In the deep stillness of my favorite month,
October (maples reddening, oaks in bronze,
Here and there a pale yellow birch left)
I celebrated a hiatus in time.
The borders of the realm of death lay all around me,
Round a bend in the avenue, beyond the parkland lawns,
But I did not have to enter, not having been called.
Motorboats pulled onto the bank, pine-needles on the paths,
The river flowing in darkness, no lights on the far side.
I was going to a ball of spirits and sorcerers
Where a delegation would appear bewigged and masked
To dance unrecognized in the pageant of the living.
Εποχή του χρόνου
Στη βαθιά ηρεμία του αγαπημένου μου μήνα,
Οκτώβριος (σφεντάμια γίνονται ερυθρά, βελανιδιές μπρούτζινες
Εδώ κι εκεί μια ανοιχτοκίτρινη σημύδα αφημένη)
Γιόρτασα ένα κενό στον χρόνο.
Τα σύνορα του βασιλείου του θανάτου ερημώνουν όλα γύρω μου,
Γύρω από μια στροφή στη λεωφόρο, πέρα από το γρασίδι στο πάρκο,
Όμως, δεν έπρεπε να εισέλθω, αφού δεν είχα κληθεί.
Μηχανόβαρκες σταθμεύουν στις όχθες, πευκοβελόνες στα μονοπάτια,
Το ποτάμι ρέει μέσα στο σκοτάδι, δεν υπάρχουν φώτα στη μακρινή πλευρά.
Πήγαινα σε έναν χορό αλκοολούχων και μάγων
Όπου μια αντιπροσωπεία με περούκες και μάσκες θα εμφανιστεί
Να χορεύει παραγνωρισμένη στα καλλιστεία της ζωής.
*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
To Koskino 