Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας

μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους

κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο

πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους

από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…

Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί

Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.

Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα

Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.

Είμαστε πάντα εκεί

που κρέμεται το κινητό σκοτάδι

εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται

και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.

Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές

ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.

‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών

οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν

Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.

Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή

Μάσκα της καλοσύνης..

Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή

μάσκα της κακίας.

Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού

που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι

δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.

Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά

ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε

όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει

τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.

Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι’ αυτό το λόγο

Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός

ή και χαμογελάμε…

Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό

και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα

που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.

Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες

ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο

πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.

(1941)

… Χθες είχαμε φεγγάρι στο κανάλι μας.

Ειδοποιημένοι απο το παράνομο δίκτυο ενημερώσεως

“απροσαρμόστων”
πήραμε θέση στα περισκόπια
και αναμέναμε…

Το εντοπίσαμε περί ώρα 7, επί καμπύλης τροχιάς…

Ήταν στρογγυλό και ασημένιο…

Μετακινούμενο αργά χάθηκε πίσω απ’ τις αντένες του

“Οργανισμού Ελέγχου Συλλογικής Μνήμης”…

Οι τολμηρότεροι ανασήκωσαν το κέλυφος

και είδαν δίχως πρίσμα.

(Ωρισμένοι συνελήφθησαν και ανακρίνονται ήδη στην

Υπηρεσία Καταστολής Συναισθημάτων.

Όσοι παρέσυραν παιδιά

θα υποστούν βαρύτερες κυρώσεις…

Οι άσωτοι εραστές
των κούφιων χρόνων
πνιγμένοι στο κρασί και την αμαρτία
κρυμμένοι στα μάτια των τυφλών
τη μάταιη εξέγερση περιμένουν.
Ηττημένοι και περήφανοι
ψάχνουν για
να ξεράσουν συμβιβασμούς και συμβόλαια.
…
Αυτός ο άνθρωπος
που περπατάει σκυφτός
στην άλλη άκρη του δρόμου,
φαίνεται πως κρυώνει.
Κι όμως
δεν κοιτάζει ψηλά.
Ξέρει.
Κανείς δεν θα τραβήξει την κουρτίνα του
να τον σκεπάσει.

1

Αξίζει δεν αξίζει
στέλνω τις εκθέσεις μου σε χώρες που δε γίνανε ακόμα
προδίνω τις κινήσεις ενός ήλιου
που πέφτει την αυγή δίπλα στις μάντρες
επικυρώνοντας με φως
τις εκτελέσεις

2

Η κάθε μου λέξη
αν την αγγίξεις με τη γλώσσα
θυμίζει πικραμύγδαλο.
Απ’ την κάθε μου λέξη
λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί
και το φως που έσταζε απ’ το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα.

3

Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.
Ίσως γι’ αυτό δεν έγραψα ποτέ
στίχους τελεσίδικους σαν άντερα χυμένα
ίσως γι’ αυτό εγκαταλείπουν ένας-ένας τα χαρτιά μου
και τους ακούω στις κουβέντες όσων δε μ’ έχουνε διαβάσει.

Άη-Στράτης 1951

*Aπό τη συλλογή «Άγονος γραμμή» (1952)

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·

να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,

(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·

την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,

αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Πρώτα καλωσορίζαμε τους ξένους
Στην υποδοχή του σπιτιού μας
Τους προσφέραμε γλυκά και νερό
Και τους ονομάζαμε επισκέπτες μας
Αργότερα βάλαμε πολλές καρέκλες στη υποδοχή
Καλωσορίζανε τους ξένους τα γκαρσόνια
Πουλούσαμε γλυκά και αναψυκτικά
Και ονομάζαμε τους ξένους πελάτες μας
Τώρα ήρθαν οι ξένοι από παντού
Αγόρασαν το σπίτι μας και τό ‘καναν HOTEL
Πουλάνε NESCAFE εμφιαλωμένο νερό
Και μας ονομάζουν υπηρετικό προσωπικό.

*Από τη συλλογή “Είσοδος Κινδύνου”.

Ο δρόμος γυάλιζε, ναι, από αστέρια,
Που είχαν τατού στις βιτρίνες
Ένα φουστάνι είχα θελήσει
Όλο κι όλο
Να μυρίζει βροχή
Να περηφανεύεται πως δεν πέρασε από την κόλλα των πωλητών
Και των παραγγελιοδόχων
Το φορούσε η Διδώ, στην πυρά της Νουμιδίας
Όπου παρέδωσε το πνεύμα για τον έρωτα
Και δεν χάθηκε το μέγεθος της αθανασίας του και δεν χάθηκε
Το όνειρο των κόλπων του και δεν χάθηκε ποτέ
Η ίνα της στολής του, κι αυτό το φουστάνι που μύριζε θάλασσα, φόκο και αίμα
Αυτό της ιστορίας το κέντημα
Είχε το σώμα μου το εγχάρακτο της ξενιτιάς αλώνι
Στα χείλη ενός ξανθού οπλίτη του Ροβίνακα από την Αλβιώνα
Και την ενσάρκωση της ατέλειωτης χαραυγής
Μια μάρσιπο αναπαμένη
Όπου θα φέρω μέσα μου τα δίδυμα Παιδιά του
Ένα φουστάνι όλο κι όλο
Αγορασμένο ήταν τελικά
Από ένα αστέρι για μένα
Με κέρματα της νύχτας όταν ξύπναγε η Πλειάς
Και χτενίζονταν τα γράμματα για την επαύριο
Στο φτωχικό γραφείο μου των μαρτύρων του πρώτου αιώνα

*Από τη συλλογή Carmina …CARTHAGINIS (Τραγούδια… Της Καρχηδόνας), Εκδόσεις “Αφροδίτη”.

Είπε πως ήταν μοναχός
Μιλούσε μία γλώσσα απόκρυφη πολύ
Που στην εσώτερή τους ένδεια
Έμοιαζε γρίφος
Και βύθισε τα χέρια του
Σ’ ένα λαγήνι άμμο καυτή
Και δε φώναξε
Μονάχα κοίταξε ολόγυρα
Με μάτια έμπλεα σιωπής
Κι ο ερχομός του κανέναν δεν τάραξε
Κι η εμμονή του κανέναν δεν κούνησε
Ήτανε όλοι γύρω του ένας θίασος πασχόντων
Ομιλούσαν με πάθος
Χειρονομούσαν με ένταση σπάνια
Διόλου παράδοξο λοιπόν
Που δεν τον είδε ούτε ένας
Διόλου παράξενο λοιπόν
Ας είχε κι αυτός ρητορική δεινότητα
Την προσοχή τους να τραβήξει.

*Από τη συλλογή “Ρητορική ένδεια”, Εκδόσεις Vakxikon.gr, 2013.

Έργο: Tadeusz Kantor

Μετράς τα κέρματα.
Κάποιοι σε θέλουν πεινασμένο φίλε
φοβισμένο
να μη μπορείς ν’ αντισταθείς
να ‘ ναι η φωνή σου αδύναμη
σπασμένη
να τους παρακαλάς
για ένα κομμάτι ψωμί
να γίνεσαι λιώμα
έτσι μας θέλουν
να το πάρουμε είδηση
να μην έχουμε αυταπάτες
πως τάχατες θα ‘ρθουν
καλύτερες μέρες μ ‘αυτούς
αυτά είναι δολώματα
καλύτερες μέρες θα ‘ρθουν
όταν έρθουν οι δικές μας μέρες
όταν η δουλειά μας
θα πιάνει τόπο
τα χαμόγελα θ’ ανθίζουν στα χείλη
και οι άνθρωποι
θα πάρουν την αξία
που τους πρέπει.