Της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Διανύουμε φέτος το έτος Καβάφη και το όνομα του μεγάλου Αλεξανδρινού είναι πάλι στο προσκήνιο. Πάντα λαμπερός υπερβαίνει το χώρο και το χρόνο εξακολουθώντας να μαγεύει με την ποίησή του. Κρατώ στα χέρια μου λοιπόν μια νέα κυκλοφορία από τις Eκδόσεις Ίκαρος, ένα βιβλίο που διάβασα απνευστί μέσα σε λίγες ώρες.

Η επιμέλεια και τα σχόλια του βιβλίου ανήκουν στον Peter Jeffreys (Παναγιώτη Τσαφαρά) που έχει σημαντική συμβολή στις καβαφικές σπουδές, ενώ η μετάφραση στην Κατερίνα Γκίκα. Πρόκειται για την αλληλογραφία ανάμεσα στον Ε.Μ. Φόρστερ και στον Κ.Π. Καβάφη που και οι δυο τους “υπήρξαν από ιδιοσυγκρασία δεινοί επιστολογράφοι”, όπως διαβάζουμε στην εκτενή και πολύ κατατοπιστική εισαγωγή του βιβλίου. Εκτός από το σύνολο της σωζόμενης αλληλογραφίας (που καλυπτει το διάστημα σχεδόν μιας δεκαπενταετίας) ανάμεσα στους δύο άνδρες, η πλούσια έκδοση περιλαμβάνει συσχετιζόμενες επιστολές (προς μεταφραστές, λογίους και εκδότες που εμπλέκονται στην υπόθεση της δημοσίευσης ποιημάτων του Καβάφη στα αγγλικά) και αρχειακό φωτογραφικό υλικό.

Continue reading →

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας, όπου το κόστος έκδοσης μιας ποιητικής συλλογής είναι υψηλό και σε συνθήκες κρίσης είναι πρακτικά αδύνατο για αρκετούς ποιητές να εκδώσουν το έργο τους, όλο και περισσότεροι καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους έκδοσης, όπως οι ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης e-book, kindle, η μορφή αρχείου PDF. Τέτοιοι τρόποι έκδοσης βιβλίων, δίνουν την ευκαιρία και στους αναγνώστες είτε να πληρώσουν λιγότερα για να διαβάσουν ένα βιβλίο, είτε να το κατεβάσουν στον υπολογιστή τους εντελώς δωρεάν.

Έναν εναλλακτικό τρόπο έκδοσης έχουμε και στην πρώτη ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη «Η οργή της πεταλούδας», που κυκλοφορεί ελεύθερα στο: http://deimosessays.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

Continue reading →

Τι έγινε ο νέος που αγαπούσε τη μάνα του;
Ο άπιαστος.

Αλλά που οι γυναίκες τον ξεχώρισαν
σαν το σκυλί τον ξένο.

Αυτός που όλες τον αγαπούσαν:
οι στηθάτες παραμάνες
οι παιδούλες χωρίς στήθος
οι γυναίκες επιστήθια
οι άστηθες.
Όσες τον είδαν τον κρατάνε για πάντα.

[Κάρλος Μαρτίνες Ρίβας]

Σημείωμα (του Νέστορα Πουλάκου)

Από τις πλέον πλήρεις ανθολογίες λατινοαμερικανικής ποίησης, κυκλοφόρησαν το καλοκαίρι οι Εκδόσεις Εκάτη. Ο έμπειρος δάσκαλος και μεταφραστής Ρήγας Καππάτος σύνθεσε έναν τόμο 400 και σελίδων, περιλαμβάνοντας μια μεγάλη κι ευρεία γκάμα ποιητών ενός ολόκληρου αιώνα, από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα (και) του 20ου αιώνα.

Ο Βαλλιέχο και ο Γουέρτα, ο Ιμπάνιεθ και ο Καδένας, ο Ρόκα και ο Μοντέχο, είναι ορισμένοι από τους ποιητές, όλων των τάσεων, των ρευμάτων, των γενεών, των σχολών, των ομάδων, που έδρασαν στην ποίηση της ηπείρου αυτής. Επιπλέον, υπάρχουν και πολλοί νεότεροι ποιητές που είναι άγνωστοι στο ελληνικό κοινό.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό ανάγνωσμα, όπως και για ένα απαραίτητο συμπλήρωμα της ελληνικής βιβλιογραφία της ποίησης αυτής.

*Αναδημοσίευση από το http://www.vakxikon.gr/content/view/937/4200/lang,el/

Intercolonial is the title of an ambitious narrative poem by Stephen Oliver. The term refers to the shipping trade between the colonies of Australia and New Zealand. The poem was started in Sydney back in the mid-90s and after many long delays, finally completed in New Zealand. Intercolonial, fittingly, ranges wide—it’s oceanic—transtasman, transatlantic—both impressively researched and visionary. McCormack, at its centre, may be ‘Dionysius morphed into Cormac Mac Airt’—his dreamscape comprises the coming of the gods, the Romans, the Vikings, the Maori. Stephen Oliver gives us a Wellington as shape shifting through myth, history and childhood as any of McCormack’s hauntings; set him at any of the way stations and we are caught in the swirl of seas, the changing landforms and cities, human doings, minds and stories. A compulsive read.
Judith Rodriquez—poet and editor (Melbourne)

Intercolonial is founded on a kind of psychic geography, a set of bravura descriptions which move from the geology of Wellington to the clash of the Pacific and Australian plates—and, further afield, the North Sea. As the title suggests, Oliver’s identity has both Australian and New Zealand roots; this poem powerfully explores the ground of that identity in the dark realms of being, dream and the unconscious. The ambition is epic, the language driven, the structure balanced. Intercolonial reconfirms Oliver’s status as perhaps our leading transtasman poet.
Nicholas Reid—sometime senior lecturer, University of Otago (Canberra)

Stephen Oliver is the author of 17 volumes of poetry. Travelled extensively. Signed on with the radio ship The Voice of Peace broadcasting in the Mediterranean out of Jaffa, Israel. Free-lanced in Australia/New Zealand as production voice, narrator, newsreader, radio producer, columnist, copy and feature writer, etc. Lived in Australia for the last two decades. Currently spending an extended sojourn in NZ. His latest volume, INTERCOLONIAL is as much about Australia as it is New Zealand. A transtasman narrative.
Intercolonial ISBN 978-o-9o8943-40-1 76 page soft-cover printed on fine paper and hand sewn.

Size: 140 x 207mm Price: nz$.28.50 plus postage.
Direct credit payment option available on request.

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πάντα μας ευχαριστεί μια ποιητική συλλογή, που είναι κάπως διαφορετική από τις συνηθισμένες. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ποιητική απόπειρα, που προέρχεται από γυναίκα. Οι συνηθισμένες περιπτώσεις γυναικείας ποίησης κινούνται γύρω από το ερωτικό στοιχείο, όμως, έχει παρέλθει πια ο καιρός, που η γυναίκα ήταν κλεισμένη μέσα στο σπίτι και οι όποιες ποιητικές προσπάθειες κινούνταν σε έναν ερωτικό μελοδραματισμό. Δυστυχώς, ενώ οι καιροί αλλάξανε, η γυναικεία ποίηση παρέμεινε ως επί το πλείστον ίδια, αδυνατώντας να ξεφύγει και να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό, πλην ορισμένων εξαιρέσεων.

Μια από τις εξαιρέσεις αυτές, είχαμε την ευκαιρία να μελετήσουμε. Πρόκειται για την ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου: «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου», όπου οι υπαρξιακές αγωνίες και τα κοινωνικά αδιέξοδα κυριαρχούν, ενώ, όταν η ποιήτρια θέλει να εκφράσει τα ερωτικά της συναισθήματα, τότε έχουμε σύγχρονη ερωτική ποίηση εναρμονισμένη με την εποχή μας.

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου συναντάμε αρκετά ποιήματα με γερές δόσεις σουρεαλισμού, που μπορεί να μην τα κατανοήσουμε με την πρώτη ματιά, όχι γιατί είναι τόσο δυσνόητα, αλλά γιατί δεν τα έχουμε προσέξει αρκετά. «Διάβαζε αργά, εστιασμένα και με αφοσίωση. / Το κείμενο έχει κάτι να σου πει», γράφει η Κάκια Παυλίδου, υπενθυμίζοντάς μας ότι υπάρχουν περιπτώσεις, που θα πρέπει να ξέρουμε να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις.

Σε αρκετά ποιήματα της ποιητικής συλλογής της Κάκιας Παυλίδου «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου», συναντάμε αναφορές σε σύγχρονα υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα, όπως το χάσιμο της παιδικής αθωότητας και την διάψευση των ονείρων: «Ξύπνα, κοριτσάκι μου… / σου κλέψανε το όνειρο… / Μεγάλωσες…» και αλλού: «Χαράζω μια λέξη στον εύπλαστο τοίχο μου / με νύχια βρεφικής αθωότητας: / «Κοιμάμαι» / Ίσως το πιστέψουν τα όνειρα / κι επιστρέψουν…»
Σε άλλα σημεία της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής, η ποιήτρια χτυπάει την ξιπασιά, την αυτοπροβολή και τη φιλαυτία και προτρέπει προς τον αυτοσαρκασμό. «Να τσαλακώνεσαι, μάτια μου», γράφει η Κάκια Παυλίδου, που ενώ χρησιμοποιεί δεύτερο ενικό πρόσωπο, απευθύνεται στον εαυτό της, σα να βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο κοινωνικό καθρέφτη. Σε αυτόν τον καθρέφτη θα σταθεί και θα βροντοφωνάξει: «Αρνούμαι Εαυτό, όταν μου μοιάζει λίγος».

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, από την ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου: Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου» δεν απουσιάζει το ερωτικό στοιχείο. Υπάρχουν σύγχρονα ερωτικά ποιήματα, που μας εντυπωσιάζουν ευχάριστα όπως το «Γεύση και άρωμα», όπου παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα: «Άφησα την πρώτη συλλαβή / ατελή, τρεμάμενη, διχασμένη / μέσα στην παλάμη σου. / Άνθισε ποίημα.»

Ένα ακόμα σημείο, που πρέπει να σταθούμε στην συγκεκριμένη ποιητική συλλογή είναι ότι η Κάκια Παυλίδου βλέπει τον ποιητή ως έναν κοινωνικό επαναστάτη: «Εμείς γεννηθήκαμε αλήτες… επαναστάτες, / ακόμη κι αν κάπου στα μισά το είχαμε ξεχάσει στην απόπειρα προσαρμογής στον ευπρεπισμό που ήθελαν να μας επιβάλουν.»

Κλείνοντας αυτό το μικρό μας ταξίδι στην ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου» οφείλουμε να συγχαρούμε την ποιήτρια περιμένοντας να μας οδηγήσει σε νέους ποιητικούς προορισμούς.

Ζ. Δ. Αϊναλής, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ
Ένα ποιητικό μυθιστόρημα
Εκδόσεις-περιοδικό ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ
http://www.panopticon.gr
Σχέδιο εξωφύλλου: Χρήστος Αϊναλής

Απόσπασμα από το βιβλίο

Ε, λοιπόν από μικρός είχα την μάλλον παράδοξη δοξασία πως ένα κι ένα δεν κάνουν κατ’ ανάγκη δύο, πως δύο και δύο δεν κάνουν κατ’ ανάγκη τέσσερα. Εκεί όπου οι άλλοι βλέπαν δύο εγώ δεν έβλεπα παρά ένα και ένα κι έτσι αδυνατώντας να δω ένα σύνολο ως άθροισμα πορευόμουνα προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι αφού όλοι οι άλλοι νομοτελειακά στο ένα κι ένα αντιλαμβάνονταν δύο εγώ πρέπει μοιραία να ήμουν παράφρων. Γιατί όμως να ήμουν εγώ ο τρελός; Τι είχαν οι άλλοι περισσότερο από μένα κι η δική τους εντύπωση βάραινε περισσότερο απ’ τη δική μου; Γιατί ετούτη η μαζική πίεση, ο φασισμός ν’ αναγνωρίσω τη λογική τους; Γιατί να μην είναι κάλλιστα όλοι οι άλλοι τρελοί; Ε, πώς να το κάνουμε τώρα, αφού ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο! Ένας φυσικός νόμος δεν μπορεί να στηρίζεται στην νομοτελειακή αλληλουχία αιτίου αιτιατού αν το κάθε εγώ βλέπει διαφορετικά αποτελέσματα να εκπηγάζουν από διαφορετικά αίτια έτσι κι εγώ αποφάσισα πως δεν θα αναγνώριζα για νόμο φυσικό παρά ότι εγώ όριζα ως νόμο φυσικό. Βέβαια, αυτό προξενούσε ορισμένα προβλήματα διότι όταν εγώ έλεγα γυναίκα εκείνοι καταλάβαιναν άλογο. Τελικά μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως ήμουνα θύμα μιας σκοτεινής διαπλανητικής συνωμοσίας. Ζούσα σ’ έναν κόσμο παρανοϊκών που από μιας αρχής το είχανε βάλει στόχο να τρελάνουν και μένα. Στερώντας μου την επικοινωνία θέλανε να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με κάνουνε να λέω τη γυναίκα γυναίκα και το άλογο άλογο. Κλείνοντας μου το στόμα θέλανε να μου κλείσουν όλους τους δρόμους όλες τις εναλλακτικές και ή να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με αυλίζουνε τις μέρες με λιακάδα ή να μ’ αφήσουνε να σαπίσω ελεύθερος αλλά μόνος μου στο δικό μου. Δεν θα τους περάσει όμως. Βάλθηκα λοιπόν να αποκαλύψω την ειδεχθή τους απάτη αποδεικνύοντας τους ότι ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο καθόσον εγώ ο ίδιος που αντικρίζοντας με βλέπανε έναν δεν ήμουν στην ουσία ποτέ ένας παρά πολλοί μαζί συγκολλημένοι σ’ έναν. Αν κατάφερνα να τους κάνω να λένε δύο, τρία, πέντε, δέκα όταν θα αναφερόταν σε μένα θα είχα πετύχει το σκοπό μου διότι βέβαια ένα κι ένα δεν μπορούν ποτέ να κάνουνε δύο όταν το ίδιο το ένα δεν είναι ένα αλλά τουλάχιστον δύο. Τώρα όσο περνάνε τα χρόνια πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως ένα και ένα δεν μπορεί δεν πρέπει να κάνουνε δύο αλλά ένα και ένα και πως δύο και δύο δεν πρέπει να κάνουνε παρά ένα και ένα και ένα και ένα. Έτσι χτίζω πετραδάκι πετραδάκι το δικό μου πλανήτη δίνοντας στέγη σ’ όλους τους αποκλεισμένους παράφρονες που επιμένουν να λένε το ένα κι ένα ένα κι ένα. Κι όταν θα γίνουμε ένα ωραίο μεγάλο σύνολο από μονάδες και πια δεν θα έχουμε ανάγκη τη φυλακή τους θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί με μια φωνή το χαρούμενο τραγούδι της αντεστραμμένης βαρύτητας τους όπου όλα θα είναι αληθινά και ένα και ένα θα κάνουνε ένα και ένα κι οι γυναίκες άλογα θα μας παίρνουνε καλπάζοντας μακριά τους τρυφερά κουβαλώντας μας μες στην αγέρινη αγκαλιά τους.

***

Ο Ζ. Δ. Αϊναλής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία: Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2006, Αποσπάσματα, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2008, Η σιωπή της Σίβας (e-book), Βακχικόν, Αθήνα, 2011. Έχει μεταφράσει Antonin Artaud: Πούτσα και ξύλο, Ουαπίτι, Αθήνα 2011, καθώς και στο πλαίσιο του εκτενούς αφιερώματος στον Artaud «Εξέγερση και Ουτοπία», Πλανόδιον, τ. 49, Αθήνα, 2010 (σε συνεργασία με τους Ήλιο Chailly & Ειρήνη Παπαδοπούλου). Επίσης έχει μεταφράσει δοκίμια των William Wordsworth και Samuel Taylor Coleridge στον τόμο Ρομαντική Αισθητική. Οι ποιητές των Λιμνών και η Σχολή της Ιένα, Κριτική, Αθήνα, 2011 (σε συνεργασία με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο). Έχει επιμεληθεί και προλογίσει την έκδοση Μιχάλης Τάτσης, Με το καδρόνι στα χέρια, Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη, 2011. Ποιήματα, πεζά, μεταφράσεις και δοκίμια του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρώτο πόνημα ενός νέου ποιητή είναι η πρώτη του προσπάθεια προσέγγισης των αναγνωστών. Αυτή η πρώτη προσπάθεια είναι και ένα πρώτο μέτρο για το κατά πόσο ο νέος ποιητής μπορεί να ταρακουνήσει τον αναγνώστη.

Έχουμε, λοιπόν, την ευκαιρία να κρατάμε στα χέρια μας την πρώτη ποιητική συλλογή της Χάριτος Κοντού: «Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση».

Ας σταθούμε λίγο στον τίτλο. Όπως είναι γνωστό, οι κερασιές ανθίζουν την άνοιξη. Άρα το να συναντήσει κανείς ανθισμένες κερασιές το χειμώνα, είναι μια επανάσταση, μια αλλαγή στην τάξη της φύσης, που αλληγορικά μπορεί να σταθεί ως μια αλλαγή στην τάξη των πραγμάτων, μια αλλαγή στην τάξη της κοινωνίας, που παύει να είναι πια, όπως την ξέραμε πριν. Υπάρχει μια πολύτιμη λεπτομέρεια στον τίτλο. Οι κερασιές είναι κόκκινες. Άρα η επανάσταση είναι κόκκινη. Άρα με την αναγωγή της αλληγορίας η επανάσταση είναι κόκκινη από το αίμα όσων θυσιάστηκαν γι’ αυτή.

Θα μπορούσε κανείς, διαβάζοντας τον τίτλο να υποψιαστεί μια ποιητική συλλογή με ποίηση κραυγαλέα και εμβατηριακή. Όμως, η Χάρις Κοντού καταφέρνει να μας ξαφνιάσει, παρουσιάζοντάς μας μια ποίηση σουρεαλιστική με αρκετά στοιχεία συμβολισμού και υπαρξιακών αναζητήσεων και είναι αρετή για μια ποιητική συλλογή να τα καταφέρνει να μιλήσει στην καρδιά του αναγνώστη χωρίς να γίνεται κραυγαλέα. Η Χάρις Κοντού αναπτύσσει όλη τη φαντασία της, φτιάχνοντας ποιήματα με πηγαίο εσωτερικό ρυθμό και εικόνες, που μόνο ένας εμπνευσμένος νους μπορεί να ανακαλύψει.

Είναι στιγμές, που η ποίηση της Χάριτος Κοντού γίνεται σαρκαστική χρησιμοποιώντας την τραγική ειρωνεία ακόμα και ενάντια στον εαυτό της: «ένας περαστικός με παχιά δάχτυλα μου / έριξε μια ματιά. Απορώ γιατί δε ζήτησε αντάλλαγμα.» και αλλού: «Μου έβαλαν ορό να γεμίσω με αυταπάτη».

Από τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή ξεχωρίσαμε ιδιαίτερα το ποίημα: «Κυματοφιλία», όπου ένας γλάρος ερωτεύεται ένα κύμα και όταν συνειδητοποιεί την ματαιότητα ενός τέτοιου έρωτα αυτοκτονεί και το ποίημα «Εκκωφαντικές αισθήσεις», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα άλλα ποιήματα είναι λιγότερο άξια.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι τα ποιήματα της Χάριτος Κοντού είναι γραμμένα σαν πεζό κείμενο, δηλαδή, ο στίχος τελειώνει εκεί, που τελειώνει η γραμμή, χωρίς, όμως, να χάνουν, ούτε στιγμή τον εσωτερικό τους ρυθμό. Επίσης, αρκετές φορές παρατηρείται η έλλειψη σημείων στίξης, κάτι, που γενικά συνηθίζεται στη σύγχρονη ποίηση.

Κλείνοντας θα θέλαμε να συγχαρούμε την ποιήτρια για την πρώτη της αυτή εκδοτική απόπειρα και να περιμένουμε τις νέες δημιουργίες της.

ΤΗΣ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΜΑΝΤΑ-ΛΑΖΑΡΟΥ*

Άρα είχε δίκαιο ο Μπωντλαίρ, είναι ο κρυπτογραφικός τίτλος της ποιητικής συλλογής του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη που μας προλαμβάνει συμπερασματικά και μας προκαλεί να κάνουμε ανάστροφη πορεία αποκρυπτογράφησης μέσα από τους στίχους του.

Ο τίτλος είναι προκλητικός για συζήτηση. Είχε δίκαιο ο Μπωντλαίρ ως προς τον τόνο της απόλυτης χωρίς όρους αλήθειας; Στην άποψη του ό, τι το φυσικό είναι και αποτρόπαιο; Στη ροπή του να σκανδαλίσει και να προκαλέσει, πότε με τη ζωή πότε με τα έργα του, ή μήπως για την αμφίθυμη στάση του απέναντι στη γυναίκα; Είναι μόνο μερικά ζητήματα από όσα θα μπορούσε κανείς να υποθέσει. Ποια σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τα ποιήματα του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη;

Αποφεύγω να μιλήσω περισσότερο για τον τίτλο του έργου και τον Μπωντλαίρ για δύο λόγους. Πρώτα γιατί η γοητεία της ποίησης του Μπωντλαίρ και το προσωπικό ενδιαφέρον μου γι αυτήν μπορεί να με παρασύρει απομακρύνοντας μας από το αποψινό μας θέμα και δεύτερο γιατί αν και λατρεύω την ποίηση του Μπωντλαίρ και με γοητεύει και ο ίδιος ο Μπωντλαίρ ως ύπαρξη, δεν του βρίσκω σε όλα δίκαιο. Το θέμα μας είναι όμως το έργο του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη και σε αυτό επανέρχομαι.

Continue reading →

Κυκλοφορεί το 26ο τεύχος του fanzine «Chimeres» με κεντρικό θέμα τον αντιφασισμό – αντιρατσισμό. Αυτό το μήνα η στήλη «Ποιήματα και Χίμαιρες» είναι αφιερωμένη στον ακτιβιστή ποιητή Δημήτρη Τρωαδίτη, ενώ συμμετέχουμε στο τεύχος και με ένα επιπλέον κείμενο υπό τον τίτλο «Η Άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα και η Λογοκρισία στην Τέχνη».

Παρουσιάζουμε κατωτέρω τα περιεχόμενα του τεύχους:

# το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]
# τι είναι φασισμός; [τζορτζ όργουελ]
# σουρώνει, φιλτράρει, σώζει [selini]
# watch that man [tupelo]
# η βροχή [laura p.]
# σου τραγουδώ πως λίπανες με το αίμα σου τη γη [βάλια τσιριγώτη]
# άκου το φόβο τους [υστερεκτομή της κούκλας barbie]
# η άνοδος της ακροδεξιάς στην ελλάδα και η λογοκρισία στην τέχνη [ν.γ. λυκομήτρος]
# σοφία κ. [σταύρος καμπάδαης]
# το κύμα [baphomet]
# stop racism [σπυριδούλα ζάχου]
# γένος καινόν [στράτος κ. (abuno)]
# η ζωγραφιά [σπύρος γιαννακόπουλος]
# άτιτλο [seitanakos aka πτωχός γεώργιος]
# ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις [χαρά βογαζιανού]
# ποιήματα και χίμαιρες ~ Δημήτρης Τρωαδίτης [ν.γ. λυκομήτρος]
# απόσπασμα από τον πρόλογο του “old nazis, the new right, and the republican party” [chip berlet]
# 22/12/2012 [ιφιγένεια δεριζιώτη]
# άτιτλο [σ.κ.]
# εκτός θέματος [ματίνα αναγνωστοπούλου]
# ο κινέζος με το μενεξεδένιο τατουάζ [μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης]
# ο νέος φασισμός στην ευρώπη [stephen marche]
# !no pasaran¡ [γιώργος τζαβλάκης]

Πατήστε πάνω στο όνομα του/της συγγραφέα/έως για να διαβάσετε το κείμενο.

Το περιοδικό είναι διαθέσιμο για ελεύθερη ανάγνωση στην ιστοσελίδα http://chimeres.info/, ενώ μπορείτε να το «κατεβάσετε» σε μορφή PDF πατώντας εδώ.

Τέλος, το περιοδικό διανέμεται δωρεάν σε έντυπη μορφή στα εξής σημεία:

ΕΛΛΑΔΑ

ΑΘΗΝΑ
Café/Bar Αθήναιον (Τσαμαδού 10)
Café/Bar Χάρτες (Βαλτετσίου 35 & Ζωοδόχου Πηγής)
Hackerspace.gr (Αμπατιέλου 11, Αγ. Ελευθέριος)
Βιβλιοπωλείο Solaris (Μπόταση 6)
Βιβλιοπωλείο Αλφειός (Χαριλάου Τρικούπη 22)
Βιβλιοπωλείο Ελεύθερος Τύπος (Βαλτετσίου 53)
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι (Ηρακλειδών 22)
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος (Χαριλάου Τρικούπη 28)
Βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς (Μαυρομιχάλη 18)
Δισκοπωλείο Vinyl Microstore (Διδότου 34)
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Nosotros (Θεμιστοκλέους 66)
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Βοτανικός Κήπος (Πλ. Αγ. Δημητρίου, Πετρούπολη)
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37)
Εναλλακτικό Τσιπουράδικο Αγροτικόν (Καρπενησίου 52, Περιστέρι)
Καφενείον/Κολλεκτίβα Εργασίας Το Παγκάκι (Γ. Ολυμπίου 17-19, Κουκάκι)
Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα – Λαμπηδόνα (Άλσος Αγ. Τριάδας, Βύρωνας)
Μικρό Café (Αιμιλίου Βεάκη 36, Περιστέρι)
Πολυχώρος Ομάδα Λάσπη (Μ. Αλεξάνδρου 125 & Ευρυμέδοντος)
Συνεργατικό Καφενείο «έξι» (Τριών Ιεραρχών 21, Θησείο) Τέχνης Βήματα (Ηρακλειδών 54)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Café/Bar Hemingway (Αλ. Σβώλου 19)
Café/Bar La Doze (Βηλαρά 1)
Café/Bar Σπίρτο (Παύλου Μελά 33 & Ζεύξιδος)
Café/Bar Φρειδερίκο Αγάπη μου (Ολύμπου 87)
Metropolis Bookstore (Μητροπόλεως 94)
Δισκοπωλείο Λωτός (Σκρα 7)

ΓΙΑΝΝΕΝΑ
Café/Bar Θυμωμένο Πορτρέτο (Καποδιστρίου 20)

ΛΑΡΙΣΑ
Bar Mosh Pit (Κουμουνδούρου 16)
Café/Bar Las Ramblas (Απόλλωνος 8)
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Ιατρικής – ΙΚΑ (Παπακυριαζή 22)
Εναλλακτικό Μεζεδοπωλείο Τα Κανάρια (Ξάνθου 22)
Καφενείο Το Κουρμπέτι (Πλατεία ΟΣΕ)
Πολιτιστικό Στέκι Para Todos (Θουκυδίδου 7, τέρμα οδού Παλαιστίνης)

ΠΑΤΡΑ
Café Cinema (Γεροκωστοπούλου 48)

ΠΑΡΟΣ
Café Cozy (Νάουσα)

ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Συνεταιριστικό Καφενείο Ορτακιά (Αμνισού 11)

ΚΥΘΗΡΑ
Café Αραχτοπωλείο (Αβλέμονας)

ΒΟΛΟΣ
Café Felluca (Εργατικού Κέντρου Βόλου 12–14)
Café Ποδηλάτισσα (Π. Μελά – Τ. Οικονομάκη)

ΦΛΩΡΙΝΑ
Café/Bar Εν Φλωροίνοι (Λοχαγού Μόδη [Μεγάλου Αλεξάνδρου])

ΧΑΛΚΙΔΑ
Magaret Tattoo Story (Καλλία 1)

ΑΓΙΑ AΝΝΑ
Μπιραρία Βινύλιο (Αγία Άννα – Παραλία)

ΚΙΑΤΟ
Café Música es (Πεζόδρομος Μιαούλη)

ΣΕΡΡΕΣ
Café/Bar Sofa (Πεζόδρομος Π. Τσαλδάρη)

ΘΗΒΑ
Music Café The Bar (Σκουρτανιώτου 7)

ΚΥΠΡΟΣ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Βιβλιοπωλείο/Αναγνωστήριο/Café/Εστιατόριο/Bar Οκτάνα (Αριστείδου 6, παλιά πόλη) 
Βιβλιοπωλείο/Εργοτεχνική Το 568 (Αριστοτέλους 16, παλιά πόλη)

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ – Εργαστήριο παρασκευής συναισθημάτων του Ν.Γ. Λυκομήτρου, στη διεύθυνση http://the-sound-of-loss.blogspot.gr/2013/06/chimeres-no-26.html

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μας το βιβλίο του Σταύρου Καμπάδαη: «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή». Πρόκειται για την τέταρτη ποιητική του συλλογή, που έχει εκδοθεί από τις πάντα καλαίσθητες εκδόσεις http://www.Vakxikon.gr και που έρχεται να μας αποδείξει ότι όσο περνάει ο καιρός η ποίηση του Σταύρου Καμπάδαη γίνεται πιο ώριμη χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε και τις προηγούμενες ποιητικές του συλλογές.

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, συναντάμε ποίηση κυρίως υπαρξιακή με κοινωνικές πινελιές και αρκετά ποιήματα καταλήγουν σε εύστοχα συμπεράσματα, όπως το παρακάτω: «Πάντως είτε κομπάρσος / είτε πρωταγωνιστής / σίγουρα παίζεις / στα όνειρα / άλλων».

Σε ορισμένα ποιήματα της ποιητικής συλλογής «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή», ο Σταύρος Καμπάδαης δεν θα διστάσει να τα βάλει με τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς υποστηρίζει πως η ενδοσκόπηση μπορεί να βγάλει προς τα έξω τη πιο βρώμικη πλευρά μας. «Είναι πολλές φορές / που θα πρέπει / να βρεις την πνοή σου», γράφει ο Σταύρος Καμπάδαης για να καταλήξει ότι: «Θα ρίξεις την πετονιά / βαθιά πολύ βαθιά / όχι σε καθαρό νερό / αλλά σε υπόνομο».

Θα πρέπει, επίσης, να σταθούμε λίγο στους τίτλους των ποιημάτων της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής. Οι τίτλοι του Σταύρου Καμπάδαη είναι γραμμένοι τόσο εύστοχα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνοι τους επιγραμματικά ποιήματα: «Πρόβλημα δεν είναι να πεθαίνεις πρόβλημα είναι να χαθείς».

Μορφολογικά, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι ο Σταύρος Καμπάδαης, δεν χρησιμοποιεί σημεία στίξης, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, γνώρισμα σύγχρονης ποιητικής μορφής, που αφήνει τον αναγνώστη να καταλάβει ο ίδιος, που τελειώνουν οι προτάσεις και που αλλάζουν τα νοήματα.

Κλείνοντας, αυτό το μικρό μας ταξίδι στην ποιητική συλλογή του Σταύρου Καμπάδαη «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή» δεν έχουμε παρά να κρατήσουμε τους στίχους, που ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά για τη σχέση του με την ποίηση: «Όταν σε ρωτάνε / αν οπλοφορείς / να λες αντί για πιστόλι / έχω ποίηση».

*Οι Εκδόσεις Βακχικόν βρίσκονται στη http://www.vakxikon.gr