ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Την Τρίτη, 27 Μάη, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Palette, στην Γκαλερί Steps, στο Carlton, έγινε και η παρουσίαση της νέας έκδοσης των Εκδόσεων Owl, Antigone Kefala a writer’s journey. Το βιβλίο αυτό είναι κοινή εργασία των Βρασίδα Καραλή (καθηγητή Ελληνικών του Πανεπιστημίου Σίδνεϊ) και Ελένης Νίκα (πρώην πανεπιστημιακού και εκδότριας). Την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έκανε η γνωστή Αυστραλή ποιήτρια, Judith Rodriguez.

Η Αντιγόνη Κεφαλά είναι από τις πλέον γνωστές ποιητικές και λογοτεχνικές φωνές της ελληνικής Διασποράς στους Αντίποδες, είναι η κατ’ εξοχήν μεταναστευτική φωνή, καθώς είναι Ελληνίδα της Ρουμανίας, που έχει ζήσει ελάχιστα στην Ελλάδα και ως μετανάστρια αρχικά στη Νέα Ζηλανδία και από το 1960 και έκτοτε στην Αυστραλία. Έχει γράψει ποίηση αλλά και θέατρο και είναι φυσικά μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές της γενικότερης αυστραλιανής λογοτεχνίας, μιας και το σύνολο του έργου της είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα. Στο έργο της αντανακλώνται όλες οι επιδράσεις και οι αξίες που διαπερνούν έναν άνθρωπο που έχει ζήσει σε τέσσερις διαφορετικές χώρες καθώς και όλα όσα διαχέουν την πολυπολιτισμική υπόστασή της. Το έργο της αυτό είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης στην ίδια όλου αυτού του πλούτου και της ποικιλίας που απορρέουν από ένα τέτοιο μίγμα πολιτισμών, κοινωνικών αξιών και παραδόσεων.

Στο ανά χείρας βιβλίο οι Βρασίδας Καραλής και Ελένη Νίκα συγκεντρώνουν και παρουσιάζουν μια μεγάλη και ενδεικτική συλλογή κριτικών κειμένων για το γενικότερο ποιητικό και άλλο έργο της Αντιγόνης Κεφαλά, κείμενα και παρουσιάσεις που έχουν γραφτεί από ένα τεράστιο όσο και πολυποίκιλο –από την άποψη των διαφορετικών προσεγγίσεων στο έργο της ποιήτριας– φάσμα ομότεχνών της και κριτικών, και που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στα πλέον έγκυρα και γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά και επιθεωρήσεις της Αυστραλίας.
Ανάμεσα στους ανθρώπους των Γραμμάτων που έχουν συνεισφέρει στον παρόντα τόμο περιλαμβάνονται τρανταχτά ονόματα της αυστραλιανής ποιητικής σκηνής (John Tranter, Judith Rodriguez, Anna Couani κ.ά.), εκδότες και κριτικοί (Belinda Vaughan, Michael Griffith, Sneja Gunew κ.ά.), Ελληνοαυστραλοί πανεπιστημιακοί (Νίκος Παπαστεργιάδης, Μιχάλης Τσιανίκας, Γιώργος Καναράκης κ.ά.).

Όπως διαβάζουμε στο πίσω εξώφυλλο του βιβλίου, οι εκδότες του εν λόγω έργου στοχεύουν με αυτή την έκδοση να πυροδοτήσουν και να διευθύνουν έναν διάλογο, μια συζήτηση για τη ζωή και το συνολικό έργο της Αντιγόνης Κεφαλά. Έχουν διαλέξει και παρουσιάσει μια συλλογή αντιπροσωπευτικών κριτικών κειμένων για το έργο αυτό, όσο και την εκδοχή της ίδιας της Αντιγόνης Κεφαλά για το δικό της έργο, κάτι που έχει οδηγήσει, αναμφισβήτητα, σε ένα περίλαμπρο αποτέλεσμα, ένα βιβλίο σαν αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Εκδόσεις Owl, από την αρχή της σύστασής τους. Η στέγαση όλων αυτών των εργασιών σε έναν τόμο θα βοηθήσει τον μελλοντικό ερευνητή αλλά και τον απαιτητικό αναγνώστη να γίνουν συμμέτοχοι και να κατανοήσουν τα ταξίδι της Κεφαλά μέσα από πολιτισμούς και παραδόσεις.

Να σημειωθεί ότι το σχέδιο του εξωφύλλου είναι έργο του Φρίξου Ιωαννίδη και η φωτογραφία του Warwick Hatton.

Πληροφορίες: http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 31 Μάη 2014.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία μου για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “Poet’s garden” του Σπύρου Καραμούντζου, που έγινε στην Γκαλερί Steps, στη Μελβούρνη, το Σάββατο, 24 Μάη 2014, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Pallette.

Κατ’ αρχάς να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που μου ανατέθηκε να παρουσιάσω αυτό το βιβλίο του παλαίμαχου εκπαιδευτικού και αφανή, όσο εμβληματικού εργάτη του λόγου, Σπύρου Καραμούντζου.

Γνώρισα προσωπικά τον ποιητή Σπύρο Καραμούντζο, όχι διά προσώπου, αλλά από ποιήματά του στο διαδίκτυο (κατ’ αρχάς) όσο και από την ανάγνωση της ποιητικής του συλλογής “Ηλίανθοι”, πριν μερικά χρόνια και πιο πρόσφατα από τη συλλογή ποιημάτων χαϊκού “Δροσοσταλίδες”.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπέρβαση –και όχι μόνο γλωσσική/μεταφραστική- στην ποίησή του μέσω της μεταφράστριας Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, η οποία ευθύνεται εξ ολοκλήρου (μαζί με τον ποιητή βέβαια) για την υλοποίηση και έκδοση του ανά χείρας βιβλίου που παρουσιάζουμε σήμερα.

Είναι το βιβλίο “Poet’s Garden” (δηλαδή “Κήπος του Ποιητή”), που είναι η μετάφραση στην αγγλική γλώσσα ποιημάτων-ενδεικτικών αποσπασμάτων της ποίησής του, ποιημάτων που προέρχονται κυρίως από τους “Ηλίανθους” και τις “Δροσοσταλίδες”. Μάλιστα, το ομώνυμο ποίημα “Κήπος του Ποιητή” που περιλαμβάνεται στους “Ηλίανθους” έχει δώσει και τον τίτλο στο εν λόγω βιβλίο.

Ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ένας ταξιδευτής του χρόνου, που βάζει στο χαρτί το μεγάλο απόθεμα ψυχής που κουβαλά, ως απόσταγμα των κατά καιρούς λογοτεχνικών, ποιητικών -και όχι μόνο- αναζητήσεών του, στο αρχιπέλαγος των γνώσεων, στις οποίες δίνει πρωτεύοντα ρόλο. Άλλωστε, ο τίτλος ενός άλλου, μη ποιητικού βιβλίου του είναι “Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση”, προσδίδοντας τον πρωταρχικό ρόλο, κάνοντας τις γνώσεις την πρώτη ύλη των γραπτών του. Και είναι αυτές οι γνώσεις, που, όπως διαβάζουμε και σε μια μικρή κριτική της ποίησής του, σε μια αργολική ιστοσελίδα, πλημμυρίζουν “από φως, νοσταλγία, ευαισθησία, ανθρωπιά, αγάπη και έρωτα”. Τα βασικά στοιχεία, δηλαδή, από τα οποία χαρακτηρίζεται και διακατέχεται η ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου, που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει να πλέουν διάχυτα στους στίχους αυτούς.

Continue reading →

Unbelievers, or ‘The Moor’

by John Mateer

Giramondo, 2013

Emptiness: Asian Poems 1998-2012

by John Mateer

Fremantle Press, 2014

In his two most recent books, the prolific John Mateer presents work developed over the long haul. His concluding essay in Unbelievers is a reflection on the seven years of writing behind that body of work, and Emptiness emphasises in its subtitle the 14-year scope of that collection. Despite the years of writing they represent, both collections bear a freshness of focus, expressed through Mateer’s formulation: ‘the irony of Elsewhere’.

As the the books’ titles suggest, an idea of ‘the East’ is central to Mateer’s project – one concerned with invisible histories, cultural translations, meetings and exiles. Barry Hill’s endorsement of Emptiness lauds Mateer as, ‘the best guide I know to the poetics of travelling in what we call Asia.’ While Hill rightly directs our attention to the invented nature of the zone known as ‘the East’, I’m inclined to suggest that rather than a guide, Mateer’s work represents a poetry of unsettlement, where constructs of both ‘East’ and ‘West’ become equally disorientated. Calling into question the historical contingencies of territory, Mateer’s poetics are alive with the contradictions and contested histories embodied by particular places. More than guiding, therefore, the poetic gestures are archaeological; disturbing and unsettling the surface meaning of ‘Elsewhere’.

One of the main features of Mateer’s poetics of unsettlement is a conceit I will describe as ‘decomposition’. Appearing in various guises across both books, decomposition represents an ephemeral, ironised state in which the significance of an historical or formal construct is revealed at its moment of disappearance or decay. Unbelievers foregrounds this process in the book’s third poem, ‘The Books’:

Not all books were thrown on the bonfires.
Some, as Ibn Zunbul recounts, were stored in abandoned mosques.
Our Traveller, hearing of this, was led to a mosque,
And through the keyhole saw nothing,
But heard – not wind – the rustle of worms.
Maybe, he thought, all books are the Uncreated?

Continue reading →

nothing here needs fixing
by Maxine Beneba Clarke

Picaro Press, 2013

The blurb at the back of the book touts nothing here needs fixing as ‘a stunning attack on the pretentious white male gits who see poetry as an exalted profession to keep away from those who are loud, black, female, happy, or even in possession of lives outside poetry.’ This is a just war, and I’d rather be on Clarke’s side than the opposing forces’. But, as important as Clarke’s mission is, there are places where her strategy could use improvement. She sometimes relies on clichéd language instead of inventing her own state-of-the-art verbal weaponry, or marches through uncontested territory when she could be digging trenches closer to the front.

Let me continue by praising the book’s high points. The opening poem, ‘in karikatur australich deutsch’, showcases Clarke’s talents at their best. This playful German-English macaronic brings a humourous touch to the themes of childhood discipline, authority, and race. The jokes snap: Clarke arranges the first line so that ‘Epping’ (the name of both a Sydney and a Melbourne suburb) sounds hilariously German in the second line, as her speaker drily explains getting in trouble:

spoke / loudly
between the third and fourth
quadratic equations
of a forty seven minute study block

in the chalk-duster quiet
my mathematik teacher happened
to be speaking/ as well

Continue reading →

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα είναι ένα μικρό σε μέγεθος και 130 περίπου σελίδων βιβλίο, αλλά είναι άκρως σημαντικό από την άποψη του περιεχομένου. Είναι μια ανθολογία ποιημάτων του μεγαλύτερου, ίσως, ποιητή της ελληνουστραλιανής Διασποράς, Δημήτρη Τσαλουμά, μεταφρασμένων στα γαλλικά. Στο εν λόγω βιβλίο δημοσιεύονται και στις δύο γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά. Είναι ποιήματα που έχουν αρχικά γραφτεί στην αγγλική γλώσσα και προέρχονται από τις συλλογές “Falcon drinking”, “Portrait of a dog”, “The barge”, “The harbour”, “New and selected poems” και “Helen of Troy”, ενώ το τελευταίο ποίημα –που παρέμενε αδημοσίευτο έως τη στιγμή της έκδοσης του ανά χείρας βιβλίου- “An Envening Song” έχει δώσει και τον τίτλο στο όλο έργο.

Η πραγματοποίηση του εν λόγω έργου δεν θα ήταν δυνατή αν τα ποιήματα του Δημήτρη Τσαλουμά δεν τα περιέβαλε με την πρέπουσα αγάπη και τον αρμόζοντα σεβασμό ο Γάλλος μεταφραστής Pascal Laurent, ο οποίος σε συνεργασία με τις “δικές μας” Owl Publishing και την Ελένη Νίκα, έδωσε μια εξαιρετική μετάφραση των ποιημάτων του Τσαλουμά, με στόχο να παρουσιάσει και στο γαλλικό κοινό μια ενδελεχή εικόνα του έργου του τελευταίου.

Η έκδοση φέρει τη σφραγίδα του εκδοτικού οίκου Orphee (Ορφέας) και έχει γίνει στη σειρά La Difference. Πριν την παράθεση των ποιημάτων φιλοξενείται εν είδει προλόγου απόσπασμα εισαγωγικού κειμένου της Ελένης Νίκα που είχε δημοσιευτεί στο βιβλίο “Dimitris Tsaloumas, A voluntary exile” Owl Publishing 1999, σε μετάφραση επίσης Pascal Laurent.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Η ποίηση είναι η πρωταρχική λέξη. Μύθοι, έπη, χρησμοί, φωνές μυστηρίου και μυστικισμού, λόγια αγάπης, αγανάκτησης, εξέγερσης, ελπίδας ή και χιούμορ, της καθημερινής ζωής και της μοναξιάς … κλασική ή μοντέρνα, οικεία ή άγνωστη, αυτές είναι οι πολλές φωνές της ποίησης που ο Ορφέας θέλει να ακούσει περισσότερο από ποτέ, επειδή είναι δικές μας”.

Ο δε μεταφραστής Pascal Laurent, σημειώνει ότι στην περίπτωση της μετάφρασης των ποιημάτων του Τσαλουμά, η ίδια η μετάφραση ήταν το ακριβές αποτέλεσμα της στενής και διαρκούς συνεργασίας (άνω των δύο ετών) μεταξύ του ποιητή και του ιδίου, υπό απολύτως δίγλωσσες ανταλλαγές επιστολών, που όμως διανθίστηκαν με καλοκαιρινές συναντήσεις στη Λέρο, το νησί του ποιητή.

“Ο Δημήτρης και η ποίησή του ήταν η πρώτη εικόνα που συνάντησα … Η ακρίβεια και η σαφήνεια της κάθε εικόνας είναι οι προτεραιότητές μου, γιατί είναι η εικόνα που υποτίθεται ότι ρυθμίζει την κατεύθυνση της μετάφρασης. Το γεγονός είναι ότι οι εικόνες εμφανίζονται μπροστά μου την ίδια στιγμή και δεν μπορούν να μεταβληθούν χωρίς να επηρεαστεί το νόημα. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι η μετάφραση θα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν σαφέστερη… Σύμφωνα με τον Δημήτρη, η εικόνα που δίνει ένα ποίημα θα πρέπει να διατηρηθεί προσεκτικά μέσω μιας κυριολεκτικής μετάφρασης” λέει ο μεταφραστής.

Δεν ξέρω αν οι Owl Publishing θα διαθέσουν το βιβλίο αυτό και στην Αυστραλία –και πρέπει-, ωστόσο μπορείτε να τις επισκεφθείτε στη διεύθυνση http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 17 Μάη 2014.

Anonymous Folk Songs
by James Stuart

Vagabond Press, 2013

On the cover of James Stuart’s debut collection Anonymous Folk Songs is an image of a series of kites strung together; tethered to a darkened cityscape, they stretch away from it, curving upwards into the sky above. In any scene where the light falling upon subjects differs, the photographer must choose which part of the image to correctly expose – and therefore to highlight – the earth or sky, the kites or clouds. The photograph is Stuart’s own, and it is the sky that takes up most of the frame, that retains depth and a complexity of colour and tone. And yet the unbroken black silhouette of an urban skyline anchors the sky, just as a barely visible line of string anchors the desiring kites to ground. The same impulse that animates this image on the cover is embedded in the poems within.

Stuart’s anchors are often a recognisable Australia, in both its rural and urban manifestations, and a similarly distinct Asia, In poems such as ‘Blow-ins’, populated with mynas, eucalypts and ‘spinifex spanning ridges’, and ‘Hội An’, set amongst ‘paper-lantern streets’, ‘ivory charms’ and incense, we are clearly in particular, defined spaces. In others, the borders blur: ‘Sudden rain, Tilba Tilba’ begins with a quote from a Qing Dynasty painter, before opening on a vista of fly-screen doors, hills ‘scraped…bare/of spotted gums & blackbutts’, and the ‘fruit preserves/& 70s bric-à-brac’ of a gentrified Australian country town.

Continue reading →

Του Κώστα Λογαρά

Το βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για τον Καβάφη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κίχλη, περιέχει 20 κείμενα-μελέτες που αφορούν στον Αλεξανδρινό ποιητή. Γίνεται αναφορά στις επιρροές τού μεγάλου ποιητή, στις πρώτες εκδόσεις των έργων του, στα ψυχικά τοπία των ηρώων του· αλλά και σε συγκρούσεις, σε διενέξεις, στις απόψεις Ξενόπουλου και Παλαμά για την ποίηση του Καβάφη καθώς και μεταγενέστερων ομοτέχνων του (του Σεφέρη, αίφνης). Πρόκειται για επιλεγμένα κείμενα, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα, που ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος συγκέντρωσε στα 40 χρόνια ενασχόλησής του με το έργο του  Αλεξανδρινού.
Όλα, ενδιαφέροντα, συμπεριλαμβάνονται σε μια εξαιρετική έκδοση καταταγμένα όχι με τη χρονική σειρά της δημοσίευσής τους (από το 1983 έως το 2013) αλλά παρακολουθούν, κατά το δυνατόν, την πορεία της ζωής και του έργου του Καβάφη. Την ποιητική του τέχνη.
Συστηματικός και αναγνωρισμένος ερευνητής του βίου και του έργου του Καβάφη,  ο Δ. Δ. έχει εκδώσει ως τώρα 6  βιβλία για τον Αλεξανδρινό ποιητή. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστό το βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου – Μαρίας Στασινοπούλου Ο βίος και το έργο του Κ. Π .Καβάφη, Μεταίχμιο, 2002. Αλλά το θεμελιώδες βιβλίο του είναι αναμφίβολα η Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη 1886- 2000 – ογκώδες έργο 1300 σελίδων.  
   
Τα 20 μελετήματα τής πρόσφατης έκδοσης — μικρής έκτασης το καθένα—  τα διάβασα όχι με τη σειρά που έχουν στον τόμο. Αλλά, βάσει του ενδιαφέροντος που μου προκαλούσε κάθε φορά το ιδιαίτερο θέμα. Οδηγούμενος από την περιέργειά μου, οσμιζόμενος μάλλον το περιεχόμενο. Και, βεβαίως, με βάση τις δικές μου ελλείψεις ή ανάγκες αναφορικά με τον Καβάφη. Πρώτα τις παρωδίες των Καβαφικών ποιημάτων, στη συνέχεια την απόψεις του Παλαμά και του Ξενόπουλου καθώς και τις παρενέργειες που αυτές προκάλεσαν, ύστερα για τον Καβάφη στον 21ο αιώνα, ακολούθως για την εικονοποιία του καθώς και τις επιρροές του στους εικαστικούς καλλιτέχνες και πάει λέγοντας.

Έτσι προέκυψε ένα σπονδυλωτό ‘μυθιστόρημα’ για τον Αλεξανδρινό και την ποιητική του πορεία· μια σφαιρική καταγραφή για τον ίδιον, για την εποχή του και το έργο του,  που φτάνει ως τις μέρες μας. ( Σαν μια ιδιαίτερη γραμματειακή μορφή εργο-βιογραφίας : με τα πληρέστατα στοιχεία της έρευνας τού Δημήτρη Δασκαλόπουλου και με την ιδιότυπη πλοκή που τη δημιούργησε η αναγνωστική μου περιέργεια – από την οποία δεν απουσίαζε, ενίοτε, και το απαραίτητο σασπένς).

Continue reading →

Woodsmoke
by Todd Turner

Black Pepper Publishing, 2014

The poetry in Todd Turner’s debut collection Woodsmoke explores topographies of land and memory. Comparable to the approach of Australian poets such as Philip Hodgins and Brendan Ryan, many of Turner’s poems explore human interactions with rural landscapes. Turner’s biographical note indicates that his ‘parents were from farming families in the town of Koorawatha, situated on the Western Plains of New South Wales’ (v). Like Hodgins and Ryan, Turner is unafraid to include autobiographical references within many of his poems.

The collection opens with ‘Shelling Peas’, a poem that may be read metapoetically for the way it details the poetic qualities of the quotidian. The speaking ‘I’ in the poem, presumably Turner, refers to a childhood memory of shelling peas, a monotonous task the poet ‘hardly tired of…just eased into a certain / order, felt a kind of rhythm at hand’ (1). This ‘rhythm at hand’ puns on the crafting of poetry and also emphasises the cadences of domestic labour, the obligatory cycles that can inform our imagination.

Continue reading →

Personal Weather
by Peter Bakowski

Hunter Publishing, 2014

Bakowski looks into the lens in the photograph by Nick Walton-Healey on the cover of Personal Weather. The poems are also direct. They eschew simile, ambiguity, and the abstract. Were he an etcher, Bakowski’s work would be figurative with clear outlines and orderly perspective. There is no hesitation in his lines. His skies might be cloudy but there would be no obscuring storms of angst, only fugitive rays spotlighting the quirky in the mundane.

The preface to his 1995 prize winning book, In the Human Night, states that he was ‘Born with a hole in the heart to Polish-German parents in Melbourne on 15 October 1954 … On 21 January 1993 he survived an eight hour heart operation.‘
In this volume birds fluttered through the verses with unabashed lyrical abandon. Natural imagery abounded:

In the mean time there are
more poems to write,
I like to try to put
a small truth in each one.
Say, about the size
of a mouse or a matchbox.

(‘Self-portrait in East Melbourne flat, 22 June 1994’)
This is Bakowski’s credo. The poems presented as found objects the poet picks up on his daily walk:

The streets, of course
are full of poems
rushing off to work
fretting at each kerb,
waiting for the hiccup
of each cursed traffic-light
…
Undress them carefully
as you would, a peacock
as you would, a panther

(‘The Dictionary is just a beautiful menu, for Frank O’Hara’)
In Bakowski’s last collection, Beneath our Armour (Hunter 2009) he says ‘My aim as a poet is to write clear and accessible poems, to use ordinary words to say extraordinary things. No matter how many books I write in my life time they will all be about what it’s like to be a human being.’

The poems displayed international ambition. There were vignettes of writers such as ‘Portrait of Cyril Connolly’ and in another he had Sylvia Plath writing about Ted’s new lover.

Not all these life studies entranced but they reflect a working method:

learning the difference
between the necessary and the overworked line.

(‘Caspar Morton, portrait artist, talking about his life and work’)
Personal Weather, Bakowski’s seventh book, continues this minimalist, sharp eyed project. In ‘Self-portrait in the shadow of scalpels, Melbourne, 26 March 2013’, Bakowski is glad he ‘wasn’t born a century before/the common use of antiseptics,/blood transfusions,/general anaesthetization,/morphine and oxygen.’

There are five portraits of other writers, including Plath. Maybe there should be a century embargo on Plath poems. There is ‘A Melbourne letter poem to Ken Bolton’ and ‘A letter from Rebecca Cartello in Scarborough, England, to her sister Carla in Longreach, Queensland, 15 December 1955’. There are four poems about letters, including:

‘The letter Y’

invented the martini. (p 20)

There is a sextet of epigrams, including:

‘The pickpocket’

Wishing to reform
he joins
a nudist colony.
(p 45)

There is a foreword by Barry Humphries, set out like blank verse. It could be taking the mickey. It reads, in part:

Most modern poetry like nearly all modern
architecture
is awful
but these poems are good.
Very good.
(p 1)

A Spanish proverb prefaces the poems: ‘Tomorrow is often the busiest day of the week.’ A man with a serious heart condition may have a special relationship with tomorrow.
The poems in Personal Weather look similar: left justified, un-rhyming views through a 50mm normal lens with straightforward syntax. They have no interest in their own concreteness. They aim to mean. They aim beyond the delectation of other poets.

The book’s first poem is ‘City workers during morning rush hour, Collins Street’, alludes to John Brack’s painting of 5pm in the same street. The second stanza is:

What a gift is hunger. Because of it your ancestors left their caves,
Explored plains, valleys, rivers, seas. These
Adventures became paintings, songs, tall tales, family legends, headlines.
There’s the story of each person, on the trains, trams and street corners.
How vulnerable you are, how strong you are. I want to reveal your
Essence via the camera of this poem, as you swarm and
Rush in the business district, glancing at your wristwatches.
(p 3)

This has the yearning of Whitman without his music. It relies on lists and the close observation of a Cartier-Bresson.

Bakowski blogs poems and musings on poetry and his influences. He pays homage online in ‘One for Charles Bukowski’:

You’ve taught me
to be lean in the poem,
to say the thing
directly,
the way the hammer
says things
to the nail.

Online he discusses pruning and sifting his poetry: ‘I’ve realized in my twenty years of writing poetry I’ve now used the words ‘sparrow’ and ‘sofa’ enough.’

He talks about being inspired by crime fiction and biography. He describes writing poetry as ‘ambling with your thoughts on a long leash in the park of your skull.’

Do the words he finds in this park excite? His corner of the playground may not entice all players but there is a whittled, sly serenity in his best lines. From the book’s last poem, ‘Some observations and a wish, for Ron Padgett’ come:

During your life the speed at which your remove your clothes may vary.

To ants, a twig is a battering ram.

May your mind resist the impulse to be a closed fist.
(p 72)

One hundred years of games in literature do not trouble this work but there should be some quiet in our hubbub for Bakowski to be heard.

*Campbell Thomson is a Melbourne writer, artist, and barrister. He acted for the Wimmera mob in their successful native title claim. He acted for five of the ‘Gunns 20′ environmental activists, sued by the Tasmanian timber company. He prosecutes and defends alleged murderers. In 2009 he produced & performed in Othello at 45downstairs. He is a judicial officer for Super 15 Rugby, helps coach the Melbourne Uni Colts, & plays touch rugby in Edinburgh Gardens with other has beens.

**Taken fromhttp://cordite.org.au/reviews/thomson-bakowskis/

Στην Αυστραλία και ειδικά στη Βικτώρια κυκλοφορούν αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά, τα οποία φιλοξενούν και προάγουν όλα τα είδη του γραπτού λόγου, ποίηση, πεζό, μυθιστόρημα, κριτική, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και άλλα. Υπάρχει μια πανσπερμία τέτοιων περιοδικών, μικρών ή μεγάλων, με μεγάλο ή περιορισμένο τιράζ, άλλα γνωστά ευρέως και άλλα γνωστά σε μικρούς σχετικά κύκλους, που προάγουν μια πανσπερμία, επίσης, προσεγγίσεων και προσλήψεων των διαφόρων λογοτεχνικών ειδών και τεχνοτροπιών γραφής, άρα και διαφορετικών ιδεολογικών και πολιτικών -αν θέλετε- απόψεων.

Απηχούν, δε, το ευρύ και ποικίλο λογοτεχνικό και, γενικότερα, πολιτιστικό φάσμα που ευδοκιμεί στην πολιτεία μας, και στην ευρύτερη χώρα.

Ένα από αυτά τα περιοδικά μάς έρχεται από το Geelong της Βικτώριας, αν και το βεληνεκές του εκτείνεται πολύ πιο μακριά, πέρα από τα στενά όρια και δρώμενα της σφύζουσας αυτής επαρχιακής μεγαλούπολης της Βικτώριας, καθώς απ΄ το εξώφυλλο κιόλας διαβάζουμε ότι το βεληνεκές αυτό ξεκινά, μεν, από το Geelong, εκτείνεται σε όλη σχεδόν την Αυστραλία, αλλά ανοίγει τα φτερά του και στη Βρετανία, την Καταλωνία, την Κίνα, την Ελλάδα (αναφέρεται ως Hellas και όχι ως Greece), τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Σιγκαπούρη.

Είναι δε το τρίτο τεύχος του εν λόγω περιοδικού που φιλοδοξεί να κατακτήσει καρδιές, πέννες, ποιητές και συγγραφείς, κοινό και εραστές του λόγου και της γραφής.

Το ανά χείρας τεύχος, όπως πάντα λιτό και… απέριττο, στεγάζει μικρά πεζά ή πρόζα, ποίηση, αναλύσεις και κριτικές καθώς και μικρό βιογραφικό των συμμετεχόντων.

Η ποίηση έχει τη μερίδα του λέοντος καθώς καταλαμβάνει το 75% σχεδόν της ύλης του τεύχους. Φιλοξενούνται εδώ οι ποιητές/ποιήτριες Juli Capilla, Kristiina Ehin, Anna Habryn, Aidas Marcenas, Lidija Simkute, Ouyang Yu, Yu Cong, Janet Baird, Brian Edwards, Rory Hudson, Richard Kakol, Jerry Shawn Keys, Loh Guang Liang, Rose Lucas, Elizabeth Murawski, Christopher Kingrose, Ian C. Smith, Jorge Salavert και Vicky Tsaconas. Όπως καταλαβαίνετε, η συντριπτική πλειοψηφία των ποιητών/ποιητριών προέρχονται από ποικίλα εθνοτικά και γλωσσικά επίπεδα, ενώ όπως και σε κάθε τευχος έτσι και στο παρόν οι συμμετοχές τους δημοσιεύονται και στη μητρική γλώσσα και σε αγγλική μετάφραση, αποδεικνύοντας περίτρανα την πολυεθνική και πολυγλωσσική κατεύθυνση των εκδοτών, κάτι που τους τιμά ιδιαίτερα.
Στις άλλες κατηγορίες, στο μικρό πεζό-πρόζα δημοσιεύονται δουλειές των Birute Jonuskaite, R. Martinez Mendoza, Natasha Sampson, Jean Thornton και Johnathan TG Tiong.

Στις αναλύσεις δημοσιεύονται κείμενα των Dzavid Haveric, Richard Benesevich και Yasmin L. Wallace, τα οποία αφορούν, κυρίως, το έργο ποιητών και ποιητριών που ηδη δημοσιεύονται στο περιοδικό (ή έχουν δημοσιευτεί στα προηγούμενα τεύχη) π.χ. για τους Lidija Simkute και Ouyang Yu.

Δημοσιεύεται, ακόμα, η κριτική παρουσίαση του Martin Hooper για το βιβλίο της ντόπιας λογοτέχνιδας Jura Reilly “A Wolf At Our Door”, ενώ ο Edward Reilly παραθέτει κατάλογο βιβλίων και περιοδικών που έλαβε το περιοδικό.

Το περιοδικό κυκλοφορεί από το Geelong Writers Inc. (εκδοτική ομάδα Edward Reilly, Martin Hooper, Jura Reilly, Christopher Kingrose και Natasha Sampson). Απευθυνθείτε στη διεύθυνση PO BOX 1306, Geelong, Victoria 3220 και http://www.geelongwriters.com