βλέμματα ορθάνοιχτα
τρυπώνουν οι σπίθες τους
πριν βγουν τα φεγγάρια

βλέμματα καρφιά με δύναμη
τεμαχίζοντας μηνύματα
σημαδεύοντας ορίζοντες

βλέμματα πέφτουν εκεί
που είναι ακόμα σκοτάδι
που δεν έχει ξημερώσει

βλέμματα λειαίνουν βράχους
προαλείφουν τσεκούρωμα ελπίδων
κλείσιμο διόδων επιστροφής

βλέμματα θωπεύουν ξενιτιές
διευρύνουν τα χάσματα
βαθαίνουν το χάος

βλέμματα που δεν βλέπουμε
αλλά μας βλέπουν αυτά
ορθώνοντας σύνορα δακρύων

Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
με μια ανανεωμένη έπαρση
έπιασαν όλα σχεδόν τα καθιστικά
σε όλες τις πλαγιές του σώματός μας
περιφερόμενα σαν αδέσποτοι σκύλοι
γλύφοντας τα κόκκαλά μας
ρουφώντας τους υδρατμούς του κορμιού μας
την ώρα που ο εαυτός μας ολομόναχος
προσδοκούσε μια δική του ανάσταση

κι ήταν σαν να εκδράμαμε σε παραλίες
από χρόνια συνωστισμένες
από τουρίστες και γυρολόγους
ψάχνοντας τ’ απομεσήμερο μια γωνιά
κάτω από πλουμιστές ομπρέλες
ξωτικά της μέρας ολοφυρόμενα
σκιές που ξεχάστηκαν σε αρχαία θέατρα
υπό τις επευφημίες αόρατων θεατών
με συσκοτίσεις και ερημικούς αντίλαλους
με ρίγη από το πήγαιν’ έλα των άστρων

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
ψάχνοντας στα συρτάρια των άκρων μας
αφουγκράζοντας υποψήφιες αρρώστιες
των κατοπινών χρόνων
σταγόνες πόνου και φόβου εξακοντίζοντας
χτυπώντας σαν σκουριασμένα ξίφη

τα κρύα ευελπιστούν να μας δουν
ακρωτηριασμένους
ανέσπερους
χωρίς μυαλά κι ευκαιρίες παλινόρθωσης

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
και κατέψυξαν τα μυαλά μας

κατάματα
την καυτή αλήθεια
τη φύτρα σου
τη μάνα σου

κατάματα
μη διστάζεις
μην χαθείς
να ανοιχτείς

κατάματα
στις ερημιές των πόλεων
και προχώρα
πίσω από ήλιους
από ξέφτια φεγγαριού
πίσω από στιγμές νύχτας

Γιάννης Σταύρου, Black Ship

η όραση φευγάτη
βλέπεις με τα μάτια της εμπειρίας
θυμάσαι τους θανάτους
μιλάς για γενναίες αποφάσεις
που έπρεπε να παρθούν

για το αίμα
εκείνο το αίμα
το κόκκινο
το ζεστό
το ζωντανό
το αίμα των αθώων
των θυμάτων
των αγωνιστών

κανείς δεν μπορεί
να εκστομίσει αλήθειες
μόνο οι νεκροί μπορούν
με την απέριττη σιωπή τους

η κούραση
η πείνα
η άγνοια
δεν σ’ αφήνουν να ξαποστάσεις
στις πρότερές σου δάφνες

τα χρόνια εκείνα
με τους ανελέητους ανέμους
τότε που βιαζόσουν να ζήσεις
και στεκόσουν ολόρθος
κόντρα στ’ αγέρια τ’ ανταριασμένα
τότε που πάσχιζες να συμπλεύσεις
με αρχές κι ιδανικά

τότε που νόμιζες
πως όλα είναι
επαναστατικό χρέος

Translations: Emília Cerqueira

Estava aqui a interrogar-me…

Estava aqui a interrogar-me
Se um punhado
de palavras
pode mudar
as nossas mentes

Estava aqui a interrogar-me
Se uma frase tão minúscula
pode praticar
um impacto catalítico
nas nossas vidas

Se assim for
vou pedir aqueles cá em baixo
para se livrarem
daqueles lá de cima,
nos anúncios

*The english version is here: https://tokoskino.me/2016/03/14/dimitris-troaditis-im-wondering/

***

Passagens

Quais triunfos
quais vitórias
que gargalhada
que canção

O coração a encolher
para o abismo
e eu sem saber
a morada

As longas vias livres
tiram-me o fôlego
as corredores expandem
a minha passagem de tempo
nas suas enormes criptas

*The english version is here: https://tokoskino.me/2016/03/19/dimitris-troaditis-passages/

Λοξές ματιές
στα κιτρινισμένα δάχτυλα
φοβισμένες
αινιγματικές
σαν λυχναράκι του λαδιού
που αργοσβύνει
σαν τον οριστικό χαμό
που έρχεται στα χείλη
σαν την μαύρη νύχτα
την αφώτιστη
που αλώνεται
στο απέραντο της σιγαλιάς
σκιές μεσίστιες σημαίες
αρώματα φυτών
που ξεστρατίζουν
ρωγμές σε φόντο καταχνιάς
μέσα της κουρνιάζουν
ερπετά
πτηνά
όνειρα
αχτίδες σεληνόφωτος
κραυγές που παρακαλούν
λυγμοί που οικτίρουν
παράταιρα κεραμίδια
σε τριμμένες σκεπές
σκούρα χαμόγελα
σε υποτιθέμενες
θωπευτικές δονήσεις.

Το παρόν
σπασμένος αρχαίος κίονας
ολομόναχος σε ερημιές
ανάμεσα σε ημίγυμνους τουρίστες
κατάδικος στημένος στη σειρά
ανάμεσα σε σώματα
σφριγηλά και πλαδαρά
αγαπημένα και μισημένα

το παρόν
μέσα σε ηλιάτορες
σβησμένες πυγολαμπίδες
αιωρούμενο στα νάματα της ιστορίας
άλλοτε ένδοξα
άλλοτε ντροπιαστικά

το παρόν
μαυροντυμένη γυναίκα
πλανιέται εδώ κι εκεί
πλανεμένη μούσα
σουλατσάρει
ανάμεσα σε διαστημικά σκουπίδια
και ρήτρες αγοράς

το παρόν
δεν είναι παρθένο
έχει υποστεί αλλοιώσεις
τα μάτια σταμάτησαν να σπινθηροβολούν
η ανάσα δεν απηχεί αρώματα

όλα είναι ανοιχτό βιβλίο
και δεν πέφτουν
σκιές σε κάθε κίνησή μας
καθώς καθρεφτίζεται
εκεί στις χαραγμένες
παραλλήλους της

η ύπαρξη
μιας νοητής γραμμής
μας χτυπάει αλύπητα
όντας φως
από τη σύγκρουση
μέσα μας

το βήμα της πίεσης
όπου το ρεύμα χτυπάει το βράχο
είναι φως
φως από τη σύγκρουση
που μας βρίσκει αγωνιώντας
να δούμε
την ώρα που
τα πράγματα εκεί έξω
βρίσκουν λύση
για να λάμψουν

να συναναστραφείς
το ανεπιθύμητο
είναι απίθανο

είναι ανικανότητα
να συγχρωτιστείς
με την αλληλεγγύη

ως αξιοθέατο

φωτοσκιάσεις
πινελιές στο σκοτάδι
τροχιόδρομοι άλγους
στους διαδρόμους της λήθης
από φωτιά και θειάφι
πλασμένοι
αστραφτερές τρίχες
στους κροτάφους
σαν λεωφόροι αηδίας

οικουμενικές οδοί
με χνάρια ξιπασιάς
βρώμικες ατραποί
οι συναντιλήψεις
οι εθνικά συμφέρουσες

ένας οίστρος καμώνεται
πως έρχεται θριαμβευτικά
να μας συναντήσει
αλλά η οπτασία του
μόνο
ξεπροβάλλει

όλα υποτίθεται
ότι συμβαίνουν
τίποτα δεν είναι
πραγματικό

φωτόνια αφανισμού
βήμα το βήμα
πέλμα το πέλμα
μας κυριεύουν
ιζήματα νετρονίου
άστρο το άστρο
κομήτη τον κομήτη
μας επιτίθενται
τροχιοδεικτικά βλήματα

το νέφος του πόνου
επαναληπτικό
σε πίστες ακρόασης
η ανέγγιχτη
πολιτική ορθότητα
από τις πόρνες
της πολιτικής…