κάποιες μέρες ριγούμε
φορώντας τον άλλο μας εαυτό
βγαίνοντας στο σεργιάνι των καθρεπτών
θαυμάζοντας σφιχτά σώματα
σαν λάτρεμα ευαγγελίων

σαγήνες μόνο για μας
αυτάρεσκες
μα αληθινές
και αδόλευτες

κάποιες ώρες
μένουμε μόνοι μέσα στα χάδια
και τα σμιλέματα της φαντασίας

ριγούμε
ριγούμε κι εξαγνιζόμαστε
στις άκρες της αύρας

ριγούμε
ριγούμε και εξαπτόμαστε
μπρος στους ηλίανθους
κι οι σφαίρες της ηδονής
μας περιλούζουν

οι πατρίδες
ξεπουλημένα γραμμάτια
στην αγορά της υποκρισίας
σκυλιά που εξακοντίζουν άγος
στις παραλληλούσες μάζες

οι πατρίδες
λίστες φοροφυγάδων
αμείλικτων πολιτικών
που αγορεύουν
σε ρημαγμένους δρόμους

οι πατρίδες
μοιάζουν με νύχτες
ξέχειλες από αγυρτείες
ανέξοδα μεθύσια
ανύπαρκτες ηδονές

ασχημάτιστα
όλα αχνά
πλίνθοι και κέραμοι
εδώ κι εκεί
με ρωγμές
άρρωστες ακακίες
σκουλήκια

κύκλοι ανάκεντροι
αιωρούνται στους καιρούς
τους τοτινούς
τους μελλούμενους
πορεία
στις μορφές
τις χαραγμένες
στα μάρμαρα
των αιώνων
στις θάλασσες
της πολυκαιρίας

διαστολή
σμίκρυνση
στο απειροελάχιστο
οι γνώσεις δεκανίκια
καμωνόμαστε τους γίγαντες
μα σερνόμαστε
στο χώμα
στο χώμα
στο χώμα
……………..

Σχέδιο: Tadeusz Kantor (1915-1990)

ψηλαφώ
στα απομεινάρια
των πρωινών εκτελέσεων

ρωγμές παντού
στις κεντρικές αρτηρίες

το σούρσιμο των σφυριών
καθώς καρφώνουν
τις τελευταίες ρινίδες
ψυχών

τρίζουν
οι τελευταίες σκηνές
των τιποτένιων ψηφιδωτών

αγναντεύω
τα δευτερόλεπτα
αδέκαστος αλήτης

το πρωινό
είναι αδυσώπητο

το απομεσήμερο
με κατατεμαχίζει

με χέρια τρεμάμενα
σε κακοκαιριές
τις νύχτες
περιπλανιέμαι

όλα είναι πρόσκαιρα
αγωνιώ να τα κάνω μόνιμα

οι ουρανοί μου
τέμνονται
σε φυλλωσιές
αποσυντιθέμενου αέρα

…εμμένουμε στις πληγές μας
λατρεύουμε τη μοναξιά
οι ξερολιθιές μας θωπεύουν
ξασπρίζουν τα μαλλιά μας
οι κύκλοι μας χάνουν την περίμετρό τους
αλλάζουν χρωματισμούς
αρνούνται να μας εμπεριέχουν
μας εγκαλούν
με αχνίζοντα ρουθούνια

είσαι αλχημεία
μέσα στο κόκκινο δέρμα σου

παλάμες ανυπόμονες
ένα υγρό καλόπιασμα
με δάκρυα που τρέχουν
γρήγορα

σε αιμάτινες πομπές
χρόνια έντονα
αγκάθια στα μαλλιά
και αφαίμαξη ιδεών

όλα στην αγχόνη

παρελαύνουν μπροστά
σε ήλιους παράταιρους

αστράφτουν τα πάντα
ωραιότερα όλα

στα χρόνια που περνούν
στα χρόνια των σφαγών

φωνάζοντας συνθήματα
μηνύματα μεταδίδοντας

ο ουρανός δικός μας

όλα δικά μας
όλοι οι χρόνοι
και οι κλήσεις
και τα ρήματα
κι οι ημέρες
που περπατάμε
ξυπόλητοι σ’ αναμμένα κάρβουνα

μας περιέχουν
υπάρχουμε
λουζόμαστε
πληθαίνουμε

είμαστε σύγκορμες τύψεις
χαιρετισμοί βασανιστικοί
σε σπιτιών κατώφλια
διασκεδάζουμε την πλήξη μας

οι ευαισθησίες ίπτανται
παίρνουν ύψος
πάνω από στέγες
ανάμεσα σε καπνοδόχους

σαν τις προσδοκίες
τις αλλοτινές
τις χτεσινές
και τις παρούσες
που συνωστίζονται
σε φωταγωγούς αλύπητους

οι ευαισθησίες
οι δικές μας
αυτές που
κονταροχτυπιούνται
παφλάζοντας ασυναίσθητα
στα τοιχώματα
των αγωνιών

οι σιωπές με παίρνουν
το κατόπι

η λήθη μ’ εμποδίζει
ν’ ανακάμψω

κάθε ανάγκη
είναι άσχημη

και με κατατρέχει

κι οι πατρίδες
επιμένουν…