κάποιες νύχτες το κρύο είναι αόρατο
περνάει από κάτι ανεπαίσθητες ρωγμές
αφήνει μελαγχολικούς σφυγμούς
και στιγμές που καταπλέουν
στην αχλύ του τρεμουλιάσματος

έχει νοτίσει ανεπανόρθωτα
εκείνη την ευγενική όψη σου
που αγαπούσα κι έφυγε ξαφνικά
και την έχω τόσο πεθυμήσει
ζητώντας να ξαποστάσω δίπλα της
σε αλέες αμίλητες
που απορροφούν τις ξερές ανάσες

κάποτε τα χάδια ήταν ανέμελα
και δεν λογάριαζαν τον καιρό
δεν ενέδωσαν σε καύσωνες
και πνιχτά μεσημέρια
δόθηκαν πέρα από ώρες
και σε κάθε ορίζοντα
σε περιστρεφόμενους χορούς

εκτείνονταν σε πλακόστρωτα ανυπότακτα
και δωδεκάδες άδεια σημειωματάρια
με κρυφά μηνύματα που αγρυπνούσαν
που προχωρούσαν πέρα από τη θλίψη
δίπλα στις συστάδες των κυπαρισσιών

τώρα σταλάζουν μέσα σε αδιόρατες χοάνες
αμφίβολης υπόστασης
τώρα που έχεις φύγει
ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμα
αλλά ζει τη δεύτερη ανεστραμμένη μορφή του