Έργο του Oswaldo Guayasamin

Στο τέλος θα δεις…
Θα χρωστάμε στον εαυτό μας μονάχα…
Και θα’ ναι μερες, μήνες και εποχές
και θα’ ναι χρόνια που άδικα μας προσπέρασαν…
Και θα’ ναι η πουτάνα η σιωπή
που στον δρόμο μας ξεγέλασε…
Και θα’ ναι η κούραση
το στοιχειό που θα στοιχειώνει
τ’ αγγεία των ματιών μας…
Και θα ‘ναι η πληγή ανοικτή
και το αίμα υστερόγραφο στον τοίχο…
Και θα’ ναι μια νύχτα άγρια
στον εμετό πνιγμένη
που θα γελάσεις
και θα πεις πως νικήσαμε…
Κι εγώ που κανένα δεν πίστεψα
εσένα θα σου δώσω το χέρι…

Στερνή ευχή

Δεν εζητούσα τα πολλά
μια χούφτα ρέστα από ουράνιο τόξο
να κράταγα στο χέρι.
Την ώρα της στερνής ευχής
να’ χω και εγώ μια ελπίδα.
Θα την χαράμιζα και αυτή, το δίχως άλλο.
Απόδειξη;
τούτα τα ερείπια στην άκρη των ονείρων μου.
Με ένα αεράκι δροσερό απομακρύνθηκα
και την ευχή στην τσέπη.
Καλή ζωή, στο θαύμα δεν πιστεύουν οι άνθρωποι

*

Μόνο για λίγο

Σβήσε τώρα το φώς καλή μου
ώρα να επιστρέψουμε στο έρεβος
σε αυτή τη μυστική γωνιά της έξης μας
που σαν αθώοι θάψαμε στο νου
…μα ήταν για λίγο
Τόσο δεν λένε ότι κρατάνε τα όμορφα;
Και εμείς ανήμποροι, εμείς καταραμένοι
να μην προφταίνουμε να αδράξουμε όσα όνειρα
εκπλήρωση ζητούσαν
Ο,τι ευχόμασταν να ζήσουμε, αφήσαμε να τρέξουν σαν ποτάμια
που χάνονται στο σίγουρο απέραντο.
Ούτως η άλλως
μονάχα η θάλασσα αφουγκράζεται επιθυμίες…

*

Τα χρόνια που χάσαμε…

Όμορφοι κήποι με ευωδιές, μας είχαν αγκαλιάσει
Στα δειλά μας χαμόγελα, στα ανθίσματα τα πρώτα
Ήλιο ποθούσε η καρδιά, ήλιο να μην δειλιάσει
Mόλις ωχρύνουν οι στιγμές, πρωτού σβήσουν τα φώτα

Χοντρές κλωστές τις σπάσαμε, τίποτα δεν μας δένει
Σε μια άνοιξη ελπίζαμε, σε μια άβυσσο χρυσή
Όμως ρυτίδιασε η καρδιά και εμείς ταπεινωμένοι
Έχασα εγώ τον δρόμο μου, τον έχασες και εσύ

Έτσι γινήκαμε έρμαια από τα είκοσι μας
κάποτε εκεί νομίζαμε πως θα’ ναι η στροφή
Ανάμνηση που κρύφτηκε στον ίσκιο της βιτρίνας
Ανδρείκελα που επιζητούν το λίγο για τροφή

* Από την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Βάκρινου, Απροσδιόριστα Ψυχής Κομμάτια, εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, 2014.
Για τις εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ δείτε εδώ: http://www.facebook.com/ekdoseisdianisma

Βουνά: μαύρο, σιωπή και χιόνι.
Κόκκινο κατεβαίνει το θήραμα απ’ το δάσος
Ω, τα βρυώδη μάτια του θηρίου.
Η γαλήνη της μητέρας όταν προβάλλει έκπτωτη
η παγωμένη σελήνη κι ανοίγουν τ’ αποκοιμισμένα χέρια
κάτω απ’ τα μαύρα έλατα.
Ω, η γέννηση του ανθρώπου! σκοτεινά παφλάζουν
τα γαλάζια νερά στο βραχώδη βυθό.
Στενάζοντας κοιτάζει την εικόνα του ο έκπτωτος άγγελος,
στο πνιγηρό δωμάτιο ξυπνάει κάτι χλωμό.
Δύο φεγγάρια λάμπουνε
τα μάτια της πέτρινης γριάς.
Αλίμονο, η κραυγή της γέννας με μαύρη φτερούγα
η νύχτα αγγίζει τον κρόταφο του αγοριού,
χιόνι, που πέφτει σιγανά από πορφυρό σύννεφο.

*Από το “σε Το Όνειρο του Κακού, Ποιήματα (1913-1915)”, Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Μιχάλη Παπαντωνόπουλου, Εκδόσεις Ερατώ, 2005.

Η ζωή θα τραβήξει τον δρόμο της… τα γεγονότα

θα ξετυλιχθούν… οι πνευματικές συγκρούσεις 

θα λυθούν… κιεγώ δε θα συμμετέχω σ’αυτές.

Δεν περιμένω τίποτα… ούτε από την ηθική ούτε

από την υλική πλευρά.

Για μένα μένει ο αδιάφορος πόνος και η σκιά..
.
η Νύχτα της Ψυχής… και δεν έχω τη φωνή να το

φωνάξω.

Σπαταλείστε τα πλούτη σας μακριά απ’αυτό το 

αναίσθητο Σώμα… που καμμιά εποχή…
ούτε πνευματική

ούτε αισθησιακή δεν το επηρεάζει.

Διάλεξα την περιοχή του Πόνου και της Σκιάς… όπως

άλλοι διαλέγουν τη λάμψη και την συσσώρευση της ύλης.

Δεν δουλεύω πάνω στην έκταση μιας οποιασδήποτε περιοχής.

Δ ο υ λ ε ύ ω μ έ σ α σ τ η μ ο ν α δ ι κ ή δ ι ά ρ κ ε ι α.

Τα λόγια μου φύλαξε για πάντα σαν γεύση δυστυχίας και καπνού,
Για την πίσσα της κυκλικής υπομονής, για το έντιμο κατράμι της δουλειάς . . .
Σα το νερό των πηγαδιών του Νόβγκοροντ που πρέπει να ‘ναι μαύρο και γλυφό,
Ώστε τα Χριστούγεννα να καθρεφτίζονται οι επτά θαλασσοπόροι τ’ αστεριού.

Και για τον πατέρα μου, τον φίλο μου και τον βοηθό μου τον τραχύ,
Εγώ – ο νόθος αδελφός, ο απόκληρος της οικογένειας του λαού –
Υπόσχομαι να φτιάξω τέτοιες πυκνές ξυλωσιές,
Ώστε σ’ αυτές, οι βρωμοτάταροι τους πρίγκιπες να κρεμούν.

Μόνο να μ’ αγαπήσουνε τούτα τα βρωμερά ικριώματα,
Όπως, στοχεύοντας τον θάνατο, οι πόλεις τα μπήγουνε στους κήπους –
Εγώ γι’ αυτό, όλη μου τη ζωή θα ζήσω, φορώντας την πράσινη πουκαμίσα
Και για τον απαγχονισμό του Πέτρου στο δάσος τσεκούρι να βρω.

3 Μαΐου 1931

*Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©
Από το http://samizdatproject.blogspot.com

γραμμένο για τον Μάριο Μαρκίδη