Βυθίζομαι στα χρόνια των άλλων, στα σπίτια τους,

ακόμα και οι θεοσεβούμενοι αγαπούν τις παρθένες.

Αναπαύομαι στην έμπιστη,του αρχηγού, πολυθρόνα.

Ανοίγω την τηλεόραση.

Το πόδια μου ανθίζουν στο τραπέζι που θα φάμε.

Ο Μπάστερ κίτον δεν γελά.

Ντρέπομαι να με βλέπουν γυμνή, με ευχαριστεί

ωστόσο, η επετειακή τους αμηχανία.

Ενός λεπτού σιγή.

Τελείωσα, καθάρματα.

Ναι, ναι, έφτασα σε οργασμό,

μπορείτε να κουρδίσετε το τανκ!…


Έπεσε βαρυχειμωνιά
το κρύο σκέπασε τις καρδιές μας
μαζί με τα πουλιά
έφυγε και η αγάπη
αυτή που δεν υπήρχε πουθενά
η απουσία της
έφυγε κι αυτή
επικράτησε καθολική νάρκωση
καθένας για τον εαυτό του
κανένας για τον άλλο
έμειναν μόνο τα λόγια
κύμβαλα αλαλάζοντα
να θορυβούν άσκοπα
ή να σκεπάζουν τις ατιμίες
το χιόνι έκλεισε τις πόρτες
σαν να’ ταν αποτέλεσμα προσευχής
αυτή λοιπόν είναι η μοίρα
του ανθρώπου
αρπακτικό και μόνος;
Θα’ ναι μακρύς ο παγετώνας
αν δεν ανάψουν κεριά αντίστασης
να λιώσουν τους πάγους
να διώξουν τη χαύνωση
και τη φθορά.

Σου απαγόρεψα την άφιξη
Εντός των ονείρων μου
Ούτε για δύο μέρες
Ούτε για δύο νύχτες
Ούτε για δύο ή χίλιες ζωές
Θα περνούσαν γρήγορα
Οδυνηρά ανεπαρκείς
Και μετά τι;
Θα έμενα πάλι το έρμαιο
Που θα σε περίμενε
Μήπως και αναστηθεί
Με μια πιθανή ή απίθανη
Δική σου έλευση.
Κάποια στιγμή έρχεται
Η ώρα που όλα τα δεσμά
Αναπόφευκτα σπάνε
Ξέρω δεν στο δίδαξα αυτό
Μα δεν νομίζεις πως μετά
Από τόσα ναυάγια
Δεν ήρθε κι η δικιά μου
Ώρα να πλεύσω σε έναν πιο
Ελεύθερο δικό μου δρόμο;
Η μοναξιά δεν με φόβισε ποτέ
Όσο η δικιά σου φυγή
Κι ειλικρινά τίποτα
Δεν με φόβισε τόσο
Δυο μέρες θα μου πάρει
Ίσως και δύο αστερισμούς
Ίσως και δύο αστρικές εκρήξεις
Μα στο τέλος θα σε αφήσω πίσω
Δίχως μετάνοιες, έγνοιες
Ή έστω δεύτερες σκέψεις
Ωραίες αυτές οι τελευταίες –
Αυταπάτες
Ώρα να σκίσω το χαρτί

*Ο Εύ Ρούς ή κατά κόσμον, Βαγγέλης Ρουσσάκης έχει ιδιαίτερη καταγωγή την ακριτική Κάρπαθο. Πλέον είναι τελειόφοιτος του Ιστορικού,στο πανεπιστήμιο Κρήτης. Έχει δημοσιεύσει μια ποιητική συλλογή μέσω αυτό- έκδοσης. Τις «Νύχτες Χωρίς», οι οποίες βρίσκονται στην δεύτερη τους έκδοση. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες με άξονα την ποίηση. Ο ίδιος διατηρεί ένα ιστολόγιο, το http://evrous.wordpress.com όπου μοιράζεται μικρά-μικρά κομμάτια από τον ενδόκοσμό του. Μπορείτε να τον βρείτε στο evrous@outlook.com Η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκε από το ιστολόγιό του.

είναι ο νους που

αριθμεί τη σιωπή

των νεκρών, και το μέτρημα

είναι ένας πόνος που ζει και

διακλαδώνεται σε κηλίδες

σύννεφων πάνω στο δέρμα, μερικές φορές

είναι άμμος, ένα ηλιοβασίλεμα

ένα λουλούδι του χιονιού

ν’ απλώνεται μέχρι

τις ίριδες, να

γεμίζει το στόμα

με τη γλώσσα του ξέχειλη

από θύμησες, με τα περιφερόμενα

αποκαΐδια μιας

πυρκαγιάς, με το

περίβλημά του από πατημασιές, φωνές

μαλλιά, με τη

σβολιασμένη, ακάθαρτη

αλήθεια του πάγου

da “Impronte sull’acqua’

è la mente che

numera il silenzio

dei morti, e la conta

è un dolore che vive e

ramifica in chiazze di

nuvole sulla pelle, a volte

è sabbia, un tramonto

un fiore di neve

a distendersi fino al

le pupille, a

riempire la bocca

con la sua lingua colma

di ricordi, con i resti

vaganti di un

incendio, con la sua

veste di orme, di voci

di capelli, con la

rappresa, impura

verità del gelo

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το http://www.poiein.gr

Artworks: Droga Życia

Είμαι μωσαϊκό από στιγμές,

η ενέργεια, το διάστημα και ο χρόνος.

Είμαι μια σπείρα,

η πλευρά που καταστρέφει

είμαι, ότι το χέρι σχεδιάζει

αυτό το παγκόσμιο,

όταν όλοι θα ‘χουν πεθάνει.

Είμαι όποιος αναλαμβάνει,

αυτός που αποφασίζει

πώς ο σπόρος μεταμορφώνεται σε δέντρο

ξέρετε τώρα τι πρέπει να κάνετε

σκεφτείτε μόνο

αποκτήστε το αγγελούδι σας κι ένα χαμόγελο.

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983

Κάτι

Υπάρχει κάτι περισσότερο
Από αυτό που βλέπω
Και κάτι λιγότερο
Από αυτό που είμαι ή φαίνομαι.
Ίδιο μένει και είναι
Αυτό που φοβάμαι.
Νιώθω και τρέμω
Πως σήμερα
Το αύριο θα μοιάζει κάτι λιγότερο
Και κάτι περισσότερο
Από αυτό που πιστεύω.
Σε λίγο θα φύγει το τώρα
Κι αργότερα θα μείνεις εσύ
Να τρεμοπαίζεις…

***

Προσχέδιο

Επανδρωμένα αεροπλάνα
Γύρω κι έξω από τον ιδιωτικό σου γαλαξία.

Αναφορά βλαβέντος κινητήρα
Στο μοντέλο 2
Κι επαναφορά του στη βάση.

Σκουριά στον διάδρομο
Και σπασμένα τζάμια στο κτίριο
Εντολή προς επανόρθωση.

Αδιάψευστη απόρριψη
Από τον Πύργο.
Ανάλαβε με δική σου ευθύνη.

Κατέστρεψέ τα
Ή γέμισέ με με αεροπλάνα.

*Η φωτογραφία είναι από τη σελίδα της Κατερίνας Καρπούζη στο g+ Η Κατερίνα Καρπούζη διατηρεί επίσης ιστολόγιο στη διεύθυνση http://www.mindances.blogspot.gr

Στου ερημικού τού πνεύματος τους σκοτεινούς διαδρόμους
άνασσα ωχρή, λυσίκομη, περιδιαβάζει η Τρέλα.

Απ’ το ραβδί της τραγικά κρουσμένη η ωχρή του σκέψη,
σ’ έρημα εστοίχειωσε νησιά με ρόδα ωραία που χύναν
τον πορφυρό τους λήθαργο στην έρημη ψυχή του·
σε πύργους, διάγλυφα όνειρα, όπου η πικρή του ρέμβη,
χρυσή τολύπη, επύκνωσε κάτω από τ’ άστρινα άλση.

Της Βαυαρίας τον άρρωστο ονειρεύομαι ηγεμόνα,
μόνο και ξένο στο «Νησί των ρόδων» κάποια νύχτα.

Σιωπή. Σε τάφους πορφυρούς που έξαλλα ρόδα ανοίγουν
κάτω απ’ τα ράμφη τα χαλκά μιας μυστικής σελήνης,
θα ξεφυλλίζει ο βασιλιάς τις σκοτεινές του σκέψεις.

Άθυμος, αυτεξόριστος και χαοτικός θα νιώθει
μια νύχτα ασφάλτινη στυγνά το νου του να κυκλώνει.

Κι ενώ στ’ αυτοκρατορικά θα τρέμει δάχτυλά του
γυμνή ενός ρόδου περσικού η ερεθισμένη σάρκα,
η ερωτική, αστροκέντητη της Ελισάβετ μνήμη
γλυκά θ’ αυγάζει το θολό κι αβυσσαλέο του πνεύμα,
και τ’ όνομά της, μουσικό θρόισμα, θα σβει στο βάθος
της υπνωμένης πολιτείας των εξορίστων ρόδων.

*Από το βιβλίο: Καίσαρ Εμμανουήλ, «Ποιήματα», επιμέλεα Κώστα Στεργιόπουλου, Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1980, σελ. 115.

I



έλα, νιώσε τους σφυγμούς μου

η ανάσα μου μετράει δευτερόλεπτα

θολώνει το μυαλό, παραλογίζεται

και δεν είναι απ’ τον έρωτα για σένα

πεθαίνω αγάπη μου, πεθαίνω όρθιος

σηκωμένη η γροθιά, φωνάζω: Ελευθερία!



II



ζει κι αυτό είναι το πρόβλημά τους

ζει, δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν

το πνεύμα, το κίνημα του Δεκέμβρη ζει

το πάθος για λευτεριά, δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά

κι έναν τρίτο Δεκέμβρη, εβδομήντα χρόνια

μετά τον πρώτο, δεν τον αντέχουν



III



γνωρίζω πως είμαι φλύαρος πολύ

τις εμμονές μου καταθέτω σε τετράδιο

τους φόβους, τα πάθη, τις αμαρτίες μου

ένα πράγμα όμως γνωρίζω καλύτερα

απ’ το πρώτο, εμείς που γράφουμε

δεν μπορούμε να κρατάμε ίσες αποστάσεις



IV



θυμάμαι τον Μπόμπυ Σαντς

τον Αλέξη Γρηγορόπουλο θυμάμαι

θυμάμαι χρόνια που ήμουν ανέμελος

τυφλός, χαμένος και μικρός

μια σφαίρα τα άλλαξε όλα

η φωτιά θα ολοκληρώσει το έργο της



V



μη μου μιλάς για αγάπες

τραγούδια πάψε να μου λες

αρκεί το χαμόγελο σου

χείλη κόκκινα σαν ουρανός

ήρθε η ώρα μας, ακούς;

σήμαναν οι καμπάνες, επίθεση!