«…όσο μεγαλώνω
διαλέγω πιο αιχμηρούς κονδυλοφόρους».
Η τελευταία ποιητική συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη «Στον Αρχαίο Κόσμο Βραδιάζει Πια Νωρίς» ο κονδυλοφόρος της μπορεί να είναι πιο αιχμηρός – ο χρόνος ακονίζει πάντα τον ποιητικό οίστρο και τον διατηρεί κοφτερό – όμως η ποίησή της, τραυματισμένη ίσως από την ίδια της την αιχμηρότητα, είναι μια ποίηση βαθιάς ευαισθησίας.
Από τα ποιήματα ξεχώρισα ιδιαίτερα:
Το «Είδωλο» που ζει τη μοναχική του ζωή μέσα στον καθρέφτη και ουρλιάζει μήπως το ακούσουν κάποια ευαίσθητα αυτιά.
«Η Σκιά μου» που κρύβει μια μελαγχολική φιλοσοφική διάθεση.
«Η Σφίγγα» που πετρώνει και διαλύεται μπροστά στον απελπισμένο θνητό.
«Ο Θησέας» που φέρει το πένθος του ακόμα και στις στιγμές της χαράς.
«Η Παραίτηση» με έναν Οδυσσέα που ο χρόνος αδιόρατα τον έχει μετατρέψει σε Κανένα.
«Της Νεκρής Πριγκίπισσας» όπου καθετί εύθραυστο κινδυνεύει μέσα στο σκληρό μας κόσμο.
«Η Αιώνια Προδοσία» με τους προδότες-σύμβολα του συλλογικού μας ασυνείδητου.
«Η Συγγνώμη» που είναι μια πληγή που δεν λέει το όνομα της.
«Η Πηνελόπη ΙΙΙ» όπου οι άνθρωποι χάνονται μέσα σ’ ένα κόσμο πολύπλοκο που δεν μπορούν να διαχειριστούν.
«Σε Αγαπώ», ( εξαιρετικό το εύρημα) με την αγάπη να ξεδιπλώνεται αργά και δύσκολα και στο τέλος να θριαμβεύει.
«Αγαπά» (ή «Αγάπα»;) όπου το σκοτεινό θήλυ Λίλιθ με ό,τι ακατάληπτο και φοβερό σέρνει μαζί του είναι ο βαθύς πόθος του άνδρα.
«Οι Άδειες Μέρες», όπου ο μακελλάρης χρόνος σκοτώνει μέρα με τη μέρα την άδεια ζωή μας.
«Ο Τελευταίος Λουόμενος» με μια καταπληκτική τελευταία εικόνα ενός κόσμου που πεθαίνει.
«Αντιγόνη ΙV», μια εξαιρετική ψυχογραφία-πινελιά της γυναίκας.
Αναφέρω σκόρπιους στίχους με ξεχωριστό ποιητικό κάλλος:
«…κάποια βράδια το ίδιο το νησί
ξεκολλούσε από το σώμα της
και χανόταν στη μαύρη θάλασσα που άχνιζε»
(Πηνελόπη ΙV).
«…οι άνθρωποι με τα κεριά
που πενθούν βουβά ενώ βρέχει σκοτάδι
(Φωτογραφία)
«…σήμερα δεν είναι παρά ένα δρόμος ταχείας αδιαφορίας
ανθρώπων την ώρα της αιχμής»
(Οδός Αριστοτέλους).
«Αφήνουν πάντα το κλειδί κάτω απ’ την ψάθα
Και μία μπαλκονόπορτα ανοιχτή
μήπως κάποιος θελήσει να πηδήξει»
(Οι Ευγενικοί Ξένοι Της Οδού Καραολή).
«Τώρα στο σώμα της κυλάει ο χρόνος
συχνά διαστέλλονται οι στιγμές
και την πονούν»
(Η Γυναίκα –Κλεψύδρα).
Συνολική εκτίμηση: Έχουμε εδώ αυθεντική ποίηση.
*Συγνώμη, αλλά αγνοώ τον/την συγγραφέα του κειμένου αυτού. Ωστόσο, μου άρεσε και το (ανα)δημοσιεύω εδώ. Όποιος/α ήθελα να με διαφωτίσει…
Έχουμε εδώ όλο το ποιητικό έργο του Θεσσαλονικιού ποιητή Κλείτου Κύρου (Θεσσαλονίκη 1921-2006)
“Η διαρκής παρουσία της μνήμης στο έργο του Κύρου, η δύναμη με την οποία εισβάλλει, δίνοντας τη δική της, καθόλου ψυχρή ή ουδέτερη, άποψη, η αναίρεση που πραγματοποιεί ενός κόσμου φαινομενικά εφησυχασμένου, η αγρύπνια που φέρνει μαζί της, η τύψη και η ενοχή, όλα αυτά δίνουν μια άλλη διάσταση στην προβληματική του. Η ποίησή του δεν αρκείται στο να αναπαράγει τον αρχέγονο μύθο της πτώσης, αλλά πυργώνει τη φυλακή, όπου το υποψιασμένο σύγχρονο άτομο είναι υποχρεωμένο να εκτίσει μια ισόβια ποινή, εξοφλώντας χρέη για τα οποία επιπλέον δεν είναι βέβαιο πως είναι αυτό το ίδιο υπεύθυνο … τόσο τα ερεθίσματα που γονιμοποιούν τη φαντασία του όσο και οι απολήξεις τους, παρουσιάζουν ένα φάσμα, στην έκταση του οποίου περικλείονται όλα τα στάδια μετάβασης, από μια μορφή υποκειμενισμού, σε μιαν άλλου είδους θεώρηση του ατομικού και του καθολικού συνάμα προβλήματος. Ξεκινώντας από έναν συναισθηματικό νεοσυμβολισμό, φτάνουν στην έστω και εν ‘συνδυασμώ’ προσέγγιση του γενικότερου θέματος της ανθρώπινης φύσης. Με όλες τις ενδιάμεσες κλίμακες της ιδεολογικής μετατόπισης, από την πίστη ως την αμφιβολία, από τον ενθουσιασμό ως την απογοήτευση … ο Κύρου από ένα σημείο και πέρα δίνει διαστάσεις ντοκουμέντου της ανθρώπινης περιπέτειας, όπως αυτή βιώνεται στους ταραγμένους καιρούς μας. Και συγχρόνως φορτίζει με μια ένταση τραγικού κύρους το λόγο του”. Αυτά έγραψε ο ποιητής Θανάσης Κωσταβάρας (περιοδικό “Η Λέξη” Νο 38).
Σαλαμίνα. Σημείο μηδέν για τον επαναπροσδιορισμό της ποιητικής πορείας του Σπύρου Μεϊμάρη. «Αινιγματική» και μεμονωμένη περίπτωση στο χώρο της ποίησης στην Ελλάδα, διακριτή φυσιογνωμία, μιας που οι περιστάσεις το θέλησαν να είναι ο κεντρικός σύνδεσμος της θρυλικής Beat Generation στον ελληνικό χώρο. Προσωπικός και διαχρονικός φίλος των Άλεν Γκίνσμπεργκ, Γκρέγκορι Κόρσο, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Χάρολντ Νορς, Πολ και Τζέιν Μπόουλς, Σίνκλερ Μπέιλς και πολλών άλλων, αποτύπωσε το πνεύμα και τα μηνύματά τους στην Ελλάδα, έχοντάς τα ήδη ενστερνιστεί από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Ταυτισμένος με τα ποιητικά πρότυπα μιας άλλης χώρας (ΗΠΑ), ανένταχτος και ιδιαιτέρως χαμηλού προφίλ, αποδέχεται –σχηματικά και μόνο– την ένταξή του στο αθηναϊκό Underground.
Το 1951 βγαίνει στην Αμερική το βιβλίο «Στο δρόμο» του Τζακ Κέρουακ, το 1955 το «Ουρλιαχτό» του Άλεν Γκίνσμπεργκ. Και τα δύο τάραξαν τα λογοτεχνικά ύδατα, αλλά και τα κοινωνικά δεδομένα στην Αμερική. Πότε έρχεσαι σε επαφή με το «πνεύμα» των beat;
Το 1959 ήταν μία χρονιά συγκλονιστική στην Αμερική. Τα γεγονότα, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά, ήταν φοβερά. Έχει γραφτεί και σχετικό βιβλίο. Βρίσκομαι λοιπόν εκείνη τη χρονιά, σε ηλικία 17 ετών, για πρώτη φορά εκεί, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο, χάρη σ’ ένα πρόγραμμα ανταλλαγής σπουδαστών. Πέφτω, δηλαδή, πάνω σε μια χρονική στιγμή όπου ο αντίκτυπος αυτών των δύο έργων είναι τεράστιος. Με το που τα διάβασα άνοιξε ο ουρανός για μένα. Βρήκα σε αυτά μια καθαρά προσωπική γραφή και ποίηση, κάτι το οποίο δεν είχα ξανασυναντήσει σε τέτοιο εύρος. Διάβασα το «Ουρλιαχτό» στο πρωτότυπο, γιατί είναι γραμμένο σε μια γλώσσα καθημερινή. Εάν προσπαθούσα εκείνη την εποχή να διαβάσω τους αναγνωρισμένους ποιητές των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Φροστ, Άρσιμπαλ Μακ Λις, οι οποίοι ήταν καθιερωμένοι και ακαδημαϊκοί, ως ένα βαθμό, δεν θα τους καταλάβαινα. Αυτή ήταν μια μεγάλη επανάσταση στα αμερικανικά γράμματα: η ποίηση να μπορεί να απαγγέλλεται, να ακούγεται, όχι μόνο να διδάσκεται στο πανεπιστήμιο ή στο σχολείο.
Ποια ήταν η δική σου σχέση με την ποίηση μέχρι την αποκαλυπτική εκείνη στιγμή που διάβασες το «Ουρλιαχτό»;
Με την ποίηση δεν είχα καθόλου σχέση. Στα γυμνασιακά μου χρόνια είχα διαβάσει δύο ποιητές, λίγο Καβάφη, λίγο Καρυωτάκη. Είχα διαβάσει, επίσης, σε μετάφραση Μποντλέρ και Ουόλτ Ουίτμαν. Η ζωγραφική και η μουσική με απασχολούσαν πολύ περισσότερο. Η ζωγραφική, ιδίως, ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Κι αυτό φάνηκε με τις σχέσεις που είχα στην πορεία με ζωγράφους. Με τον Αλέξη Ακριθάκη, τον Αλέξη Ταμπουρά. Μπορούσα πάντα να συμμετέχω στην πραγματικότητα που έβλεπαν οι ζωγράφοι. Κάποια στιγμή, όμως, στην Αμερική, αφού είχα ζωγραφίσει δύο πίνακες, συνειδητοποίησα ότι δεν κάνω για ζωγράφος κι έτσι την άφησα. Παραμένω λάτρης, θιασώτης. Όπως και με τη μουσική. Τι είχε συμβεί; Επηρεασμένος βαθιά από τη γραφή αυτών των ανθρώπων, αποφάσισα να γράψω κι εγώ. Επειδή ήθελα αυτό που θα γράψω να το διαβάσει κάποιος και να μου πει τη γνώμη του, έπρεπε να γράψω στα αγγλικά, που όμως ήταν περιορισμένα. Έτσι προέκυψε μια σειρά από ποιήματα στα αγγλικά, τα οποία τα έδειχνα στους φίλους μου που τους άρεσαν και με ενθάρρυναν.
Πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου το «Σκοτάδι» του Αλέξη Αντωνόπουλου. Ξεκινώντας το, δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά. Ήταν η απαισιοδοξία που μου έβγαζε; Ήταν η φαινομενικά μη συνοχή του; Δεν ξέρω τι ήταν. Ξέρω όμως ότι λίγο λίγο με κέρδιζε και με κέντριζε ταυτόχρονα. Αναρωτιόμουν ποιος είναι αυτός που εξυμνεί το σκοτάδι; Τι είδους άνθρωπος είναι που περιγράφει τον πόνο τόσο έντονα; Αισθάνεται άραγε και ο ίδιος τόσο κενό μέσα του;
Όταν έμαθα ότι θα ερχόταν στην Κουρούτα για την παρουσίαση του βιβλίου του, θέλησα να τον γνωρίσω από κοντά. Εξεπλάγην με το νεαρό της ηλικίας του και τη συμπεριφορά του. Συνάντησα ένα νέο παιδί πολύ φιλικό, προσιτό και ευγενικό, πράγμα που μου φάνηκε πολύ αντιφατικό με το είδος γραφής του. Του ζήτησα λοιπόν να μου απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις ώστε να τον καταλάβω καλύτερα κι αυτός, με πολύ χαρά, δέχτηκε αμέσως. Θέλετε να τον γνωρίσετε κι εσείς;
1. Είσαι πολύ νέο παιδί, από ποια ηλικία γράφεις;
Οι μόνες μου αναμνήσεις στις οποίες δεν γράφω είναι πριν μάθω να διαβάζω. Θυμάμαι να είμαι τεσσάρων χρονών, να βλέπω γράμματα, να μην ξέρω τι σημαίνουν και ν’ αναρωτιέμαι για την εμπειρία της ανάγνωσης: Πώς είναι να διαβάζεις; Ακούς μια φωνή που σου διηγείται; Πώς γίνεται να καταλαβαίνεις τόσα πολλά απ’ αυτές τις μικρές ζωγραφιές; Το πρώτο μου ‘‘βιβλίο’’ το έγραψα όταν ήμουν οχτώ χρονών. Αφορούσε μια παρέα ζουζουνιών που έπρεπε να σώσουν μια πασχαλίτσα από ένα κακό γεράκι. Το είχα χαρίσει στη μητέρα μου και η χαρά της μου αρκούσε ως επιβράβευση. Πριν μερικούς μήνες, ανακάλυψα στην αποθήκη μια σελίδα- λογικά είχα γράψει σε αυτήν λίγο αφού έμαθα να γράφω. Το μόνο που μπορούσα να καταλάβω είναι πως η ιστορία αφορούσε μια μαϊμού- από κει και πέρα δεν μπορούσα να βγάλω νόημα. Αυτό που προσπαθώ να πω με τα παραπάνω σαχλά παραδείγματα είναι πως η γραφή ανέκαθεν με αφορούσε. Άρχισα όμως να συνειδητοποιώ πως αυτή θα είναι η ζωή μου αφού έκλεισα τα 19. Γεγονότα με έφερναν συνεχώς αντιμέτωπο με χαρτί και στυλό. Η συγγραφή γινόταν ένα μέσο για να δημιουργώ, να επικοινωνώ και ν’ ανακαλύπτω.
O Luka Lesson (Luke Haralampou) είναι Ελληνο-Αυστραλός ποιητής και καλλιτέχνης του hip hop. Κατέχει τον τίτλο Australian Poetry Slam Champion. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες του spoken word παγκοσμίως. Παράλληλα γυρίζει τον κόσμο πηγαίνοντας σε σχολεία και διδάσκοντας παραστατική ποίηση.
Είσαι ποιητής και την ίδια στιγμή καλλιτέχνης του hip hop. Πώς καταφέρνεις να τα συνδιάζεις και τα δύο;
Για μένα, προέρχονται από την ίδια ρίζα. Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο. Οι λέξεις μου έχουν ρυθμό, τα τραγούδια μου είναι ποιητικά. Είναι παρόμοια η διαδικασία της δημιουργίας και των δύο.
Ποιος νομίζεις είναι ο ρόλος της μουσικής στη δύσκολη εποχή που περνάει η Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες;
Να παράγει ελπίδα, να αμφισβητεί, να κάνει αυτοκριτική, να στέλνει μηνύματα. Και ακόμα κάτι πιο ουσιώδες: να ανακουφίζει από το άγχος. Για να θυμούνται οι άνθρωποι να διασκεδάζουν ακόμα και στις πιό δύσκολες στιγμές. Τέλος για να μας θυμίζει ότι μπορούμε σε έναν ορισμένο βαθμό, να δημιουργήσουμε τη δική μας ελευθερία.
Πιστεύεις πως η μουσική και η κοινωνική δράση πρέπει πάντα να συμβαδίζουν;
Όχι, όχι πάντα, δεν πιστεύω ότι όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να κάνουν πράγματα που δεν έχουν την ανάγκη ή την θέληση να κάνουν. Ξέρω αρκετούς καλλιτέχνες που δεν έχουν γνώσεις για κοινωνικά θέματα και μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό, σε περίπτωση που γράψουν ένα τραγούδι για αυτά. Με βάση αυτά, είναι σημαντικό να μιλάμε για πράγματα που γνωρίζουμε και στα οποία πιστεύουμε.
Ένας μουσικός-ποιητής ή ένας πολιτικός ηγέτης επηρεάζει περισσότερο τον κόσμο;
Πιστεύω και οι δύο θα μπορούσαν να επηρεάσουν ένα κοινό με βάση κυρίως το ‘‘ποιοι είναι’’, τι πιστεύουν και με τον τρόπο που μιλάνε. Παρ’ όλα αυτά, δεν πιστεύω ότι ένας μουσικός αν μιλάει υπέρ των όπλων έχει μεγαλύτερη επιρροή στο ζήτημα της οπλοχρησίας σε μία κοινωνία, απ’ ότι οι πολιτικοί που τα κάνουν διαθέσιμα ακόμα και σε περιορισμένο βαθμό. Έτσι, παρόλο που οι μουσικοί και οι ποιητές μπορούμε να προκαλέσουμε κάποια αλλαγή με τη στάση μας, δεν είμαστε σε θέση να πάρουμε τελικές αποφάσεις για νόμους. Είναι διαφορετικού τύπου επιρροή.
Είσαι Έλληνας ομογενής και τους τελευταίους μήνες ταξιδεύεις συχνά στην χώρα μας. Ποια είναι τα κοινά σημεία και οι διαφορές της ελληνικής και της αυστραλιανής κοινωνικής πραγματικότητας;
Υπάρχουν πολλές διαφορές. Στην Αυστραλία δεν υπάρχει τόσος μεγάλος διαχωρισμός μεταξύ των ρόλων και της αντιμετώπισης αντρών και γυναικών. Επίσης, παρ’ όλο που στην Αυστραλία υπάρχει μεγάλος ρατσισμός κατά των Aboriginal και των προσφύγων, νομίζω είναι κεκαλυμένη και θεσμοθετημένη καθώς έχουμε μάθει να είμαστε ‘‘πολιτικά ορθοί’’ τουλάχιστον στις εκφράσεις της ζωής μας. Από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα είναι περισσότερο φανερός ακόμα και σε αστεία σχετικά με ‘‘Κινέζους’’ ή ‘‘Μαύρους’’, τα οποία δεν θα ακούσεις συνήθως στην Αυστραλία εκτός αν βρεθείς ανάμεσα στους πιο ρατσιστές. Επίσης, η ‘‘Χρυσή Αυγή’’ είναι φυσικά από μόνη της τεράστια διαφορά αφού ένα τέτοιο κόμμα δεν θα επιτρεπόταν στην Αυστραλία. Οι ομοιότητες είναι η αγάπη για τη θάλασσα και το θαλασσινό φαγητό. Η αγάπη για το φαγητό σε πόλεις όπως η Μελβούρνη και το Σίδνεϊ, η χαλαρή διάθεση και η ‘‘κουλτούρα του καφέ’’. Τέλος, το γεγονός ότι η Αυστραλία έχει χτιστεί στις πλάτες των μεταναστών πολλοί από τους οποίους ήταν Έλληνες.
Πιστεύεις ότι το hip hop είναι από την γέννησή του εχθρικό προς το σύστημα;
Όχι αλλά πολύ σύντομα μετά την γέννησή του, αυτό έγινε. Έτσι, πλέον είναι κυρίως αυτό αλλά όχι ολοκληρωτικά. Οι αρχικές στιγμές του hip hop, απ’ όσο γνωρίζω, ήταν πάρτυ σε γειτονιές και στιγμές γιορτής.
Ασχολείσαι πολύ με τα παιδιά και περνάς αρκετές ώρες στα σχολεία προσπαθώντας να κάνεις τους νέους να αναπτύξουν την δύναμη της έκφρασης. Τι νομίζεις ότι μπορούμε να κάνουμε ώστε τα παιδιά να αγαπήσουν την ποίηση και να μην την θεωρούν άλλη μια βαρετή ώρα στο σχολείο;
Βασικά τα μαθαίνω ότι είναι ήδη ποιητές. Ότι όλα τα φιλικά αστεία που κάνουν, όλες οι ιστορίες από πράγματα που έχουν κάνει, όλα τα όνειρά τους, οι όρκοι τους, οι διαφωνίες τους, όλα μπορούν να γίνουν ποίημα. Και ότι το rap είναι ποίηση. Τους λέω ότι ο Shakespeare ήταν ένας επαναστάτης με την Αγγλική γλώσσα, αφού επινοούσε λέξεις και έκανε όλων των ειδών τα τρελά πράγματα. Τα παιδιά έχουν την πιο δυνατή φαντασία, περιμένουν από εμάς να τους δώσουμε κανόνες να γράψουν αφήνοντάς τα πρώτα να κάνουν ό,τι θέλουν. Μπορούμε να μάθουμε τόσο πολλά από τα παιδιά δίνοντάς τους κάποιες βάσεις και ταυτόχρονα να τα αφήσουμε να πετάξουν προς όποια κατεύθυνση θέλουν.
Από πού αντλείς έμπνευση;
Από παντού. Κάθε κομμάτι έμπνευσης προέρχεται από διαφορετικό μέρος.
Μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος; Ποιά μπορεί να είναι η επιρροή της μουσικής στην αλλαγή αυτή;
Φυσικά μπορεί. Η μουσική και γενικότερα η τέχνη μπορούν να κάνουν τα πάντα. Μπορούν να φέρουν την αλλαγή, να κάνουν ζημιά και να γιατρέψουν μια ολόκληρη γενιά.
Πες ένα όνειρό σου που έγινε πραγματικότητα και ένα που δεν έγινε.
Ένα που έγινε, νίκησα στον τελικό του διαγωνισμού ποίησης στην Αυστραλία και έγινα ο πρωταθλητής για το έτος 2011/2012. Ένα που δεν έγινε, ήθελα να γίνω βιολόγος θαλασσών όταν ήμουν παιδί. Δεν νομίζω να γίνω στο κοντινό μέλλον.
«Κάπου στη «Βραδύτητά» του ο Κούντερα αναφέρει: Η αληθινή ουσία του χορευτή έγκειται ακριβώς σ’ αυτή τη μονομανία, να βλέπει την ίδια του τη ζωή σαν υλικό ενός έργου τέχνης – την ηθική δεν την κηρύσσει, τη χορεύει! Θέλει να συγκινήσει και να θαμπώσει τον κόσμο με την ομορφιά της ζωής του! Είναι ερωτευμένος με τη ζωή του, όπως μπορεί να ‘ναι ερωτευμένος ένας γλύπτης με το άγαλμα που σμιλεύει.» Δηλαδή θα πρέπει προηγουμένως να γοητευτείς για να γοητεύσεις, όπως θα πρέπει και να σωθείς για να σώσεις.
Ξεκινώ κάπως ανάποδα, από το μοναδικό υπάρχον πεζό της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Το σώμα του έγινε σκιά», αλλά ένας κατ’ εξοχήν ποιητής, ποιητής παραμένει σε όλα, εξάλλου αυτό ακριβώς κάνει και η ποίηση· δεν κηρύσσει, χορεύει. Με τη δική της πάντοτε, και κατά βάθος, λυτρωτική «βαθιά σκιά». Δίχως βαριά σκιά, ούτε άλγος ούτε και ποίηση. Αλλά και δίχως ποιητική ζωή, ούτε ποίηση. «Την θέλω λευκή ως νεκρική σινδόνη» και νά η ροδομάγουλη δίπλα του, δεν είναι ποίηση. Αλλά για την Ασημίνα Ξηρογιάννη, «Εποχή της είναι η ποίηση», και αυτό θα φανεί απ’ την αρχή.
Πώς ξεκινάνε όλα από ένα ποίημα, ή φορές, πώς καταλήγουν σε αυτό; Είναι ο έρωτας η αιτία – αιτία για το ποίημα και για την ανθολόγησή του ίσως; Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας, μια δίγλωσση έκδοση από τις Eκδόσεις Εκάτη έχουν μέσα τους τον έρωτα του ποιητή και καθηγητή της ισπανικής γλώσσας Πέδρο Λάστρα και του μελετητή και μεταφραστή Ρήγα Καππάτου για τα ποιήματα που έχουν γραφεί σε μια ξένη γλώσσα, την ισπανική, και απευθύνονται σε όσους μπορούν να μιλήσουν την κοινή γλώσσα του έρωτα.
Ο έρωτας είναι το ανεξάντλητο θέμα των ποιητών. Η ποίηση που έχει γραφτεί στην ισπανική γλώσσα, έχει τη δική της μεγάλη και αδιαμφισβήτητη μερίδα από αυτά τα αριστουργήματα. «Είναι πρόκληση», λένε στον πρόλογο του βιβλίου οι συντελεστές του Ρήγας Καππάτος και Πέδρο Λάστρα, «γιατί η παραγωγή σε αυτήν τη γλώσσα είναι πολύ μεγάλη, ομιλείται σε πάνω από 20 χώρες, καλύπτει χωρίς διακοπές το χρονικό διάστημα από τον 15ο αιώνα της ισπανικής αναγέννησης ως τους μοντερνιστές της εποχής μας».
Οι δύο ανθολόγοι παρουσιάζουν εδώ, τη δικιά τους εκλογή των ποιημάτων που γράφτηκαν στη γλώσσα του Γκαρθιλάσο, του Κεβέδο, του Γκόνγκορα. Σονέτα, μπαλάντες και ποιήματα σε ελεύθερο στίχο παρασύρουν τον αναγνώστη σε μια γνωριμία με όλη την κλίμακα των συναισθημάτων που προκαλεί ο φτερωτός θεός σε 78 ποιητές από 14 χώρες, ανάμεσά τους και 4 αποδέκτες του βραβείου Νόμπελ.
Γιατί σκοπός των Πέδρο Λάστρα και Ρήγα Καππάτου είναι «μια ανθολογία ερωτικών ποιημάτων και όχι χωρών ή ποιητών» και για δικιά μας ευχαρίστηση τον πέτυχαν.
*Αναδημοσίευση από το Βακχικόν στη διεύθυνση http://www.vakxikon.gr
To Koskino 