Είναι τόσο γυμνή και μοναδική.

Είναι το άθροισμα του εαυτού σου

Και των Ονείρων σου.

Σκαρφάλωσε την σαν μνημείο

Βήμα προς βήμα.

Εκείνη είναι στέρεη.

Όσο για μένα

Εγώ είμαι νερομπογιά.

Φεύγω με το Νερό.

Στην παγωνιά του ύπνου

Απελευθερωμένος από ρίζες

πλανιέται κι ονειρεύεται ο κοιμισμένος

Περιπλανιέται για να μην

Ξαναγυρίσει ποτέ πια

στης γης το πανδοχείο

Όμως στις αβύσσους του κορμιού του

Ωριμάζει σαν γεννημένη από δέντρο

η παμπάλαιη φωτιά καινούργια.

*Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης.

Έργο της Lara Baladi

κρεμάστηκαν
απ΄το σβέρκο μου
μικρές σκληρές αλήθειες
σαν σχισμένα άμφια
με κεντημένα χρυσά στολίδια
από αρβανίτικα παραμύθια
ξεροβήχω και κοιτάζω
αδέλφια και πρωτοξάδελφα
αμίλητα να τρέμουν το χρόνο
που μας συμβουλεύει
και με σπασμένα δόντια και
μελανιασμένο κορμί
απαγγέλλουμε μετρώντας
απ΄το τέλος προς την αρχή
στίχους της Οδύσσειας
σαν ξυπόλητες φιγούρες
στο γάμο του Καραγκιόζη
που απολαμβάνουν
τα πρωτοβρόχια ενώ φλέγονται
απ΄το αλάτι της γης
όλες μου οι πληγές
στρέφεται η ψυχή μου
σαν δείκτης πυξίδας
στο κέντρο του ουρανού
και προσανατολίζεται μεγαλώνω σκληρά
γιατί ποτέ μου
δεν φοβήθηκα
να αντιμιλήσω
και να τσακωθώ
με κανένα
απ΄τους γερασμένους
θεούς τύρρανους
της εφηβικής μου πατρίδας
κι ας προσευχόμουν
στο όνομά τους
για χρόνια

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τον τοίχο του Βάσσου Γεώργα στο facebook.

Ξυπνούσε τη νύχτα. Την έβλεπα
κάθε πρωί στο μουντό φως να γυρίζει στους δρόμους
σαν ένα φεγγάρι που χάνει το δρόμο του.
Σαν ένα φεγγάρι που το δέρνουν οι άνεμοι
και το πνίγουν τα σύννεφα. Τα χοντρά της παπούτσια
θορυβούσαν περίεργα, λες και περνούσαν
νικηφόροι στρατοί. Ήταν ένα κλωνάρι
λυγαριάς που δε μέστωσε. Εκείνη την ώρα
ξυπνούσαν οι φάμπρικες με χοντρά μαύρα χέρια
για να πνίξουν τον ήλιο. Ένα τέταρτο δρόμος.
Ώσπου ν’ άνοιγε η μια πόρτα έκλεινε η άλλη
και ντουβάρια που ψήλωναν για να κρύψουν τον ήλιο.
Ένα τέταρτο δρόμος.
Κι η μέρα δεν ήταν παραπάνω από τέταρτο.
Τα χοντρά της παπούτσια
μετρούσαν τις μέρες και τα χρόνια με τέταρτα.
Μετρούσαν τον ήλιο και το φως με στιγμές.
Πόσος ήλιος και πόσο φως καθρεφτίστηκε
στα μεγάλα της μάτια; Πόσο πήρε μαζί της;
χαιρετίσματα στ’ άλλα μικρότερ’ αδέρφια της
που κοιμούνται στη γη;

*Το ποίημα του Κώστα Γαρίδη είναι παρμένο από εδώ http://poihtikostayrodromi.blogspot.gr/search/label/%CE%93%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82%20%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82

Έργο του Van Gogh

Χτύπημα βαρύ…
Μ’ ένα ζεϊμπέκικο
παρηγοριέται.

***

Βαριά άρρωστη
μετρά τις δυνάμεις της
κι εγώ ελπίζω.

***

Την τυλίξανε
Με σεντόνι και πάνε.
Πώς να μην κλάψω.

***

Βαρύς ο πόνος
του χωρισμού. Του τάφου
δε βαστιέται.

***

Κοίταζε τόσα
μπροστά του. Τώρα βλέπει
κυπαρίσσια πια.

[…]
Μεταξύ μας, φίλοι μου, σας λέω

Εδώ

Αντιπαλεύουν δίχως τελειωμό παράδοση και αλλαγή

Τάξη και Περιπέτεια

Σεις που το στόμα σας είναι πλασμένο κατ’ εικόνα θεού

Που με το στόμα σας μιλάει η τάξη

Μη μας κρίνετε αυστηρά όταν θα μας συγκρίνετε

Με τους τρανούς εκπροσώπους της τέλειας τάξης

Εμάς τους κυνηγούς της περιπέτειας

Εχθροί δεν είμαστε

Να σας δώσουμε θέλουμε εκτάσεις απέραντες παράξενες

όπου τ’ ολάνθιστο μυστήριο δίνεται σ’ όποιον γυρεύει να το κόψει

Βρίσκονται εκεί πρωτοφανέρωτες φωτιές χρώματα που δεν τα’ δε

μάτι ανθρώπου

Χιλιάδες άυλα φάσματα

Που περιμένουν να τους δώσουμε μορφή

[…]

*Μετάφραση: Κλείτος Κύρου.
** Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι της Σοφίας Περδίκη, “Συνομιλία”, 12 χ 12 εκατοστά, μικτή τεχνική.

Είμαι! Οι αιώνες κυλάνε επί αιώνες:

κι αυτό που είμαι, ήμουν και θα είμαι:

να γιομίζω ανώτερο γραφτό με όγκο σιγανό,

και να τείνω, ολοένα, στο φαρδύτερο σκοπό.

Ο λίθος είμαι που κοιμήθηκε· ο παλιός, παλιός εκείνος ύπνος

άφησε το πολυκαιρισμένο χνάρι του πολύ βαθιά εντός μου·

το φυτό είμαι που ονειρεύτηκε· και ιδού! ακόμα τη θωρεί

να κατοικεί επί τ’ ανθρώπινου προσώπου κείνη την ονειρο-ζωή.

Κοιμήθηκα, ονειρεύτηκα, και ξύπνησα: άνθρωπος είμαι!

Το καλύβι φυτρώνει ανάκτορα· τα βάθη θρέφουνε φως·

ακόμα επί! περνούν μορφές· αλλά μορφή βαστάει δύναμη

πιο βασιλοπρεπή!

Ο αοιδός, πεθαίνοντας στ’ αρχίνημα του τραγουδιού του,

ακόμα ζει εντός μου· και γι’ άλλη μια φορά μέλλει

να ξεσφραγίσει χείλια ωραιότερων ωδών·

γιατί είν’ οι χίλιες γλώσσες της αθανασίας μιλιές μου.

Γενάρης 1892

*Το ποίημα και η επάνω εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://gr.contrainfo.espiv.net/2014/07/22/voltairine-de-cleyre-1866-1912-i-am/ δεν γνωρίζουμε τον μεταφραστήή μεταφράστρια.

Η Voltairine De Cleyre (1866-1912) ήταν αναρχική αγωνίστρια, συγγραφέας και ποιήτρια από τις ΗΠΑ. Ευελπιστούμε στο μέλλον να παρουσιάσουμε περισσότερα ποιήματά της.

Είναι στιγμές που νομίζεις οτι κάποιοι μπαίνουν τα βράδια 

σπίτι σου και το αδειάζουν. Τα παίρνουν όλα, κοσμήματα,

φωτογραφίες, ρούχα, βιβλία, αρωματικά προφυλακτικά,

τον πατατούφα, ακόμη και το πηρούνι που είναι καρφωμένο

πάνω στο κουνουπίδι που δεν έφαγες παίρνουν..
.
Παίρνουν τις αναμνήσεις σου, τις απολύσεις σου, τα όνειρά σου

παίρνουν, τα σκουπίδια σου παίρνουν και τώρα όλοι ξέρουν 

ότι είσαι επίκουρος ταξιθέτρια σε μια παράγραφο που την

τελευταία στιγμή έβγαλε από το έργο του ο νομπελίστας ποιητής

όλα τα παίρνουν εκτός από σένα.

Και τότε αρχίζει η ανθρωποφαγία.

Κάτι πρέπει να κάνει κανείς τα βράδια μόνος με το σώμα του.

Ο γείτονας κλείνει την τηλεόραση.

Σε κοιτάζει.

Ανοίγει μια σακούλα πατατάκια. Ανοίγει και δεύτερη.

Το πρωί ξυπνάς και όλα βρίσκονται στην θέση τους,

όλα εκτός από το πηρούνι.

“Ακούς κάτι;”. “ένα τίκ;”

“Ναι, είναι ο χρόνος του κλέφτη, ο βλάκας τον ξέχασε μέσα στον τάφο”.

Ο γείτονας πήγε Super Market!

Lock Out

mακροβούτι στα στρωσίδια από νωρίς
να πάει στον αγύριστο η μέρα
αυτή που χτες περίμενα στο φως της να λουστώ
μα ήρθε με φαρέτρα φορτωμένη.
Με κρατημένη αναπνοή σε κόλπο απάνεμο ζεστό
απ’ όλες τις μεριές προφυλαγμένο
κάλμα εφήμερη, πλαστή
αναζητώ
σαν όαση ασφαλείας
ν’ απλωθώ
να σώσω τη μισή ζωή απ’ όση μου απομένει
αυτή που μέχρι χτες λογάριαζα χαμένη.

—

Το άχ και το όχι

όχι.
Μη με βασανίζεις άλλο σε παρακαλώ
είπε το ποίημα στον βραβευμένο,
Μη με φορτώνει με παραπανίσια επίθετα.
Ένα αχ ψυχής φτωχό να γίνει θρήνος πολυτελείας.

*Από τη συλλογή “Τρελή τυγλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

Αν τολμήσεις να εκπλήξεις
την αλήθεια αυτού του παλιού τοίχου΄
και τις ρηγματωσιές του και τα ξεφλουδίσματά του,
που σχηματίζουν πρόσωπα, σφίγγες,
χέρια, κλεψύδρες,
θαρθεί με βεβαιότητα
μια παρουσία για τη δίψα σου,
θα φύγει πιθανώς
αυτή η απουσία που σε πίνει.

*Από τη συλλογή «Τα έργα και οι νύχτες», 1965. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από το http://bibliotheque.gr