V

Ακούστε καλά!
Κωδωνοκρούστης στην καμπανούλα,
σαρκοφάγο λουλούδι της ασκήμιας μου,
στο αχανές πεδίου της καμπούρας μου
όπου,
απαράλλαχτα έναστρος ουρανός, αιωρείται
η αστροσκόνη που είμαι.
Ακούστε καλά!
Κυνηγημένοι σαν Βιετναμέζοι
στη ζούγκλα των τοξικών αναθυμιάσεων
φεύγουμε
φεύγουμε
φεύγουμε μακριά.
Το σκηνικό·
μαύρο με φώτα αχνά
τα αστέρια και τους ετερόφωτους πλανήτες
και πλέουμε
όπως να’ ναι,
λαθραία,
ολοταχώς για ποιος ξέρει πού,
στους δαιδάλους του διαστήματος
«τεχνολογία», ψελλίζοντας,
«είσαι η αρχαιολογία του αύριο.

Την επάρκεια του σώματος η ηδονή

Η δίψα αρχίζοντας
‘Οπως τα χείλη φουσκώνουν
Στη σύσταση χλοερά που ήταν πιο πριν

Μ’ άλλον τρόπο απαίτησης
Μ’ άλλες κάμψεις
Αποθέματα ελάχιστα στιγμων δροσερών εξαντλεί

*Από την ποιητική συλλογή “Ημερολόγιο της Ηλικίας” (1958).

Ο φιλοξενούμενος

Δικός μου δεν είσαι
δεν υπάρχεις
στη ζωή μου
στο πλευρό μου
δε δειπνείς στο τραπέζι μου
δε γελάς ούτε τραγουδάς
ούτε για χάρη μου ζεις.

Ξένοι είμαστε
εσύ κι εγώ η ίδια
και το σπίτι μου μαζί.

Ένας ξένος είσαι,
φιλοξενούμενος
που δεν ψάχνει δεν επιθυμεί
παρά φορές-φορές
μια μόνο κλίνη.

Τι μπορώ να κάνω
να σου την προσφέρω
μα εγώ ζω μόνη.

—

Όχι πια

Δε θα γίνει πια
όχι πια
δε θα ζήσουμε μαζί
δε θα μεγαλώσω το παιδί σου
δε θα ράβω τα ρούχα σου
δε θα ξαγρυπνώ στο προσκεφάλι σου τις νύχτες
δε θα σε φιλάω φεύγοντας
ποτέ δε θα μάθεις ποια υπήρξα
γιατί άλλοι με αγαπήσαν.

Δε θα κατορθώσω να μάθω
ποτέ γιατί ούτε πώς
ούτε αν ήταν στ’ αλήθεια
αυτό που είπες πως ήταν
ούτε ποιος υπήρξες
ούτε τι ήμουνα για σένα
ούτε πώς θα ήταν
μαζί να ζούμε
να αγαπιόμαστε
να μας περιμένουμε
να είμαστε παρόντες.

Δεν είμαι πια
παρά εγώ για πάντα
κι εσύ
δε θα ‘σαι πια για μένα
παρά εσύ.
Δεν υπάρχεις πια
σε μια μέρα μελλοντική
δε θα ξέρω πού ζεις
με ποιαν
ούτε αν θυμάσαι.
Ποτέ δε θα μ’ αγκαλιάσεις
όπως εκείνη τη νύχτα
ποτέ.

Δεν πρόκειται ξανά να σ’ αγγίξω.

Δε θα σε δω να πεθαίνεις.

—

Τα πράγματα είναι απλά

Τα πράγματα είναι απλά πολύ
πιο απλά κι όμως
ακόμα κι έτσι έρχονται στιγμές
που φαντάζουν όλα αβάσταχτα για μένα
που δεν καταλαβαίνω
και δεν ξέρω αν πρέπει τα γέλια να βάλω
ή τα κλάματα από το φόβο
ή εδώ να μένω δίχως δάκρυα
δίχως χαμόγελα
σιωπηλή
αποδεχόμενη τη ζωή μου
το πέρασμα
το χρόνο.

*Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Φώτο: Emmet Gowin
Edith and Moth Flight 2002
Digital ink jet print 19 x 19 cm (7 1/2 x 7 1/2 in.)
National Gallery of Art, Washington, Charina Endowment Fund
© Emmet and Edith Gowin, Courtesy Pace/MacGill Gallery, New York

ένα φίδι είναι ο χρόνος

που χωνεύει φρέσκα όνειρα
και το όνομά σου στη γαστέρα του

ένας απλός βορβορυγμός

αφήνει δαγκωνιές ψωμάκια από έρωτα

την ώρα που τσακίζει του πόθου τις κορφές

αφήνει ρίμες και ευχές λυτές

στον άσπρο βράχο του

και μια ευωδιά μικρού αχινού στυφή πάνω στη βάρκα

άνεμος να τανε ή οδηγός όταν ξεκίναγε

που γέννησε τα αυγά του αιώνια

στην αντήχηση της θλίψης του θανάτου;

κάλυψε το στέρνο του με σύννεφα κι αστέρια κι είπε:

-θεός είναι η βροχή και η διάρκειά της,

θεός είναι η βαρύτητα για όσο είμαστε κοντά,

θεός είναι που μάτωσες και που το αίμα δεν επιστρέφει στην πληγή

(για αυτό κι όταν ντύνεται τ´άμφια τα αθάνατα

βαδίζει ανάποδα

κι από το σώμα του κυλούν οι ποταμοί

αντιεντροπικά προς τις πηγές τους)

*Από τη συλλογή “Ξηρασίες, η πρώτη μάχη”. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://loukopk.wordpress.com/2014/07/21/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B9v/

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ Ε Ι Ν Α Ι

Κόκκινη θυσία
με ονειρεύτηκες;

Ανάδρομες λέξεις
ψευδίζουν στο ημίφως.
Ο τελευταίος πυρετός
μου ‘φαγε τα πόδια
στην οδοντωτή γραφή του ποιήματος.
Σε σκήτη νευρώνων εγκαταβιοί
χλωροφύλλη ιλίγγου
κι εκκρεμεί υπόγειο

Τίποτα

μα ευτυχώς η συνθήκη διαβρώνεται
από μετάληψη κι άγριες καμπάνες.
Ακολουθεί το θαύμα:
με γύρη στα μάτια
και γρήγορη ψυχή
αυτό που περπατούσε
Είναι

—

ΓΚΡΙ ΛΙΝΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ

στο τραπέζι της η Πασιφάη
και τα ποτήρια από κέρατο
τα σημειώματα δίναν και παίρναν
με τους οινοχόους να χασκογελούν.
Η Πασιφάη
τα βράδια χαμογελούσε
με το ‘να φρύδι σηκωμένο
όταν κερνούσε
γλυκό κρασί τον Μίνωα
στα κεράτινα ποτήρια.
Εκείνα τα βράδια
που ανενόχλητη ασελγούσε
στον Ταύρο του θεού.
Στο πάτωμα τα θλιμμένα νύχια της
γίναν με τα χρόνια
δέντρα.

Δέντρα με ρίζες
ίσαμε τα σπλάχνα του Λαβύρινθου.

—

ΜΙΣΟΦΩΤΙΣΜΕΝΟ

Οι δρόμοι με θυμώσανε
Οι γοργές αναπνοές
οι πηλοί στα νύχια
στα χαλίκια, στα κατράμια
τα γούνινα καθαρματάκια
που ρουφούσαν το φεγγάρι
τα τσιγκέλια των δέντρων στην πλάτη
το μαύρο μέταλλο
που έβραζε από χάος κι από χάος
το ξεραμένο μου λαρύγγι
και στα πλευρά της Ανδρομέδας
μπηγμένη
του μυαλού η αποκριά.

Τελικά ο επίλογος υπήρξε τροχοφόρος.

*Από τη συλλογή “Χαμηλές οκτάβες”, εκδ. Φαρφουλάς, 2013. Η ποιήτρια διατηρεί το δικό της ιστολόγιο Ψυχοναύτες στη διεύθυνση http://doumoustella.wordpress.com Η εικόνα της ανάρτησης προέρχεται από εκεί.

όχι δεν γράφω ποιήματα
απλώς αρχίζω μια ιστορία από τη μέση
γιατί κάθε αρχή έχει το τέλος της
η μέση όμως πάντα διαφεύγει
ξεχνιέται στην πορεία

γίνεται κύκνος
που αρνείται να τραγουδήσει

γίνεται λυγμός
και κρύβεται στα νούφαρα

πόνος βουβός
κι εξατμίζεται απ’ την επιφάνεια

σύννεφο που βρέχει
ασταμάτητα εντός μου

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013.

Σήμερα 18 Αυγούστου 2014 συμπληρώνονται 78 χρόνια από τη δολοφονία του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε

Δύο ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Τάκη Βαρβιτσιώτη

Αποχαιρετισμός

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Το βλέπω απ’το μπαλκόνι μου.)

Ο θεριστής θερίζει τα στάχυα.
(Τον βλέπω απ’ το μπαλκόνι μου.)

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό!

—

Το μουγκό παιδί

Το παιδί ζητάει τη φωνή του.
(Την έχει ο βασιλιάς των γρύλων.)
Σε μια σταγόνα του νερού
το παιδί ζητάει τη φωνή του.

Δεν τη θέλω για να κουβεντιάσω
Δαχτυλιδάκι θα την κάνω
που η σιωπή μου θα το βάλει
στο πιο μικρό της δάχτυλο.

Σε μια σταγόνα του νερού
Το παιδί ζητάει τη φωνή του

(Μακρυά η φωνή φυλακισμένη
το ρούχο φόρεσε ενός γρύλου.)

Από το φανταστικό ιστολόγιο της Χάρης Σταθάτου Σημειωματάριο Κήπων με πολλές και θερμές ευχαριστίες για τα πάντα.

βύρωνα λεοντάρη, μικρά αλλά μεγάλα πεζά.

Marchand,
Marchand de sable
Cauchemar vivant
Marchand tue- le- temps
Τemps fusillé
Marchand de cauchemars
Marées de balles
Le monde érode le temps
Marchand de larmes
Larmes de suie
Efface…
la guerre
Oublie…comme
Naguère
La galère
tue le temps,
L’effaceur
les amours,
La galère erre.
Il n’y a plus que l’encre
Et la plume, à la guerre comme à la guerre,
A nous deux, navire.

Περιπλανιέμαι όλη τη μέρα, 

βελονίζω το χρόνο μου 

αναζητώ με άνεση τις ομοιοκαταληξίες μου.

Οι καλύτερες απ’ αυτές ξεχειλίζουν από αγάπη, 

γραμμένες με φυσικότητα και απλότητα και φροντίδα 

σαν να προορίζονται για γιατρικό της καρδιάς…

Ο άντρας γυρνά και προσκυνά πάντα

τον ιερό τόπο

και τα χείλη της γυναίκας προδίδουν το χαμόγελό της 

και η ανάσα της γεμίζει τον αέρα

και τα αρωματικά τριαντάφυλλα φαίνονται λιγότερο δίκαια…

Ομοιοκαταληξίες

που ζουν στα όνειρα των ανθρώπων

που έρχονται από τον κόσμο του μπερντέ. 

Που πλάθονται από πείνα

και διακοσμούνται από σκοτεινές νύχτες 

μιας χούφτας εμιγκρέδων … 

που ο ένας στους είκοσι κρατά ένα κιλό αλεύρι

και υποσχέσεις για ανακούφιση
και δώρα 

και δέματα

Στίχοι 

που υποφέρουν από κακουχίες και πάθη 

και ήττες και απελπισίες

και καταθλίψεις…

Είναι οι στίχοι της ψευδαίσθησης
και της επιστροφής στον κόσμο του σκότους.