Από τότε που γεννήθηκα

είμαι στολισμένη για τον ερχομό σου.
Δέκα χιλιάδες μέρες πέρασαν 

κι όλο πηγαίνω να σε συναντήσω.
Οι χώρες στένεψαν 

τα βουνά χαμηλώνουν

τα ποτάμια λίγνεψαν.
Το κορμί μου μεγάλωσε με ξεπέρασε 

απλώνεται απ’την αυγή ως το λυκόφως 

σκεπάζει όλη τη γη.

Όποιο δρόμο κι αν πάρεις 

θα περπατήσεις επάνω μου.

*Μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς.

Πόσες μάσκες και πόσες άλλες

Πάνω στο πρόσωπο της ψυχής μας φοράμε;

Άραγε, όταν γι’ αστείο η ψυχή τη μάσκα θελήσει να βγάλει;

Ξέρει πως έτσι αφήνει το πρόσωπο γυμνό να φανεί;

Η μάσκα η πραγματική, δεν νιώθει τίποτα κάτω απ’ τη μάσκα

Αλλά κοιτάζει μέσ’ απ’ αυτή με μάτια κρυμμένα.

.τα αίτια της τραγωδίας

επειδή με κύκλωσαν οι άνθρωποι με περικύκλωσαν
με αγαπημένους φόνους και λεπιδότροφες λέξεις
χνούδι φτερών μετανιωμένων έμαθα
να ισορροπώ στο στήθος μου.

έκτοτε,
λάμα μου διάλεξα τη γλώσσα
κι απ’ το Μηδέν
ξεγλιστρώντας ολόγυμνη
μία γυναίκα μου υποσχέθηκε την Ποίηση.

***

.ποιος είναι

ολόκληρο το αίμα μου οφείλεται
ολόκληρη η σάρκα μου ντυμένη οφείλεται
με τεράστιο κόπο χρησιμεύω/ με τέρατα στο μέτωπο

ο ύπνος μου ανήκει
σα το χορτάρι που πατούν οι ερωτευμένοι
μέσα απ’ τα ρούχα μου ανοιχτές
κατάπληκτες γυναίκες και οι σημασίες τους

παιδιά με διασχίζουν
γυαλίζουν
και φεύγουν

*Από τη συλλογή “Ο εαυτός ήχος”, εκδόσεις Εξάρχεια, 2013.

Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας
μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους
κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο
πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους
από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…
Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί
Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.
Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα
Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.
Είμαστε πάντα εκεί
που κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.
‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών
οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν
Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.
Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή
Μάσκα της καλοσύνης..
Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή
μάσκα της κακίας.
Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού
που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι
δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.
Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά
ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε
όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει
τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.
Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι αυτό το λόγο
Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός
ή και χαμογελάμε…
Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.
Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο
πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.
(1941)

Στὶς φτέρες στὸ μπαλκόνι μόνη
ἀργοδένεται
ἡ βραδινὴ ἀχτίνα τ᾽ ἀνθοπέταλο
φτερουγίσματος ἔπαινος
νὰ μεταμορφώσει ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ σπιτικοῦ μου

ἂς περάσουν οἱ ὧρες τῆς ἀτελείωτης νύχτας
οἱ μυστικὲς τῶν χαραγμένων ὀνείρων
ἴχνος τῆς λάμπας μοναδικὴ ἂς περάσει
καὶ τὸ διάστημα τῆς θέας δωρεὰ παραθύρου

πρόσωπο ὑδαρὸ ἡ τελευταῖα εἰκόνα
πρὶν τὴν ἀμείλικτη τρεχάλα τῆς σιωπῆς
πάνω στὰ ἡρωικὰ κειμήλια τοῦ τραπεζιοῦ μου.

*Από τη συλλογή “Ἡ Ἀνάσταση της Κυρά Τσίνης”, εκδ. Καστανιώτη, 1993. Εμείς το πήραμε από το βιβλίο “Αντώνης Ζέρβας. Μικρή Ανθολογία των συλλογών 1983-2010. Ένα μόνιμα αιφνιδιαστικό ποιητικό έργο”, Ιούνιος 2014, από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου, http://stigmalogou.blogspot.com σε επιμέλεια Χριστίνας Λιναρδάκη.

Θα με φωνάζεις Λαρίσα
Θα σε φωνάζω Ιγκόρ
Θα ορμάς σε μια νοικοκυρά
που κουβαλάει ψώνια
Με τη γλώσσα παρατεταμένη
μπρος στ´ ανοιγμένα πόδια
θα κάνουμε επανάσταση
Η χύτρα θα σφυρίζει
Μια ιστορία δεν θα γράψουμε ποτέ της προκοπής
Θα μπούνε οι κομμουνιστές
Θα μας ξερνούν τα παραμύθια.

*Η Ειρήνη Καραγιαννίδου γεννήθηκε στην Δράμα το 1979. Σπούδασε Nομικά και Εικαστικά και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, «Οι τέσσερις εποχές του [Α]» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λογότεχνον. Το ποίημα και τη φωτογραφία τη ανάρτησης τα πήραμε απο εδώ: http://www.athensvoice.gr/article/culture/books/το-ποίημα-της-ημέρας/της-τάβλας

αφιερωμένο στην Ν.Κ

I

έχει η ποίηση τον τρόπο της
να σε φέρει κοντά της ή να σε απομακρύνει
με την έμπνευση συζήτηση ν’ ανοίξει
για εραστές ποιητές και τις αυταπάτες τους
για θέματα πονηρά, χυδαία ή εκλεπτυσμένα
μην ξεχνάς, είναι γυναίκα η ποίηση

II

όλοι οι άντρες είμαστε ποιητές
δεν χρειάζεται να γράψουμε μεγάλα έργα
ποιήματα με πολύπλοκα νοήματα και σχήματα
για να εκφράσουμε το πάθος μας
αρκεί μια γυναίκα, μόνο μία
ολόκληρος ο κόσμος να γίνει δικός μας

III

στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

θνητή η σελήνη το κρατάει το χάσιμο της
για τον καιρό που θα διαβούμε σαν ξένοι
θα έχει λόγους σοβαρούς κι απρόσιτη να δείξει
στη γη βαθειά να φέρει το μήνυμα της
να το βρούμε εμείς, σαν να το φύλαξε πιστή καρδιά
που κάποτε την προδώσαμε

IV

ο ρεαλισμός δεν σου ταιριάζει
έλα, σβήσε το φως, ξάπλωσε δίπλα μου
η νύχτα περιμένει να την ακολουθήσουμε
γδύσου, πιάσε το χέρι μου, φίλα με
μην μετράς τον έρωτα με λογιστικές μεθόδους
ότι είναι να γίνει, θα γίνει

Χιόνι,
ευλογημένο χιόνι,
που έρχεται απ’ τον ουρανό
σαν ξασπρισμένες μύγες.
Το χώμα δεν είναι πια γυμνό.
Το χώμα φοράει τα ρούχα του.
Τα δέντρα μισοκρύβονται απ’ τα σεντόνια
και κάθε κλαδί φοράει την κάλτσα του θεού.
Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Τη δαγκώνω.
Κάποιος κάποτε είπε:
Μη δαγκώσεις μέχρι να μάθεις
αν είναι ψωμί ή πέτρα.
Ό,τι δαγκώνω είναι όλο ψωμί,
ανερχόμενο, φουσκωμένο σαν ένα σύννεφο. Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Σήμερα ο Θεός προσφέρει γάλα.
Κι εγώ βαστώ τον κουβά.

*Μετάφραση: Σπύρος Μακρής.

Μεταμόρφωση

παίρνεις αυτά τα δάχτυλα
τα κάνεις απαλά
ένα βελούδινο άγγιγμα
στα λαγόνια σου

παίρνεις αυτά τα χέρια
τα κάνεις να λυγίσουν
ένα ζεστό κουκούλι
να σε προστατεύει

παίρνεις αυτό το κέλυφος
το κάνεις να γεμίσει
ένα αισθησιακό κύπελλο
να ξαπλώσει μαζί σου

παίρνεις αυτή τη φωνή
την κάνεις να τραγουδήσει
ένα πουλί έξω απ’ το κλουβί
να κελαηδήσει το εγκώμιό σου

παίρνεις εμένα, αγάπη,
έναν θαλάσσιο σκελετό
με γεμίζεις με σένα
& εγκυμονώ αγάπη
γεννοβολώ
την επανάσταση

***

Υστεροφημία

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς
όπως εγώ
γιατί
ο Φρεντ Αστέρ
θεωρείται ο σπουδαιότερος
χορευτής στην ιστορία του σινεμά; (1)

Τον έχω παρακολουθήσει
να στροβιλίζεται, να στριφογυρνά, να χτυπά τα πόδια
κατά μήκος της οθόνης
μαζί με την Τζίντζερ Ρότζερς.

Και κάθε φορά που τους βλέπω
να εκτελούν το ίδιο χορευτικό
να χορεύουν τα ίδια βήματα
δεν μπορώ να μην παρατηρήσω
ότι αυτή
το κάνει με ψηλοτάκουνα.

1.Στο πρωτότυπο «HIStory». Η αρσενική κτητική αντωνυμία είναι σημειωμένη με κεφαλαία καθότι η φεμινιστική κριτική αντιτάσσεται στην πατριαρχική αφήγηση (his story) της ιστορίας (history), προτάσσοντας την άμεση ανάγκη για μια γυναικεία ανάγνωσή της (herstory).

**Τα ποιήματα αυτά προέρχονται από μικρό φυλλάδιο με ποιήματα της μαύρης φεμινίστριας, λεσβίας και αγωνίστριας για τα δικαιώματα των μαύρων των ΗΠΑ, Pat Parker (1944-1989) που κυκλοφόρησαν από κοινού το ποιητικό περιοδικό ‘Τεφλόν” και η Μιγάδα – ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις.