμε ιριδισμούς

γινόμαστε κυκλοθυμικοί

καταφεύγουμε σε νησίδες
κάθε είδους

προσπερνάμε τους εαυτούς μας
αποκτώντας σοβαρή προϊστορία

ξέρουμε ότι το παρελθόν
είναι ένα ύφασμα
που κόβεται με ψαλίδι
αλλά οι χειρουργικές μας επεμβάσεις
χάνονται σε βάθος χρόνου

Στη μοναξιά
γίνεσαι κύριος των πάντων
μπορείς ν’ αλλάζεις ταυτότητες
να χουζουρεύεις στην καταχνιά
το βλέμμα σου να νυχτώνεται
να οργανώνει περιπάτους
σε αλέες φαντασίας
να ζαλώνεσαι στην πλάτη
όλους τους δρόμους που είχες πάρει
κι αυτούς που θα ήθελες
τα τεράστια καλοκαίρια
τα ταξίδια που δεν έκανες
τα απαστράπτοντα μάρμαρα
και τις εφηβικές αμφιβολίες
να επαναφέρεις όλα όσα έκαψες
κι όσα ανεφλέγησαν βραδέως
αφήνοντας μόνο μια ελπίδα
για το αύριο.
Ωστόσο, το να φτύνεις αίμα
στις αναπολήσεις σου
δεν αποβαίνει προσοδοφόρο,
το γλοιώδες υγρό
που λέγεται πραγματικότητα
σε πεθαίνει.

Καταλάγιασαν οι παιδιάστικες εμμονές
τα μάτια μου αποχαιρετούν το χθες
αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο
με το δρόμο του γυρισμού

βήματα με φέρνουν σταθερά
σε σίγουρα φώτα μιας νύχτας
παραδίνομαι στις δίνες της
με τους δικούς μου όρους

η συμβίωση με τον εαυτό μου
φαντάζει πιθανή ώρες-ώρες
σε μια αέναη ενατένιση
των εσώτερών μου στοιχείων
εισβάλει μια άλλη εποχή
που δεν την είχα ονειρευτεί

μοιάζω φαροφύλακας
σηματοδότης παντοτινών ψυχίων
βλεφάρων και προταγμάτων
εντρυφώντας σε μια ανταρσία ξεκάθαρη
αμετάκλητα σημαντική
κι η ένταση των ακροδαχτύλων
συμβιβάζεται με την ξενιτιά μου

στη νυχτωδία αυτής της εξορίας
εξακολουθώ να ερωτεύομαι
τα ανείπωτα και τα ευτελή
με τις νοτισμένες αναμνήσεις
τις πολυκαιρισμένες απεραντοσύνες τους
σε χώρους μη υπαρκτούς
έξω από την ηχώ των μηκών μου.

Προεκτάσεις του άγχους
ιριδίζοντα βομβίδια
τροχιοδεικτικά βλήματα
ρινίσματα αναγκαιότητας
εξορμούν εναντίον μας

τα εσωτερικά μας πάθη
εκφράζονται ως έπη
παράδοξα
κενόδοξα
παμπόνηρα
ικανά για όλα

αισθήσεις
βιώματα
ταυτότητες ηθικής
υποτιθέμενα θραύσματα
επικής αναγκαιότητας

στάση ζωής
ανέσπερη
πλανεμένη τέχνη

η αληθινή ελευθερία
διακυβεύεται
μ’ αυθαίρετη δύναμη
ξένη από μας

κάποιος μας καταδικάζει
να μείνουμε στάσιμοι
μ’ απονεκρωμένες κεραίες
σχέσεις χωρίς ειρμό

κάποιος μας τυραννά
εμποδίζοντάς μας να γίνουμε
αφέντες του εαυτού μας

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
η αδράνεια εν είδει δράσης
οι ασπιρίνες συμφοράς για βάλσαμο
οι καθοριστικές τραυματικές σου θυσίες
οι προσποιητοί έρωτες σε εμπορικές δόσεις
τα βρώμικα λιμάνια ποικίλων ψυχοτρόπων
οι θλιβερές χοάνες ψυχών εν αφθονία
οι τόποι οι αλλόφρονες
οι όρκοι οι πεισιθανάτιοι

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
ενώ αποπειράσαι το αδύνατο
ακούς τον αχό της της ζωής σου
και μετά ξερνάς με οργή
περνώντας με ταχύτητα τις διασταυρώσεις

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
στα καλντερίμια που περνάς απαρατήρητος
όταν καμιά σου ανάσα δεν διαχέεται στην ατμόσφαιρα
όταν στις γωνιές σφαδάζεις με σπασμούς εκσπερμάτωσης
όταν στις γιάφκες της ηδονής
συναγωνίζεσαι με θεατρικές μάσκες

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
όταν χορεύεις άσματα προϊστορικών βασιλείων
όταν περιφέρεσαι σε σάλες με δανεικούς γέλωτες
σαν αλλοτινούς πρεζάκηδες
που δεν έλιωσαν για τις αμαρτίες τους
κι επανέρχονται μετά το δειλινό
με παράτες αφασίας

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
όταν αλλοτινοί σύντροφοι ολόγυμνοι
μπροστά σε ξετσίπωτες ντιρεκτίβες
κεντρικών επιτροπών νταβατζήδων
ίδιες φιγούρες σε αλαφιασμένα γήπεδα
με νωχελικές υποκρισίες τα ξημερώματα

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
και θρυμματίζονται σαν κομμάτια τσιμέντου
με ιδρώτα παράταιρο ιερόδουλης
που μόλις τελείωσε τη βάρδια
όμοιος με νυχτοφύλακα νυσταγμένο
πάνω-κάτω στην ερημιά
σαν δημοσιογράφος με υπονοούμενα
σαν την κακιά μητριά
που υποδύεται τη στοργική μητέρα

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
όταν τα παγωμένα νύχια ρουφούν το κρύο
στη σβηστή χόβολη της νύχτας
ξυπόλητα τα πόδια
σαλεμένα τα μυαλά
σαν να μην τρέχει τίποτα
πατάς στις μύτες των ποδιών
να μην ξυπνήσουν οι αράχνες
με τους αποκαμωμένους ιστούς τους

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
να σε κατασπαράξουν
ψαράδες δίχως σύνεργα
διακονιάρηδες της πολιτικής
έμποροι ηθικών αξιών
αγοραστές του τίποτα
υπήκοοι ιπποτών με πλαστικές πανοπλίες
και δεκάλογους ιδανικών ακολουθητών
κάποιων κυριών των τιμών
που επιδεικνύουν τα αστραφτερά δόντια τους
γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
να σε αναμορφώσουν
μεθυσμένοι από ανύπαρκτη έξη
μπάτσοι επί σκοπώ
οδοκαθαριστές επί ματαίω
γυμνά καρφιά όρθια σε περιστερώνες
γυμνά τα χέρια
ξεκρέμαστες ξόβεργες
ρομφαίες του κάποτε δεμένες
με φαντάσματα που σουλατσάρουν
σε ερείπια πολιτισμών

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
όταν αγέλες ποδηλατών
και στίφη παραβατών
του κοινού ποινικού δικαίου
εγκυμονούν διαλύσεις
σε τρεκλίζοντα χρονικά όρια
ιοί βρίσκουν καταφύγιο μέσα σου
ως άλλοι πόθοι βιάζονται
με το όποιο τίμημα να σε πεθάνουν

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
όταν η ταινία της ζωής σου
πλάσμα που κοιμάται
στις κρυφές κάμαρες του είναι σου
σε τελετές εξαγνισμού
παραστάσεις εξορίας
των κακών πνευμάτων
που στοιχειώνουν τις πόλεις
ταξιαρχίες μίσους
που επελαύνουν ως εξ εφόδου
να αποδομήσουν τα πάντα
με νερωμένα κοκτέιλ

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
και εξομολογείσαι άρα υπάρχεις
ξεπερνάς άρα κινείσαι
περιφέρεσαι άρα φαντάζεσαι
στη νέα αρχιτεκτονική των κελιών
στις ματαιοδοξίες στην πασαρέλα
προσποιούμενες τις υπέρτατες αρετές
διασπάς τους όποιους πόθους
σε μικρόψυχα τρίμματα
όπως οι προσωπικές βαφές μαλλιών
κι οι εμπειρίες της μιας βραδιάς

όλα σού έρχονται κατά μέτωπο
με τα ταχυφαγεία της ασχήμιας μας
χαμαιλέοντες σερνάμενους
χαραμάδες ανθόκηπων μονότονων
ξυνισμένες ανάσες
με μεταλλαγμένο άρωμα ευωδίας
αγήματα απόδοσης τιμών στο τίποτα
χαιρετισμούς σε ετοιμοθάνατους ιεράρχες
ατάκες φιλήδονες δήθεν
μεταμοντέρνα παιχνίδια
και σχέδια περικύκλωσης
παραλίες της λησμονιάς
κλειστά ξέστρατα
τροπάρια για κυράτσες
με το σαράκι της αυτοπροβολής
να τις κατατρώει
καθώς παίρνουν μυτιές
τελετουργικής μαλάκυνσης
με μάτια κόκκινα που τσούζουν
πατούσες μουχλιασμένες από τη μηκυτίαση

Τελικά τι θέλετε όλοι εσείς
οι κρεμασμένοι στα πρωτοσέλιδα
στους έρωτες των επωνύμων
στα συντριβάνια της απύθμενης βλακείας;
Τελικά τι θέλετε όλοι εσείς
ταχυδρόμοι του χάους
επιτυχημένοι νεκροθάφτες
μηχανές που τρώτε κέρματα
ποιητές με ομοιοκαταληξία
δίποδα κολλεόπτερα;

Artwork: garcia – 15

οι ερημιές κυριαρχούν παντού
στα πολύβουα εμπορικά κέντρα
στις λαϊκές αγορές
στις μεγάλες λεωφόρους
στις γιορτές των πολιούχων αγίων
στις ατραπούς της λησμοσύνης
στις αφύλακτες διαβάσεις

εκεί γλοιώδεις έμποροι
καρφώνουν το κεφάλι σου
τεμαχίζουν τις ανάσες σου
παζαρεύουν ακόμα κι αυτά τα ξέφτια σου
με εμπορικές ρήτρες
αλλά και μουσειακή έπαρση

εκεί σηκώνεις για λίγο το βλέμμα
μα κι αποστρέφεις τη θωριά σου
σαν εμμονή αιμορραγούσα.

εκεί αφήνεις το αίμα σου
σε πασσάλους
σε βωμούς
για την απόλυτη δόξα
των ιεροεξεταστών …

*Πρώτη δημοσίευση εδώ: http://inner.gr/1274

Όλοι αποστρέφουν το βλέμμα
απ’ τα μελλούμενα
τότε που η θεά οπτασία
θα έρχεται θριαμβεύουσα
και τα κεφάλια μας θα σέρνονται
στα βρώμικα πεζοδρόμια
που οι γυναίκες θα ντύνονται στα μαύρα
ηθελημένα και με σκοπό
εξορίζοντας τα άλλα χρώματα
που οι ώρες θα πέφτουν με έπαρση
στα πλακόστρωτα τα πεπαλαιωμένα
που σονέτα θα κοιτάζουν
να γλυτώσουν ασύνδετα
εν μέσω διασταυρούμενων πυρών
που δευτερόλεπτα θα σφυρίζουν
πέτρινα χρόνια στους κροτάφους μας
σφυρηλατώντας αιώνιες λατρείες
με χιτώνες μισητούς
κι έριδες φωτιάς
ξέμπλεα σωθικά θ’ απλώνονται
παραβγαίνοντας σ’ αγώνες δρόμου
ανάμεσα σ’ ανοιγμένους τάφους…

Παγερά κύμματα αέρα
αναπτύσσονται σε θύελλες
μετουσιώνονται σε λαίλαπες
διασπούν μέταλλα

ένα κερί τείνει ν’ αντισταθεί
σε χιόνια και γητειές
τσακίζεται όμως
μπροστά στο άνισο και κλεψίτυπο παίξιμο
του βιολιού του χαμού

όλα είναι ψυχροπολεμικά
με μεταφυσικές ανταύγειες
οι ψυχές και τα οράματα
δεν σταμάτησαν να φθείρονται
σε μάρμαρα σκουριασμένα
και σήμαντρα εκκλησιών

η αντίσταση πρόδωσε
τον εαυτό της
η απομίμησή της
εξακολουθεί να κάνει
τα ίδια λάθη

το τίμημα είναι πολυσχιδές
με ψηφίδες παρατεταμένου ψεύδους
σαν τους ζητιάνους
στις λερές γωνιές των δρόμων
που σκαρφίζονται κόλπα
για μερικά σεντς
να ξεγελάσουν την πείνα τους.