Daylight Saving: a selection of poems by Robert Gray
by Robert Gray.
Paul Kane, ed. George Braziller, 2013

In ‘Minima’, Robert Gray writes that ‘the senses can mislead us, / … when we rely on only one of them.’ Gray himself is in no danger of being misled. The dimension of synaesthesia in his perceptions has been widely noted, but it manifests itself in this collection as something both chronologically prior to, and conceptually broader than, the apprehension of one sense through another. In these poems, the synasthaesic crossover is on a continuum with other comparative and synthetic impulses: not only does he compare, for instance, ‘bird-song’ to ‘wandering lines of wet paint’, he also observes how the same shapes emerge in objects of different substance and scale, how the same ordering principles work in divergent contexts: ‘the wind paths, beyond the breakers, run out / across the water, / sinuous and spreading, like the arms / of the open eucalypts.’

In his forenote, Paul Kane explores the Buddhist inflections of Gray’s figural thinking, reflecting that the work of juxtaposition, apposition and comparison in his poetry is grounded in a Buddhist sense of underlying shared qualities. Rather than creating externally-imposed connections, his poems are ‘moments of revelation or unconcealment’. While the collection is aimed at American readers, this sense that the comparisons he draws existed prior to their poetic articulation is part of the book’s particular power for readers familiar with the places described.

Continue reading →

Outcrop: Radical Australian Poetry of Land
Edited by Jeremy Balius and Corey Wakeling
Black Rider Press 2013

Continue reading →

Allotments
by Laurie Duggan

Shearsman Books,2013

In 2012 Puncher & Wattmann published Laurie Duggan’s serial ‘Blue Hills’ poems in one collection. The ‘Blue Hills’ – a sequence that first appeared in Duggan’s The Great Divide (1985) and then reappeared intermittently through a number of subsequent books until being brought together in The Collected Blue Hills – are notational works concerned with the idiosyncrasies of place, or perhaps space, depending on one’s theoretical allegiances [if any].

The poems, as Duggan notes in the preface to the book, are ‘too intermittent and occasional’ for a long poem, and as he further notes, the collection’s ‘virtues stem from the poems not having made any promises to begin with.’ I think it’s fair to say that the ‘Blue Hills’ poems have developed something of a cult following over the years, and their provisional, notational quality, coupled with their wit, may have much to do with this.

Continue reading →

TOY ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟY

Στις μέρες μας, εκδίδονται αρκετές ποιητικές ανθολογίες και πολλοί ποιητές σπεύδουν να συμμετάσχουν, όμως, συνήθως πρόκειται για πρόχειρες δουλειές, έτσι και ο αριθμός των ποιητών μιας ανθολογίας είναι τεράστιος και τα ποιήματα είναι αταίριαστα μεταξύ τους. Οι αρετές μιας ποιητική ανθολογίας είναι ο μικρός αριθμός των ποιητών και η ενιαία θεματική των ποιημάτων.

Τέτοιες αρετές έχει και η ποιητική ανθολογία της ομάδας Gathered Avant-garde Poets: «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Vakxikon.gr». Η συγκεκριμένη ανθολογία περιλαμβάνει 15 ποιητές εύστοχα διαχωρισμένους σε καπνίζοντες, που είναι οι: Ευριπίδης Δρατσέλος, Tadeusz Robert Bialek, Βασίλης Ντιλιάς, Θανάσης Ζαφειρόπουλος, Άννα Σωτρίνη, Ανθοφίλη Τελωνιάτη, Δημήτρης Τρωαδίτης και σε μη καπνίζοντες, που είναι οι: Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιώτα Βούζνα, Γιώργος Κακαές, Λάμπρος Καραγεώργος, Γιάννης Καρτέρης, Φωτεινή Μαρκάκη, Πελαγία Μπότση και Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός-Μακρυδάκης.

Διαβάζοντας, την συγκεκριμένη ποιητική ανθολογία θα διαπιστώσουμε, πως όλοι οι ποιητές, που συμμετέχουν, έχουν στα ποιήματά τους έναν τόνο κοινωνικού προβληματισμού, που αλλού είναι πιο έντονος μέχρι και κραυγαλέος και αλλού είναι πιο κεκαλυμμένος με έντονες δόσεις υπερρεαλισμού. Η μεγάλη αρετή, όμως, της ανθολογίας «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες», είναι το ότι ο κάθε ποιητής προσεγγίζει το θέμα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Από την ποιητική ανθολογία «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες» δεν λείπει το ερωτικό στοιχείο. Όμως, πρόκειται για μια σύγχρονη οπτική του έρωτα σε όλες τις εκφάνσεις του, δηλαδή, στο από το ότι σήμερα ο έρωτας μετριέται με το χρήμα, μέχρι και τις αρκετές αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις, που έτσι κι αλλιώς αποτελούν μέρος των κοινωνικών αδιεξόδων.

Κλείνοντας, παραθέτουμε μια ερώτηση, που κάνει ο Αλέξης Αντωνόπουλος στο τέλος του προλόγου της ανθολογίας: «Έγινε, έστω για λίγο, ο κόσμος λίγο πιο όμορφος;», απαντώντας: Ναι. Διαβάζοντας αυτή την ανθολογία, έγινε.

Το βιβλίο αυτό, όγκου λίγο παραπάνω από 100 σελίδων, είναι μια ποιητική συλλογή, σε μια τόσο πολύ λιτή όσο και απέριττη και, φυσικά, καλαίσθητη έκδοση. Ανθολογούνται εδώ 15 ποιητές και ποιήτριες από τoυς οποίους δεν παρατίθεται κανένα βιογραφικό στοιχείο.

Εκείνο που συνδέει τους ανθολογούμενους είναι ο άκρως επαναστατικός τρόπος γραφής τους και γι’ αυτό η άμεση και αιχμηρή γραφίδα τους, η ακόμα πιο άμεση και χωρίς μεσολαβήσεις κοινωνική κριτική τους, όχι μόνο “σε μια καθημερινότητα η οποία μοιάζει ολοένα και περισσότερο με δοκιμασία των αντοχών μας’, όπως γράφει στον Πρόλογο ένας εκ των ανθολογούμενων εδώ και εξαίρετος νέος ποιητής, Αλέξης Αντωνόπουλος, αλλά και σε ό,τι συνθλίβει σήμερα τον άνθρωπο. Ιδιαίτερα εκείνον που θέλει να ξαναγυρίσει στις ανατρεπτικές και ευεργετικές –για την ψυχή του πρώτα και κύρια- εξισώσεις. Αυτές τις εξισώσεις που στοχεύουν να επαναφέρουν την ποίηση στην πρότερή της θέση, αυτή δηλαδή του αμείλικτου κριτή των κοινώς δρώμενων και πεπραγμένων, απομακρύνοντάς την από την κατάσταση του εύπεπτου προϊόντος που καταναλώνεται εδώ και τώρα και ξεχνιέται την αμέσως επόμενη ώρα, παραχωρώντας τη θέση της στον επόμενο, επίσης εύπεπτο, κρίκο της ίδιας αλυσίδας, όπως έχουν ήδη εξελιχθεί άλλα είδη του γραπτού και μη λόγου στις μέρες μας.

Continue reading →

Vagabond AP SeriesVagabond AP SeriesVagabond AP SeriesVagabond AP Series

Poems of Masayo Koike, Shuntaro Tanikawa & Rin Ishigaki, Leith Morton, trans.

Poems of Rolando S. Tinio, Jose F. Lacaba & Rio Alma, Robert Nery, trans.

Poems of Yi Sha, Shu Cai & Yang Xie, Ouyang Yu, trans.

Poems of Lưu Diệu Vân, Lưu Mêlan & Nhã Thuyên, Nguyễn Tiên Hoàng, ed.
Vagabond Press, 2013

Vagabond Press has recently issued four attractively presented volumes of poetry from the Asia Pacific region. Each contains the work of three poets and represents China, Japan, Vietnam and the Philippines, respectively.

In the selection from China, Ouyang Yu provides an introduction which is concise, forthright and irreverent, so it should come as no surprise that the three poets he has chosen, Yi Sha (b.1966), Shu Cai (b.1965) and Yang Xie (b.1972) share these characteristics. There is a cool muscularity about these poems. For instance, Shu Cai ‘favours the cleanness of words and images’, Yu writes, ‘a poetry with contemporary rhythms that resonate with his themes of absurdity, of death and of memory.’ His poetry exemplifies the connection between source and form, what Yu calls ‘the centrality of solitary insight’. In ‘Ocean Sea’, the sound from the ocean’s depths and from those of the soul, present a language both perceived and created:

All we can ever do is listen to the sound from the depth
Of our selves
All that can be forgotten needs to be forgotten
As the stars and the earth refuse to be forgotten
At the seaside where I sit and watch
I seem to see life right through to its other end

In ‘Sunday Free’ there is a transposition of self into nature, as the speaker is ‘full of wings/Inside my house, flying inside the bus.’ Once at the beach:

Over my head, a huge bird is
Flying, and I am sitting
A bird whose wings have grown
Thoughts

Continue reading →

Τον Πέτρο Θεοδωρίδη τον ξέραμε ως δοκιμιογράφο και συγγραφέα με δυο  βιβλία (οι Μεταμορφώσεις της Tαυτότητας και η Απατηλή Υπόσχεση της Αγάπης) στο ενεργητικό του πριν εκδώσει την συλλογή ‘’ όταν   συναντηθούμε ξανά ‘’ με υπότιτλο  ‘’ποιηματάκια’’.
 
Από το διαδίκτυο ξεπήδησαν τα ποιηματάκια. Έτσι απλά και λιτά. Όχι ποιήματα, αλλά ποιηματάκια. Σαν ένας άλλος συνομιλητής του Θεόκριτου ο Θεοδωρίδης από το πρώτο σκαλί παρατηρεί το έργο του. Ανικανοποίητος επιλέγει το υποκοριστικό. Ποιηματάκια, λοιπόν, που επεξεργάστηκε, ξαναδιάβασε και φρόντισε σαν ασθενικά παιδιά που τελικά ενηλικιώθηκαν και βρήκαν το δρόμο τους προς την έκδοση.

Με συνείδηση της πλαστικότητας του στίχου ο Θεοδωρίδης αγγίζει  ευαίσθητες χορδές του σύγχρονου ανθρώπου. Με την οξυδέρκεια του δοκιμιογράφου, του συγγραφέα που αναζητά την εικόνα πίσω από το επιφανειακό χρώμα της ρητορείας και του κομφορμισμού, μεταχειρίζεται το στίχο ως ένα μέσο προκειμένου να αφυπνίσει τον αναγνώστη του. Συνδέει την προβληματική με την τέχνη, την αγωνία για το παρόν και το μέλλον με την εικονοπλασία και την πρόζα, τη θέαση της σύγχρονης κοινωνίας με το συναίσθημα και τον ποιητικό λόγο, με έναν τόνο διαχρονικό.

Continue reading →