ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ Σ’ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ

Πήρε μια σφαίρα και τη φύτεψε
σε μια γλάστρα άδεια
του ’χανε πει ο θάνατος
βγάζει ωραία λουλούδια.

***

ΑΠΟΨΕ

Απόψε δεν υπάρχουν
νεώτερα απ’ το μέτωπό μου
κανείς δεν έθεσ’ επ’ αυτού τα χείλη του
ίσως μεθαύριο γραφτεί ο θάνατός μου
εντός του στήθους φέρω βόμβα εγκαιροφλεγή
όπου και να ΄ναι θα εκραγεί

1.
Ο απολογισμός του τζίρου

Τη νύχτα στέλνω τα στοιχεία πωλήσεων της μέρας

στη σιωπή συγκάτοχων στον ύπνο κρεμασμένων

το σμήνος αριθμών μού διατρυπάει το σώμα

το γονατισμένο στη στατιστική και το φόβο

μήπως με πάρουν, τέτοιαν ώρα, για εξηγήσεις

Τρεις μήνες που ο Ντίνος είναι κάτω από το μπάτζετ

σου λένε να του πεις πως είναι ένα αρχίδι

δεν είναι, σου λένε, προσβολή

κι αυτή είναι η αφύπνιση

∗ ∗ ∗

2.
Ο τμηματάρχης Μαυρίκιος κι ο Rack jobber*

Τη μέρα όλη στοίχιζα

προϊόντα στα ράφια

σαν να ήτανε στίχοι

και κάθομαι τώρα με την παραγγελία στα χέρια

ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα καρότσια

όπου κοιμούνται τα παιδιά

τα εξαντλημένα, στη σιωπή

και μες σ’ αυτόν τον όλεθρο, Μαυρίκιε

καθόμαστε στα εγκαταλειμμένα καρότσια

Αυτή είναι η σπορά του βολβού

για τον πόθο του κέρδους

το χώμα πεθαμένο και το έμβρυο καλλιεργημένο

που ανθίζει στο ράφι και βλασταίνει στην έκπτωση

Αυτός είναι ο τάφος της σημασίας

ο στόχος και ύστερα η τελεία

που το ωράριο μάς βάζει στ’ όνομα

*Από τη συλλογή «Τα κτίρια τα επισφαλή». Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το http://www.poiein.gr

**Γεννημένος στο Ντέζιο της Λομβαρδίας το 1969, ο Massimiliano Damaggio άρχισε να γράφει ποίηση στα τέλη της δεκαετίας του ’80, εκπροσωπώντας μάλιστα δύο φορές (το ’93 και το ’99) την πόλη του Μιλάνου στην Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου και συμμετείχε σε φεστιβάλ ποίησης και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Ποίηση σαν πέτρα», κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Ensemble στη Ρώμη, ήταν υποψήφια για το βραβείο Carver 2012 και ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί στην ανθολογία «Punto. Poesia italiana 2013». Η δεύτερη συλλογή του «Τα κτίρια τα επισφαλή» θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2015 από τις εκδόσεις Dot.com press. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο καθώς και σε έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει συνεργαστεί ως μεταφραστής από τα ελληνικά και τα βραζιλιάνικα με τα περιοδικά «Reb Stein», «Versante Ripido» και «Iris di Kolibris», ενώ στην Ελλάδα με τα διαδικτυακά περιοδικά «24 γράμματα» και «Ποιείν», όπου έχει δημοσιεύσει ποιήματά του και έχει παρουσιάσει ιταλούς και βραζιλιάνους ποιητές. Είναι ο εμπνευστής και ο κύριος ιδρυτής του νέου ηλεκτρονικού ιταλικού περιοδικού για την ποίηση «Perigeion». Σήμερα ζει και βιοπορίζεται στην Αθήνα, μια πόλη την οποία λατρεύει, όπως άλλωστε και κάθε τι ελληνικό.

Goody’s

Είναι καλά.
Τώρα τρώω στα goody’s.
Κάνουν οικονομία στις χαρτοπετσέτες
κι έτσι με την ίδια
σκουπίζω μαζί
δάκρυα και σως μουστάρδας

***

Εν οίκω

Γονείς υπέρβαροι
πριν να κοιμίσουν τα παιδιά
οργίζονται μπροστά στις τηλεοράσεις τους
με τις ειδήσεις των οχτώ ξεχειλωμένες
την άλλη μέρα
να ‘χαμε να λέγαμε

***

Μνήμη

Λέει:
Τι να τα κάνω όλα τούτα
που είναι μαζεμένα γύρω μου;
Κιλά χαρτούρα, αναμνήσεις, τρυφερά ενσταντανέ
και τη διαλεκτική
να πάσχει από συχνουρία;

Ο άλλος απάντησε:
Πρέπει να σέβεσαι την ιστορία σου.
Η μνήμη έγινε μια φυλακή
θυμάμαι στο σχολείο που μαθαίναμε
μνήμης και λήθης σημαντικά-ασήμαντα.

Μήπως θα έπρεπε να είχα τρέξει
από νωρίς
στα καταπράσινα λιβάδια;
Θα ήταν άραγε μικρότερο το βάρος
αν στο κουπέ του τραίνου μου
καθότανε συνταξιδιώτης;

Μήπως αλήθεια έπρεπε να είχα γίνει τροτσκιστής;
Να πουλάω την εφημερίδα
της γκρούπας μου στις πορείες
στην άλλη έκδοση να βλέπω
πόσες πούλησα;

*Από τη συλλογή “Μούργκα”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2008.

Μιζεραστία

Είν’ ωραία η ζωή!
Είναι πράγματι ωραία!
Την έχω δει μια φορά στην τηλεόραση.
Ψηλή, μελαχρινή, γαλάζια μάτια!
Στην αγκαλιά της κρατούσε τα λουλούδια
που της έστειλε ο θάνατος.

Πάντα πετυχαίνει το αέναο αυτό συνοικέσιο.
Το κάνουν άξιες προξενήτρες…

Στην πόλη μας, την πόλη των μιζεραστών.
Των εραστών της μιζέριας και των μίζερων ερώτων.
Εκεί πλέκουν τα ειδύλλιά τους,
Η ζωή κι ο φαλλοκράτης θάνατος.

***

Για την ελπίδα

Λαιμός σαν περισκόπιο κατάπιε τη ζωή μου.

Χαμένα νιάτα! Κομμάτια σκορπισμένα.

Ανύπαρκτο καρότο κρεμάσανε μπροστά μου.
Κι εγώ τρέχω.

Σα να μην έχω άλλη επιλογή.

Λυπάμαι!

Ξέρω πως νύσταξε η ελπίδα και κοιμήθηκε
Αλλά δεν ξέρω αν και πότε θα ξυπνήσει.

Δεν είναι νόμοι οι παροιμίες.

Ίσως να πέθανε εκείνη πρώτη…

*Από τη συλλογή ¨Μιζεραστία΄, Εκδόσεις Πανοπτικόν, 2011.

Αυστραλιανό τοπίο. Φώτο: Rory Hudson

de profundis

δεν είναι δύσκολο αυτό το πρόβλημα
είναι πάντα ανέφικτες οι λύσεις
να βρω μια φωτεινή στιγμή
το κάτι εκείνο που γυαλίζει
μέσα στο μάτι του κυκλώνα
ή της τρέλας την κραυγή μέσα στη νύχτα

δεν είναι αποτρόπαιο αυτό το έγκλημα
είναι που αναβάλλω συνεχώς τον φόνο
αναζητώντας ένα κοφτερό μαχαίρι
βλέμμα της τίγρης
όταν ορμάει επάνω μου
ή της αλλοτινής σου λάμψης το ατσάλι

δεν είναι αλλόκοτη αυτή η πολιτεία
είναι που πάντα χάνω το βηματισμό μου
επιχειρώντας μια πιο σταθερή ισορροπία
σαν ακροβάτης που παραπατά
στο χεροκρότημα
ή σαν μικρό παιδί που χάθηκε στο δάσος

***

υστερόγραφο

ποτέ δεν προλάβαινα
τα ληξιπρόθεσμα χρέη
τα dead lines
τις ημερομηνίες
όμως πήγαινα πάντα νωρίτερα
στα ραντεβού μου και περίμενα
σαν να σκηνοθετούσα μια άφιξη
ή έναν πρόωρο αποχαιρετισμό

πάντα υπήρξα βιαστική
και ανυπόμονη
στο επάγγελμα
στον έρωτα

δεν ήμουν έτοιμη
ποτέ δεν θα είμαι

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013.

Η αναβολή μιας συνομιλίας

Συνάντησα στο κατώφλι της οικίας μου τον παραστάτη
θάνατο. Διαβεβαιώνω τους ποιητές πως οι λαϊκές δοξα-
σίες που τον νομίζουν γέροντα δεν ισχύουν. Ο θάνατος μου
παρουσιάστηκε ως έφηβος. Είχε λυμένα τα πυρόξανθα
μαλλιά του (είχαν θρέπει ωστόσο με το χρόνο). Τρόμαξα
από την ομορφιά του και κλείδωσα την πόρτα μου.

***

Εγκόσμιο μπιχλιμπίδι

Δρω και δράττομαι
των περιοχών στο ρολογάκι μας
ορώ ό,τι ορίζεται
μα θυμάμαι μόνο την Τάξη
Γεννήθηκα από θρησκοληψία
στου ζωντανού τον πόνο
Έφηβος τώτα πια στερεώνω
όσες πνοές αντιλαμβάνω
δίχως δομές ή πέρατα

***

Της Αποκάλυψης

Πορδές γενναίες του φτωχού
στα χάσματα απλωθείτε
το μεσημέρι επίορκος
θα αρπάξω κεραυνούς
Πριγκιποπούλες φίμωτρα
στα ανθίδια θα φιλάνε
χοντροί βρικόλακες
θα πίπτουν οι θεοί

*Από τη συλλογή “Πυράγρα”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2005.

Ήχος παλιός, αγαπημένος
Στο γεμάτο αράχνες γραμμόφωνο.

Γνώριμος σαν από πάντοτε
Άναρχος, ατελεύτητος.

Στο μυαλό να γυρίζει
Σαν αδιόρατη παλινδρόμηση

Του νόστου που εκπλήρωσες
Για μια στιγμή.

Χωρίζουν οι ζωές
Των ανθρώπων που αγαπήθηκαν.

Το τραγούδι των ερώτων μας συνεχίζει να παίζει
Τ’ ακούς;

Στους ζωντανούς νεκρούς
του μεξικάνικου αγώνα