η μνήμη μου, ένα λασπωμένο ποτάμι
που ρέει στα χέρια σου και
στο έλεος μου το μπουκάλι σπασμένο,
σώμα ριγμένο σε δάχτυλα ξένα
καρπωμένα παραίτηση.
ένα μωρό πνιγμένο, προσφορά της σιωπής μου,
που αφήνω να μοιάζει πως κοιμάσαι
φασκιωμένος με τους πόθους μου
μέσα στη χούφτα που μεγάλωσα του μέλλοντος
κοιτώντας μόνο τις ευθείες.
—————
ντρέπομαι μικρή να υποφέρω τόσο.
αν είναι ο πόνος των μικρών ελάχιστος
θέλω ένα τίποτα να γίνω
θέλω το τίποτα – φωνάζω
τόσο, που μια μέρα θα κοπώ επιτέλους
απ’ τα τεντωμένα μου λαρύγγια.
άλαλο έμβρυο θα επιστρέψω σε σένα.
————
στη θάλασσα που πόθησα
στη θάλασσα που γνώρισα
ποτάμι πριν γίνεις και παγώσεις
μια χαρακιά ευθεία στο στήθος μου
για να θυμάμαι.
————

*Από τη συλλογή “Ο μέγας κηπουρός” (2007). Το ποίημα πάρθηκε από το ιστολόγιο Κενός Τίτλος στη διεύθυνση πάhttp://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/2010/03/13/panagiotou/

Branching images above imprinted,
forest canopy’s umbrella of Mountain Ash one hundred metres,
stream’s path bounded by tree ferns and myrtle beeches,
clinging to stone rock moist air fronds breathe,
lyrebirds’ songs of mimicry,
wombat’s leisurely dawdle,
a life system interwoven and interconnected ─
outside the rain showers,
inside a tranquil calm of gurgling waters.

LHB

*Identified as the Traditional Country of the Gunaikurnai, Tarra Bulga National Park, South Gippsland, provides of some of the best examples of original cool temperate rainforests of the Strzelecki Ranges. In terms of its comparatively recent history, in 1840 Polish ‘Count’ Strzelecki and his party cut through thick scrub to reach Western Port exhausted having been saved from starvation by guide and hunter Charlie Tarra.
On the 22nd of October, 2010, the Federal Court of Australia recognised the Gunaikurnai people’s native title over much of Gippsland, and on the same day they were the first to enter an agreement under the Traditional Owner Settlement Act 2010 with the State of Victoria.

Information drawn from:
http://parkweb.vic.gov.au/explore/parks/tarra-bulga-national-park
http://monumentaustralia.org.au/themes/landscape/discovery/display/30900-count-paul-edmund-de-strzelecki
http://www.justice.vic.gov.au/home/your+rights/native+title/gunaikurnai+native+title+agreement
© Copyright Elisabeth Hames-Brooks 2014

Τα κεριά σβήστε στους βωμούς!

Σε εκκλησιές κι άλλους ναούς

Θεός δεν μένει.

Ούτε στα νέφη κατοικεί,

παρά στη θάλασσα είναι εκεί

την αφρισμένη.

Στις πιο ψηλές βουνοκορφές,

στα χιόνια κάντε προσευχές,

που άνεμος δέρνει.

Στο τζάκι δίπλα στην πυρά,

όταν ενώνεσαι με την γυμνή κυρά,

ο Θεός προσμένει.

Η ευλογία του είναι εκεί

κι όταν σμίγουν το σώμα κι η ψυχή,

μέσα σας μπαίνει:

τότε που η ώρα αιώνια διαρκεί,

γεννάτε εσείς Θεό πάνω στη γη,
Πιστοί μου φοβισμένοι!

Όλα απλώνουν ρίζες στην ακμή,

ανθίζουν κι έρχεται η παρακμή,

που θα χαθούν.

Μα όταν πίνετε κρασί,

ξέρετε πως σιμώνει η στιγμή

που πάλι θα τρυγούν.

Εδώ, επίγεια, είναι η Ζωή,

γιατί ό,τι άνθρωπο με άνθρωπο ενώνει,

ο θάνατος δεν το νικά και δεν το εξοντώνει.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://poiein.gr

Γυρίζουν πίσω οι στιγμές

διάφανες σαν τη βροχή του πρωινού

κάθονται την ώρα του καφέ πάνω στη μνήμη.

Οδός Ακαδημίας.

Θυμάμαι τα μάτια σου.

Όχι το όνομά σου.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα

Αφού μέσα στα μάτια υπάρχουν τα τοπία

Ποτάμια βουερά και πέλαγα

και λέξεις που αγαπήσαμε μέσα στο χρόνο

Βλέπω τα μάτια σου και πνίγομαι˙

μόνο τα μάτια σου θυμάμαι

κι αναβλύζουν δάκρυα και αρώματα απ’ όλη μου την ύπαρξη 

βλέπω, τους ολάνθιστους κάμπους

βλέπω τη συντριβή μου.

Γίνομαι πολυμήχανος,

για να χωθεί και πάλι εντός σου η ψυχή μου.

*Από τις “Σκυθικές Ερημίες”, εκδ. Κολωνός, Αθήνα 1996.

Έχετε ποτέ καταδικαστεί;
Χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Τις περισσότερες από τύψεις…
Κύριε, εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος.
Ναι, χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Κουβαλώ στον αυχένα
τα σύνδρομα της γενιάς μου…
Κύριε…
Έχετε πάει φυλακή;
Χιλιάδες φορές,
αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου…
Μάλιστα, θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί
να γυροφέρνει στο κρανίο μου
ν’ ακούω τα γαβγίσματά του
και να μην μπορώ να μιλήσω…
Να μην μπορώ να σκεφτώ
και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν
κάθε που τον έπιανε η λύσσα…
Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί…
Μην με ρωτάτε τίποτα πια…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα…
Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής
και στην αρχή κάθε θανάτου…

*Από τη συλλογή “Μηδέν Γραμμάρια”, Εκδόσεις Ανεμιστήρας.

(Σε ένα ενδιάμεσο μέρος)
Χωρίς ήλιο
Βροχή
Ομιλία αέρα και θάλασσα
Υπάρχει αιωνιότητα

Στέκεται μόνο ένα βουνό
Η αιωνιότητα υπάρχει μόνο
Εάν το βουνό αφανίζεται
Μόνο λίγο
Και μόνο από μόνο το φτερούγισμα
Ενός πουλιού
Που έχει κάθε μέρα την ίδια επιθυμία
Να χαιδέψει τραχύτητα
Στον ίδιο κύκλο
Και την ίδια ροή για
Αποδήμια

Σε μια αιωνιότητα το βουνό υπάρχει –
Σε ένα βουνό η αιωνιότητα εμφανίζεται-
Λίγο λίγο
Μόνο και κατ ΄ ελάχιστα
Όταν ένα πουλί φτερουγίσει
Και από την πνοή της κίνησης
Θα πάρει μαζί του κάθε μέρα
Ένα μικρό λίγο χαλίκι
Για να αποδημεί η ακινησία
Και αυτό το ελάχιστο
Κάποια στιγμή το βουνό
Θα αφανίσει

H γυναίκα πετάει

Γράφει
Ποιήματα κόκκινα

Ερμηνεύει
Κίτρινα όνειρα

Γέρνει
Στα χέρια γαλάζιων εραστών

Ερωτεύεται
Ροζ λέξεις

Ακούει
Πορτοκαλί ήχους

Αντέχει

Τα ποιήματά της όμως
έχουν πόνο
παρά το κόκκινο

Καφέ μέρες
Ζει

Μωβ παραμύθια
Λέει στα παιδιά της

Κρεμιέται
Από τη γκρίνια της

Καταλύει αντιστάσεις
Μοιραίων ανδρών

Γράφει
Ποιήματα κόκκινα
Τα ποιήματά της όμως
έχουν πόνο
παρά το κόκκινο

Κολυμπάει μέσα στα λαχανί παπούτσια της
(τα παπούτσια είναι πάντα λαχανί)
Τα ποιήματα πάντα κόκκινα

κ ό κ κ ι ν α

με πόνο κόκκινο
με κόκκινο πόνο

Με πόνο.

(ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2013)

*Από την διαδικτυακή ποιητική συλλογή “Ποιήματα”, εκδόσεις Ενδυμίων.

Ενώ κυκλοφορείτε δύσπιστοι,
με περπατησιά μεντόρικη και με τα χέρια πίσω,
εγώ θα φορολογήσω τις διδαχές σας.

Τι κι αν θώρρεψα κλέφτικα αλαργέματα από φαμίλλιες φτωχικές,
τα χείλη μου δε σκάσανε,
ούτ΄ έφτυσα το κόρφο μου για “το μακριά από μας”,
Τους μπάτσους όμως δεν κάλεσα
και τις γρίλλιες μισόκλειστες τις άφησα ως ήταν.

Ράφτης εγώ και η χαρά μου κοστούμι.

Γυμνό με βλέπει μόνο η παντοδυναμία μου.

Θα ρίξω μπόι,τεχνητά,να αναστιγματίσω σύνολα χαρωπά και μαζώξεις.

Θα πάψω τη φρικαλέα μου αγρύπνια
και θα ελιχθώ στα τοξικά βέλη
που πληγιάζουν τις παρανυχίδες μου
και στην τρέλλα με πλησιάζουν.

θα ξεβράσω τα συμπτώματα μου στις ακτές σας
και θα λιαζόμαστε όλοι αμίλητοι
με ομπρέλες τα προσχήματα.
Μετά θα τα περισυλλέξουμε μαζί.
Με πλαστικές σακούλες ταξιδίου.
Για τελευταία φορά.Θα αποπλυθούμε.
Σε κάποιους θα χαρίσω κανά δυό.
Τα φανερότερα.

Με φθορικές λάμπες θα ξελεκιάσω όσα δεν έκανα
και μ’ένα κάταγμα του αντιτακτού,
όσα ναι.

Θα ξεχαρβαλώσω τους γοφούς μου
για να μπερδέψω τις κόρες σας,
και με φούμο θα πασαλείψω τα γένεια μου,
ως λείος να κριθώ για την ανομιά μου.

Θα συνεχίσω..

Είμαι κατά των βραβείων Όσκαρ
Είμαι κατά των βραβείων Νόμπελ
Είμαι κατά των βραβείων Πούλιτζερ
Είμαι κατά των βραβείων Λένιν
Είμαι κατά των βραβείων ΜTV
Είμαι κατά των βραβείων Aυτοθυσίας
Είμαι κατά των βραβείων Αιματοχυσίας
Είμαι κατά των βραβείων Κρεατοφαγίας
Είμαι κατά των βραβείων των Καλών Μαθητών
Είμαι κατά των βραβείων των Εσταυρωμένων

Είμαι υπέρ αυτών των λίγων, των υπέροχων τρελών μικροδιαβόλων
Του τελευταίου θρανίου
Που πάντα αυτοί με θράσος άλλαζαν-τον κόσμο
Χωρίς βραβείο

I am against the Oscar awards
I am against the Nobel prizes
I am against awards Pulitzer Prize
I am against Lenin awards
I am against awards ΜTV
I am against awards Self-sacrifice
I am against awards Bloodshed
I am against awards Meat eaters
I am against awards of good pupils
I am against awards of Crucifieds

I am in favor of these few, the great mad Little-devils
of the last school-desk
Which always are cheek to alter-world
Without award…

Σκαρφαλώνω σ’ ένα όνομα

Με πέντε γράμματα

Δεν υπάρχουν θεοί εδώ

Δύω στο κύμα του

Στο ράγισμα των ματιών

Στην πιο περιληπτική σου μορφή

Έχοντας επίγνωση

Της αθανασίας μου

Μακριά πολύ

Απ’ το ανθρώπινο εύρημα

Η ζωή συνεχίζεται

Με την συχνότητα της σελήνης

Φοράω ένα μακό

Που ξεκολλάει τη σάρκα μου

Και την χαρίζει σε σένα

Ασυγκίνητα
Μπροστά στο γκρεμό

Δεν ξέρω πραγματικά

Άλλους ήρωες

Εκτός

Απ’ τον εαυτό μου