19 Ιούλη 1936-19 Ιούλη 2015: 79 χρόνια από την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση – Νέοι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας

για τούτο παρέμεινα με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης
.
…
γι’ αυτό είναι που σκάβω με τα νύχια μου

αυτές τις ξερές ημερομηνίες

μήπως αστράψει κάποτες μια λύση.

α.

Σκίτσο ο κόσμος και
ανελέητη ο θάνατος

γομολάστιχα

β.

στη Γιώτα Κριτσέλη

Έσβησε ο κόσμος.

Μένει αναμμένη, μόνη

μια ανεμώνη.

γ.

Για ποια εκίνησε

κορφή και σε ποια κοίτη

κατρακύλησε!…

δ.

μνήμη Γ. Κ. Καραβασίλη

Παραπατώντας

έφτασε στον θάνατο·

τον μέθυσε η ζωή.

ε.

Σήπεσαι σώμα

στη σιωπή, στην απουσία

άλλων σωμάτων

στ.

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι
η έρημη ζωή!

ζ.

Χειμώνας πάλι·

σβηστή η φωτιά του έρωτα

και η καρδιά μου κρύα.

η.

Το είδωλό μου

μέσα στον καθρέφτη

σαν νεκρή φύση.

*Από την ενότητα: «Παίγνια και Σάτιρες»

Τείνουμε ολοένα σε βεβαιότητες διαφέροντας απ’ τα ζώα   
ως προς τη ζωωδία μας μονάχα.
Για συγκόλλησε την ανάπνια σου με το αντικείμενο   
που τουρτουρίζει tat
είν’ η αμφίνοια στον ήλιο λάμπουσα τα κόπρανα της μαύρης αίγας
από μέσα tat απ’ έξω tat τα συνηχούμενα δίχα   
σε χορογραφία της γλώσσας     
εγκυμονώντας ή εκτιτρώσκοντας   
μαραζωμένες φωτιές από φώκιας ασπράδι
τη νύχτα καρβουνοζωή με ζου γαμψόνυχο λένε οι Λάπωνες   
τη νύχτα κλάνει το νερό στις υπναλέες βρύσες
το σύμπαν είναι ξεκάθαρα γλωσσικό – η συμφορά μας –     
ανοίχτε   
εγώ μυήθηκα για παγόβουνο     
tat –

*Από τη συλλογή «Φαρέτριον», 1981. Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα, Β΄, (1979-1991)», Ίκαρος, Αθήνα 1994, σελ. 255.

Ένα ποίημα πετιέται στα σκουπίδια
για μπάζωμα
στα  θεμέλια
κάποιου καινούργιου
ποιήματος

***

Θα πάρω από το σπίτι μου
τα χειρόγραφά μου
για να γλυτώσουν άπ’ την τυραννία
της μάνας μου

γιατί όταν διαβάζει μέσα τους
ιστορίες για άλλες γυναίκες
με αποκαλεί αποτυχημένο
συγγραφέα και γιο

***

Τοίχοι χωρίς συνθήματα
τετράδια χωρίς ποιήματα

***  

ζωγράφος και ποιητής

Όλη τη μέρα ζωγράφιζε
τους μεγάλους πίνακες

και το βράδυ ξεκουραζόταν
με μικρά χα ι κού.

***

ΗΟΤΕL ‘ETOILE

Στα κρεβάτια του
πριν από 40 χρόνια
καιγόμουν ολόκληρος
μαζί με το κορμί της

όμως απόψε
πήρε φωτιά στ’αλήθεια
το παλιό ξενοδοχείο

ΦΩΤΙΆ στο ‘Εtoile
καίγεται η 3ης Σεπτεμβρίου

έρχονται πυροσβέστες
να σώσουν το ερωτικό μνημείο.

***
 
Πόσες φορές πρέπει να γράψω
αυτό το ποιηματάκι
για να το πάρω απόφαση

τριάντα χρόνια το δουλεύω
καμιά μορφή του δεν αξίζει

Πώς να δέσει μια ιδέα
όταν στο τέλος διαλύεται
και μένουν μονάχα οι λέξεις;

*Αναδημοσίευση από το http://varelaki.blogspot.gr/2014/06/k.html

Τις σκέψεις σας που χάσκουν
Στην γλίτσα του μυαλού σας,
Σαν λιπαρός λακές
Σε λιγδωμένο καναπέ
Με το αιμόφυρτο κουρέλι της καρδιάς μου
Θα την τσαντίζω, μέχρι
που να χορτάσω θράσος
φαρμάκι κι αλητεία.
Ούτε μιαν άσπρη τρίχα δεν έχω στην ψυχή.
Σεβάσμιας συγκατάβασης
Γήρας σεπτό ούτως ειπείν στερούμαι!
Βροντά η φωνή μου έως
τα πέρατα του κόσμου
Και προχωρώ – ωραίος
Στα είκοσι και δυο μου.
Ο έρωτας των τρυφερών
Υπάρξεων: βιολί – λαλεί
Κι ο έρωτας των άξεστων
Βαράει ταμπούρλα.
Όσο για μένα, ποιος μπορεί
τα μέσα έξω να γυρίσει,
κι ολόκληρος σε δυο
χείλη να μεταμορφωθεί!
Ελάτε να σας μάθω –
Σεις η Μπατίστ -Ω!- σαλονάτη
Σεις των αγγέλων
Η πρώτη γραμματεύς
Και σεις που ξεφυλλίζετε
Αργά-αργά τα χείλη
Σαν όπως μάγειρας τσελεμεντέ.
Θέλετε –
Θα είμαι αγρίως σαρκικός
-δίνοντας στον παράδεισο καινούργιο τόνο-
Η αν προτιμάτε-
Θα είμαι άκρως τρυφερός,
Όχι αρσενικός –
Αλλά ένα σύννεφο με παντελόνια.

*Από το “Σύννεφο με παντελόνια”. Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας.

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας

Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας

Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας

Κλέφτες!

Στὰ ψέματα παίζαμε!

*Στο πνεύμα των ημερών

Χαμηλωμένες φάτσες
Κάθε βόλτα
Ζωές ανίδωτες
Και δε θυμούνται
Τι ήθελαν
Τι έκαναν
Αρνούνται
Σακατεμένες.

Artwork: Tadeusz Kantor

I

Απ’ την αρχή το πίστευα,
κάτι θ’ αλλάξει ριζικά.
Σαν έσκασε το έδαφος
και ψόφησαν τα ζώα
κανείς δεν ανησύχησε,
κι οι γηραιοί
μας φλόμωσαν στις ιστορίες.

Ανδρείκελα της μοίρας,
πολέμιοι της νιότης,
μικρή αρτηριοσκλήρωση
στ’ αυλάκια της ζωής,
συνιστούσαν σύνεση κι υπομονή.

Το τελευταίο σύμπτωμα όμως,
συντάραξε τους πάντες
και δεν υπήρξε πια φωνή,
να κατευνάσει
τ’ ανήσυχα πνεύματα.

Μήτε λογική υπήρξε
τις επόμενες μέρες,
σκέψη νηφάλια και καθαρή,
απόρροια αιτίας – αιτιατού,
ανάλυση να κάνει,
δεν βρήκα πουθενά.

Μια φράση ακουγόταν μόνο,
σπάζοντας σιωπή, ελπίδα,
το κουράγιο για ζωή.
«Ξεράθηκαν κι οι κάκτοι».

The unexpected

I From the very beginning I believed it,
that something will change radically.
when the soil popped
and the animals died
nobody worried,
and the elders
stunned us with stories.

Puppets of fate,
Opponents of youth,
a small arteriosclerosis
into life’s grooves,
recommending caution and patience.

But the latest symptom
shook everyone
and there was no longer a voice,
appeasing
the restless spirits.

Neither a logic was
the following days,
a thought sober and clean,
a result of reason – reproach,
an analysis to do,
I did not find anywhere.

A phrase only sounded
breaking silence, hope,
the courage for life.
“Even the cactus dried”