Στη μνήμη της πρόσφατα χαμένης Δήμητρας

Ντόμινο

Πρόβατα της θάλασσας
οι κάτασπροι γλάροι.
Βόσκουν στο πελώριο γαλάζιο λιβάδι.
Με το εύστοχο ράμφος τους
αδράχνουν σπαρταριστά αφρολούλουδα.
Τα καταπίνουν αμάσητα μαζί με τα λέπια.
Αναρωτιέμαι:
Μήπως τ΄ άσπρα φτερά κρύβουν λύκους;

Ο ερημίτης

Μην αγναντεύεις τη ζωή
με πρεσβυωπικό φακό μέσα σε τόμους δερματόδετους.
Κατέβα σε στενά και σε πλατείες
να σπρώξεις, να σπρωχτείς και να πονέσεις
να λερωθείς και να βραχείς
να νιώσεις στο πετσί σου την αλήθεια.
Κι όταν γυρίσεις μουσκεμένος σαν παπί
σ’ άγραφη κόλλα εξομολογήσου.

*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας” (34 ποιητικές προειδοποιητικές βολές). Εκδόσεις Αρκαδικός Κήρυκας, Αθήνα 2013.

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
Μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.

Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.

Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
-ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σ’ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα.

Ακούς και δεν γνωρίζεις τ’ όνομά σου,
κρυώνει η μοίρα που παλιά σου ‘χε δοθεί
-σε ποιές λοιπόν παγίδες έχουμε συρθεί;
Μέγα κακό είναι ν’αρνηθείς τ’ ανάστημά σου.

Δεν είναι ο κόσμος πείραμα στους τρόμους
του απείρου, όχι, δεν είναι δοκιμή.
Μπορείς να σέρνεσαι μια ολόκληρη ζωή,
υπογραφή δειλή μέσα στους δρόμους;

Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
-άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που “διελύθησαν ησύχως….’

*Από την “Ομίχλη του μεσημεριού’, 1959.

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ’ τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος Bούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

1.

Έφτασε στο σταθμό -ένας απέραντος κήπος
τα βλέμματα συναντήθηκαν, δυό μέλισσες πέταξαν
μία μικρή αόρατη αστραπή.
χτυπήθηκαν, όπως τα λουλούδια απ’τις δυνατές βροχές
λέξεις μπλεγμένες σε δίχτυα προτύπων,
“πώς ήταν το ταξίδι;” ενώ φώναζε η καρδιά του
“έχεις τα πιο όμορφα μάτια, το ξέρεις;”, το κοτσάνι κόπηκε

2.

περπατούσαν μαζί και τα βήματα χάνονταν, δεν ήταν πια στον κήπο
δεν χρειαζόταν να πουν τίποτα
και πάλι μιλούσαν
και τα λόγια έφευγαν,
πουλιά σε πολύχρωμους ουρανούς ονείρων

3.

Τον ξεχώρισε γιατί ήταν μπουμπούκι
άφθαρτος, απαλός, χαμένος μες το πλήθος,
μυστική η ομορφιά που θα σου χάριζε
με μόλις μια σταγόνα νερό
γιατί τα ανθισμένα λουλούδια,
το ξέρεις,
δεν έχουν τίποτα να σου προσφέρουν,
το ξέρεις,
τα παίρνεις για να μαραθούν στα χέρια σου
– και αυτός ήθελε το μπουμπούκι.

4.

έχω μπουχτήσει απ’τα μαραμένα λουλούδια
δε βγαίνουν πια μπουμπούκια
χάθηκαν στους απέραντους κήπους
τα πάτησε ένα απρόσεκτο πόδι
δε βγαίνουν πια μπουμπούκια
ερήμωσαν οι κήποι

Αγάπη μου, μην ανθίσεις ακόμα, περίμενέ με
άφησε τα λόγια μου σαν καλοκαιρινό αεράκι να χαιδέψουν τα πέταλά σου
άσε τις σκέψεις μου σαν σταγόνες να μπουν στις ρίζες σου
όμως μην ανθίσεις ακόμα, περίμενέ με –
ήθελε να φωνάξει όταν πάλι έμπαινε στο σταθμό
– και θα μαραθούμε μαζί …

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Wirdicious στη διεύθυνση http://wirdicious.wordpress.com/2014/05/27/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9/

Κάτι έπαθα-κάτι έχασα
-καμμιά μέρα δεν είναι πια σαν
άλλη μέρα.
Είναι σαν η άλλη μέρα να κοιτάζεται
στον καθρέφτη-κοιμάμαι και ξυπνάω
μέσα στον καθρέφτη της προηγούμενης
μέρας-κάτω απο τόννους Λυπημένου
και Αμίλητου Νερού- κι όσο πιο πολύ
ρουτίνα γίνονται όλα τόσο λιγότερα
καταλαβαίνω-τότε που δεν ήξερα αν πήγαινα
ή αν ερχόμουνα ήξερα κάτι καλύτερα-
γι’αυτό ζούσα μέσα σε βαλίτσες-
ερωτευόμουνα τις γωνίες των δρόμων-
όλες μου τις αναπνοές τις έχω
ξανααναπνεύσει-τυφλά ψάρια θα
μου φάνε τα μάτια.-

*Από το Timeline της Σοφίας Σεραφιμίδη στο facebook.